Second dimension (editing) (on hold)

hall of fame

Ik opende mijn ogen. De hele zaal was blauw verlicht. De strepen en figuren die op de muur stonden waren verlicht. Opeens was er een heel fel licht, je kon helemaal niets zien. Ik kneep mijn ogen dicht, het licht leek er wel doorheen te schijnen. Het licht doofde langzaam. Ik keek om me heen om te kijken wie het was. Maar in plaats daarvan zag ik iedereen naar mij kijken. Ik tilde mijn arm op. Het gloeide blauw op. Ik was het. IK! IK kon het alleen nog niet bevatten. Het drong niet door mij door. Ik voelde me nog steeds hetzelfde, geen speciaal gevoel. Misschien komt dat nog. Ik staarde voor me uit. Ik perste er nog net een klein glimlachje uit. Ik was er niet helemaal 100% bij. Sommigen om mij heen werden wazig.

Ergens in de verte hoorde ik stemmen. Iemand greep me vast bij mijn schouders. Geen idee wie. Het voelde als sterke jongens armen. Een wazige streep vloog voor mijn gezichtsveld langs. 'Silver?' hoorde ik steeds vaag in de verte. Ik werd door elkaar geschud. Ik schudde mijn hoofd.

'Wat is er?' Mijn stem klonk schor. Ik irriteerde me eraan.

'Je was even helemaal van de wereld. Gaat het?' het was Jake die antwoordde. Ik was zo blij om zijn stem te horen. Hij stond voor me, met een bezorgde blik.

'Oh.' was het enige wat ik zei. Het klonk alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

'Gaat het weer?' vroeg Jake, nog steeds bezorgd.

'Ja. Het gaat weer.'

Jake keek me nog even één keer doordringend aan, om helemaal zeker te weten dat ik oké was, en liet me los. Hij ging weer op zijn eigen plek staan.

'Zou je naar voren willen komen?' vroeg de koning. Hij stak zijn hand uit om mij het trappetje op te helpen. Ik zag nu pas dat de cirkel in het midden omhoog was gekomen. Een halve meter ongeveer. Rondom waren traptredes verschenen. Ik pakte de hand van de koning en liep met hem mee. Ik liet niet merken dat ik stond te trillen op mijn benen. Heel voorzichtig liepen we de verhoging op. Ik stond op 10 cm hoge naaldhakken -en hoewel ik van hakken houd- en niet bepaald stevig. De Koning hield me geduldig vast. Eenmaal bovenop de verhoging, liet de koning me los en ging tegenover me staan. Het midden lichtte weer blauw op. Van de zijkant kwam mevrouw Aloo aanlopen Ze droeg een rood fluwelen met gouden stiksels en versiersels kussen met de kroon er bovenop. Naast haar liep een bediende met de rood fluwelen mantel. Ook met gouden stiksels en versiersels. De kroon zelf was van goud met diamanten en andere edelstenen erop. Prachtige versieringen van goud maakten het volmaakt. Normaal droegen we die dingen eigenlijk niet. Alleen voor hele speciale gelegenheden en nu, bij de ceremonie. Ze gaven de kroonstukken aan koning Evanius. Die ze eerbiedig aanpakte. Ze waren volgens mij meer dan 1000 jaar oud. In ieder geval de kroon.

Met luide stem zei hij: 'Ik geef deze kroonstukken aan jou, Silver. De nieuwe koningin. Het zal met veel respect gedragen worden. Ik blijf nog een tijdje koning, totdat u er klaar voor bent.' Hij zette een pas naar mij toe. De kroon, die een blauwe gloed uitstraalde, zette hij op mijn hoofd. De mantel sloeg hij voorzichtig op mij heen. Ik voelde het zachte fluweel tegen mijn rug en armen aan komen. Het voelde alsof het respect eiste. Ik rechtte mijn schouders en keek rond. Ik glimlachte vanzelf. En toch voelde het nog steeds niet helemaal goed. Ik moest een hoop mensen overtuigen dat ik er klaar voor was. Iedereen in de zaal maakte een kleine buiging. Ik haakte mijn arm in die van de koning. "Daar staan we dan," dacht ik, ik haalde even adem. We liepen van de verhoging af. De koning feliciteerde me nog. Nog een paar foto's en toen liep hij weg. Het was tijd voor feest.

De fotografen flitsten ondertussen voortdurend met hun camera's. Ik knipperde met mijn ogen. Ik zag allemaal zwarte vlekken voor mijn ogen. De strijders knuffelde me of feliciteerde me. Sym als één van de eerste, helemaal enthiousiast. Tranen prikten in mijn ogen.