Second dimension (editing) (on hold)

captivus part 2

nieuw hoofdstuk! Ik bezig nog steeds bezig met editen maar doe dit er ff tussendoor voor jullie ^^. Dit gaat verder op het hoofdstuk should I tell the truth or lie? (ja ik weet, lange titel-ga hem weer veranderen) dus niet in de war raken. Ik heb het laatste stukje erbij gedaan (beetje veranderd) zodat jullie weer weten waar het over ging. Voor degene die het vergeten waren: (Aa)= mensen van aarde. Nou...lees ze. 'K hoop dat jullie het wat vinden :) xxx

---------------------------------------

Jasmine

Ik draaide me hoofd naar het bord en probeerde me te concenctreren. Plotseling verscheen er een schim, de schim uit de dromen. Kwam ik schokkend tot de ontdekking. Hijvloog recht op mij af, met zijn rechter hand naar voren. Alsof hij ergens naar toe wilde grijpen. Ik keek vluchtig om me heen. Iedereen staarde -verveeld- nog steeds naar het bord en de leraar.Ik was de enige die hem zag.

_____________

Ik was doodsbang. Mijn handen beefden van angst. Ik wilde opstaan of wegflitsen. Maar bij het eerste had ik zo'n vermoedde dat het niet veel zou uitmaken. En het tweede was onmogelijk, er hingen bewakingscamera's in elk lokaal -ik weet het, beetje overbodig maar de directeur wilde er alles aan doen om het veilig te maken. Ik zit op een nogal agressieve school.- en mijn vader -en Silver trouwens ook- had mij ten strengste verboden om mijn krachten in het openbaar te gebruiken. Jammer dat we geen herrinneringen konden wissen met onze krachten.

De schim kwam steeds dichterbij.Ik kon steeds beter de vormen onderscheiden. Het was een gedaante in de vorm van een mens, alleen was hij/zij - ik wist niet wat het geslacht was, al gokte ik een man- helemaal zwart. Als een schaduw. Hij/zij deed zijn/haar ''mond'' open. Een rij scherpe tanden waren zichtbaar. Hij leek te grommen zonder geluid. Ik wilde schreeuwen van angst. Maar het was het te laat. De schim had mij al bereikt. De hand greep me bij m'n keel. Heel erg stevig. Ik voelde dat we weg flitsten. Ik zag dat we wegflitsten.

Opeens waren we 5 meter naar achteren. Met een enorme kracht werd ik tegen de muur achter in het lokaal gedrukt. Ik knalde keihard met mijn hoofd en rug tegen de muur. Ikhing 10 cm boven de grond en spartelde wild met mijn armen en benen.Alle lucht werd uit mijn longen geperst. Ik hapte naar adem. Hetlukte niet. Er kwam geen lucht mijn longen binnenstromen. Ik raakte in paniek en had het gevoelalsof ik stikte. Alsof ikdieponder water was en verdronk en niet naar boven kon komen. Ik probeerde nog een keer naar adem te happen, maar het lukte nog steeds niet. Opeens voelde ik de enorme, sterke hand -het was dus een man- die nog steedsom mijn nek geklemd zat. Ik klemde mijn handen om de hand heen. Ik trok aan de hand om lucht binnente krijgen. Hij klemde z'n hand nog steviger om mijn nek.

Mijn ogen waren wagenwijd open, maar ik zag alleen maar zwarte vlekjes. Mijn hoofd bonkte van de pijn.Ik wilde schreeuwen, maar er kwam niets uit.Ik hoorde ergens in de verte mensen schreeuwen.Maar ik concentreerde me alleen maar op de man.Door dezwarte vlekjesheenzag ik dat het een man was. En niet zomaar een man. Ik herkende hem meteen. Het was Drake, mijn dramadocent of de Drake van Alacon. Het was zo irritant dat iedereen identiek was.

Hij keek me grijnsend aan, op de gemene manier. Ik raakte steeds meer in paniek. Langzaam voelde ik dat ik mijn bewustzijn begon te verliezen. Ik zag steeds meer zwart voor mijn ogen. En de rest was vaag. Ik voelde mijn spieren verslappen. Ik stopte met spartelen. Mijn armen zakte langs mijn lichaam.

Vaag hoorde ik iemand 'nu' zeggen. Waarschijnlijk Drake. Ik voelde dat mijn armen naar de zijkanten werden getrokken. Elk van van mijn handen werd stevig vastgehouden. Ik stribbelde niet tegen. Ik had er geen put meer voor. Opeens voelde ik mijn krachten als een gek tekeer gaan. Ze "beukten'' tegen de binnenkant van huid aan. Zo voelde het. Ik kon het nauwelijks beschrijven.Een soort rare energie stroomden over me heen.