Günün ilk ışıkları yüzüme vuruyorken, bu yetmezmiş gibi birde susmak bilmeyen alarm sesiyle homurdanıp gözlerimi ellerimle gizlemeye çalıştım.
En sonunda dayanamayıp oturur pozisyona geldim ve yan tarafımda bulunan komidinin üstünde ki alarmı kapatmıştım. Gözlerimi yavaşça aralayıp etrafıma baktım ve evin neden bu kadar sessiz olduğunu anlamaya çalıştım.
Sahi. Ev niye bu kadar sessizdi?
Lanet olsun olmayan aklımı sikeyim.
Zaten evde benden başka kimse yaşamıyordu ki!
Son yaşananlar yüzünden ciddi anlamda uyuyamıyordum bile, sürekli olarak aklıma gelip duruyordu. Ve minicik kalan beynim bu yaşanan saçma olaylar neticesinde yok oldu.
Derin bir nefes verip ayağa kalktım ve bozulan yatak örtümü düzeltip kapıyı açarak merdivenlerden inmeye başladım.
Kahvaltı yapmak istemiyordum çünkü gerçekten sabah yemek yemek hiç içimden gelmiyordu. Bu uzun süredir yaşadığım bir durum ve beni rahatsız etmiyor. Çünkü alıştım.
Kendimi yorgun hissettiğim için dışarıya çıkmakta istemiyordum. Bu nedenle toplu olan televizyon odasında ki çift kişilik koltuğuma oturdum.
Aklıma gelen fikirle hırkamın cebinde bulunan telefonumu elime aldım ve jungkook'u aramaya koyuldum. Belki yanıma gelir ve beni bu ürkünç sessizliğin içinden çekip kurtarırdı ha?
İlkinde cevap vermeyen ve sonlanan aramaya takılmayıp tekrar ve tekrar aradım. En sonunda yanıtlandığında kulağıma verip sesin karşı taraftan gelmesini bekledim.
"Alo yoongi?"
"Alo. Jungkook. Nasılsın?"
"Ah, iyiyimm ya sen?"
"Bende iyiyim dostum."
"İyi olmana sevindim."
"Evet bende. Şey soracaktım."
"Ne soracaktın?"
"Müsaitsen evime gelir misin? Ciddi anlamda yanlız hissediyorum."
"Ya yoongi ben gelemem üzgünüm"
"Neden ne oldu?"
"Hayır birşey olduğu yok"
"Lütfen gel jungkook~ çok sıkılıyorum."
"Gelemem yoongi dedim ya. Kapatıyorum şimdi görüşürüz..."
"Peki."
Neden böyle davrandığını anlamamıştım bile, bunca zaman hiç terslememişti beni. Açıkçası kalbim biraz kırılmıştı diyebilirim.
Oturduğum koltuğa biraz daha yayılıp kimi arayacağımı düşünmeye başladım. Çünkü gerçekten birileriyle konuşmaya ihtiyacım vardı.
Biraz daha düşündükten sonra aklım, en olunmayacak kişiyi aramamı söyleyip duruyordu. Tanrım... Hayır olmaz onu arayamam.
Başka kimsem olmadığına göre onu mu aramalıydım?
Bilemiyorum.
Oflayıp hafiften atmaya başlayan kalbimi es geçerek yanıma bıraktığım telefonu tekrar elime alarak rehberimden onun numarasını aramaya koyuldum.
Geçenlerde taehyung'dan zorla aldığım numarayı tuşlayıp cevap vermesini bekledim.
Jungkook'ta olduğu gibi ilk iki aramada açılmayan telefon sinirlerimi bozmaya yetmişti bile. Bugün cidden bunlara birşey olmuştu.
Tekrar aradım.
'NEFESİM' ADLI KİŞİ ARANIYOR...'
"Alo. Kimsiniz?"
"Imm... Yoongi ben"
"Yoongi mi?" Karşı taraftan gelen nefes sesleri.
"Evet... Jimin. Yoongi ben"
"Ah, şey.. selam yoongi."
"S-selam."
"Numaramı nereden buldun ki?"
"Taehyung verdi. Üzgünüm habersiz almamalıydım."
"Kıkırdama" hayır hayır hiç sorun değil. Aramana sevindim diyebilirim."
"Ah öyle mi. Bende kızmadığına sevindim."
"Niye kızayım canım?"
"C-canım m-mı? 'gülümseme' neyse neden aradığımı merak ediyorsundur değil mi?"
"E-evet öyle"
Biraz durup söyleyip söylememek arasında kalınca ağzımdan çıkan kelimelere de dur diyememiştim.
"Benim evde canım sıkıldı da..rica etsem eğer müsaitsen biraz vakit geçirelim mı diyecektim. Yani... Onun için aradım diyebilirim."
Benim için çok uzun ama başkası için kısa bir konuşma yapana kadar heyecandan soğuk terler dökmüştüm bile. Yirmi saniyelik sessizliği jimin bozmuştu.
"A-aslında yoongi... Ben. Ben şuan müsait değilim. İnan bana, çok çok özür dilerim. Affet beni olur mu? Ama söz veriyorum bunu telafi ede-"
"Tamam."
ARAMA SONLANDIRILDI...
Cümlesini bitirmesine izin vermedim kapattığım telefonu tekrar eski yerine, koltuğa bırakarak uzanıp ince bir örtü örttüm üzerime. Canım şuan hiçbir şey yapmak istemiyor, sadece uyumak ve bu aptal dünyadan soyutlanmak istiyordu.
Beş dakikalık bir kıvranmadan sonra derin bir uykuya kapılarımı aralamıştım.
Bölüm... Ciddi anlamda berbat kısa ve geç gelen bir bölüm oldu. Bende sizlerden çok çok özür diliyor aynı zamanda af diliyorum... Affedin beni :(
Yorum yaparsınız değil mi bu bölüme :"(
İ love you<3
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
