Επιβίωση

Κεφάλαιο 12

"Χριστίνα τι να κάνω;" ρωτάω απεγνωσμένα ενώ αισθάνομαι τον κρύο ιδρώτα να με λούζει.
"Τώρα που μπήκες στο χορό θα χορέψεις. Δες τι έχει να σου πει και μετά αποφασίζεις τι θέλεις να κάνεις"
"Έχεις δίκιο"
Κατευθύνομαι προς την εξώπορτα. Παίρνω βαθιά ανάσα και την ανοίγω. Μπροστά μου βρίσκεται ο Δημήτρης με ένα απλό τζιν και ένα άσπρο μπλουζάκι.
"Επ η Αννούλα. Τι μου κάνεις Αννούλα;;" Λέει και με πλησιάζει.
Μόνο εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι είναι μεθυσμένος. Μυρίζει αλκοόλ από χιλιόμετρα μακριά.
"Τι θέλεις Δημήτρη;" Απαντάω αγανακτισμένα. Μ' αρέσει που πίστευα ότι θέλει να κάνει σοβαρή συζήτηση μαζί μου.
"Κοιτά την Αννούλα που μου άνοιξε την πόρτα. Νόμιζες αλήθεια ότι θέλω να μιλήσουμε;" Λέει και αρχίζει να γελάει μόνος του.
"Αν δεν θες κάτι τότε να φύγω"του λέω καθώς η υπομονή μου αρχίζει να εξαντλείται.
"Ήθελα απλά να σου πω ότι πέρασα πολύ ωραία μαζί σου εκείνο το βράδυ. Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να στο πω" λέει μέσα στα γέλια του.
"Έχεις έρθει με τη μηχανή σου εδώ;" Ρωτάω
"Ναι, θες να πάμε μια βόλτα;"με πιάνει από το χέρι.
"Δώσε μου τα κλειδιά της μηχανής. Σε αυτή την κατάσταση δεν σε αφήνω να οδηγήσεις. Και έλα μέσα, θα σου φτιάξω έναν καφέ"
Τον παρακολουθώ καθώς μπαίνει διστακτικά μέσα στο σπίτι, προσέχοντας κάθε του βήμα. Μπαίνοντας στο σαλόνι έρχομαι αντιμέτωπη με το βλέμμα της Χριστίνας.
"Έχασα κάποιο επεισόδιο;"ρωτάει και χαμογελάει στο Δημήτρη.
"Εχει μεθύσει...." Λέω καθώς κατευθύνομαι προς την κουζίνα.
"Μάλιστααα.." Αφήνει την πρόταση της μισή αφήνοντας υπονοούμενα.
"Τι να έκανα ρε Χριστίνα, να τον άφηνα να οδηγήσει να γίνει κανένα ατύχημα;" Όχι, σίγουρα δεν θέλω να πάθει κάτι. Στη σκέψη αυτή νιώθω το κορμί μου να ανατριχιάζει. Μα γιατί αισθάνομαι έτσι; Με κάνει να νιώθω τόσο ευάλωτη, όταν μπαίνει στο μυαλό μου οι σκέψεις μου γίνονται ένα κουβάρι. Και δεν έχω συνηθίσει τον εαυτό μου να χάνει έτσι εύκολα τον έλεγχο!

Αφού φέρνω τον καφέ και του τον δίνω στο χέρι του, καθόμαστε και οι τρεις στον καναπέ έχοντας τα μάτια μας στην σβηστή τηλεόραση.
"Ωραία περνάτε εσείς εδώ"μουρμουρίζει ο Δημήτρης μέσα από τα δόντια του και αρχίζει να γελάει.
"Πιες τον καφέ σου να συνέλθεις, αρκετά μας φορτώθηκες" του αντιγυρίζει η Χριστίνα.
Εγώ δεν λέω τίποτα, της ρίχνω απλά ένα αγριεμένο βλέμμα.
"Λοιπόν έχω μια ιδέα, μέχρι να συνέλθει ο Δημήτρης, θα βάλουμε να δούμε καμία ταινία" προτείνω ενώ σηκώνομαι προς την τηλεόραση σε μια προσπάθεια να σπάσω τον πάγο που υπάρχει ανάμεσα μας αυτή τη στιγμή.
Καταλήγουμε να βλέπουμε κωμωδία-κάτι που αρέσει σε όλους μας. Ο Δημήτρης κάθεται δίπλα μου στον ένα καναπέ και η Χριστίνα έχει απλωθεί στον άλλο. Είναι έτοιμος να τον πάρει ο ύπνος. Έχει γερμένο το κεφάλι του προς τον ώμο μου, χωρίς όμως να τον ακουμπάει.
"Αν θες να ξαπλώσεις μπορείς να ακουμπήσεις το κεφάλι σου στα γόνατα μου" του λέω ενώ χτυπάω απαλά τα γόνατα μου με το χέρι μου. Ένα βλέμμα ανακούφισης απλώνεται στο πρόσωπο του.
Μου γνέφει καταφατικά σαν να με ευγνωμονεί ενώ εγώ σέρνομαι ως την άκρη του καναπέ για να του παρέξω περισσότερο χώρο. Σκύβει και ακουμπάει μαλακά το κεφάλι του επάνω μου. Ένα ρίγος διαπερνάει το σώμα μου. Ακριβώς όπως εκείνο το βράδυ.
"Είναι εντάξει έτσι;" Με ρωτάει.
Μπορώ να πω ότι η κατάσταση μεταξύ μας είναι πολυ άβολη. Η Χριστίνα από την άλλη παρακολουθεί το θέαμα που διαδραματίζεται μπροστά της χωρίς να μιλάει.
"Εντάξει είμαι, εσύ;"
"Και εγώ" απαντάει χαμηλόφωνα.