Επιβίωση

Κεφάλαιο 6

"Εεε..Χριστίνα δεν..δεν γίνονται αυτά.. Που εεμ λες.. Σου έχω ξαναπεί ότι δεν του αρέσει να το δείχνει ότι είμαστε μαζί. Και σου είπα να μην το πεις σε κανένα, αλλά εσύ αντ' αυτού θες να το πεις στον αδερφό σου" λέω στην προσπάθεια να καλύψω τα ψέματα μου.
"Εεε για αυτό θα βγούμε για να αλλάξει γνώμη. Δεν μπορείτε να είστε στα κρυφά όλη την ώρα. Έλα σε παρακαλώ μη μου το χαλάς. Εγώ για σένα το κάνω" με κοιτάει με παραπονιάρικα μάτια.
"Αχ...δεν ξέρω.. Θα τον ρωτήσω και θα σου πω"
"Έτσι μπράβο" λέει και με ξανά αγκαλιάζει.
"Αλλά δεν θα πεις τίποτα σε κανένα μέχρι να σου πω εγώ. Ούτε στον αδερφό σου. Οκ;"
"Ναι ναι.. Ότι πεις"
"Λοιπόν, πρέπει να φύγω. Θα σου γράψω το απόγευμα. Τα λεμεε" λέω ενώ απομακρύνομαι.

Αφού παίρνω το Νίκο από τον παιδικό σταθμό, κατευθύνομαι προς το σπίτι του Δημήτρη. Αλλά κάτι στο δρόμο μου με σταματάει. Σηκώνω το κεφάλι μου και αντικρίζω το Θάνο να με κοιτάει με απέχθεια.

"Νόμιζες ότι γλύτωσες από μένα; Έβαλες το αγόρι σου να με κάνει ντα και εγώ τωρα πρέπει να είμαι φοβισμένος;" Με πλησιάζει απειλητικά.
Εγώ έχω κοκαλώσει στη θέση μου, κρατώντας σφιχτά το χέρι του Νίκου. Το βλέμμα μου είναι καρφωμένο στο βλέμμα του Θάνου.
"Να υποθέσω λοιπόν ότι έχεις πει στο φιλαράκο σου για μας, έτσι είναι;" Από το ύφος του φαίνεται ότι το διασκεδάζει.
Γυρνάω και κοιτάω το Νίκο με ηρεμία: "ξέρεις που είναι το σπίτι;"
Μου γνέφει καταφατικά. "Ωραία, πήγαινε στο σπίτι και θα γυρίσω και εγώ σε λίγο"
Χωρίς να πει κάτι, μας αφήνει και φεύγει για το σπίτι.
"Ο μικρός δεν θα πάει πουθενά" τον τραβάει από την μπλούζα και τον φέρνει προς το μέρος του.
"Άσε τον ήσυχο. Αυτό είναι μεταξύ μας. Ο Νίκος δεν έχει καμία σχέση" Ο τόνος της φωνής μου είναι απειλητικός.
Αλλά ο Θάνος δεν κάνει τίποτα, εξακολουθεί να κρατάει το Νίκο από τη μπλούζα του και με κοιτάει με ένα εύθυμο ύφος.
"ΛΟΙΠΟΝ, ΜΙΛΗΣΑ! ΑΣΕ ΤΟΝ ΝΑ ΦΥΓΕΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΠΛΕΧΤΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΝΟΜΙΖΩ" του λέω πιο δυνατά αλλά με σταθερό τόνο στη φωνή μου.
Στο άκουσμα της αστυνομίας αφήνει το Νίκο από τη μπλούζα. Ο Νίκος με κοιτάζει και εγώ του νεύω καταφατικά να φύγει.
"Όπως βλέπεις λοιπόν τα κολπάκια σου δεν περνάνε άλλο σε μένα. Για αυτό μην τολμήσεις να ξαναακουμπήσεις ούτε εμένα ούτε τον αδερφό μου"
Έχει μείνει σαστισμένος με αυτά που ακούει.
"Και τωρα λοιπόν αν μου επιτρέπεις, πρέπει να φύγω" λέω και τον προσπερνάω.

Φτάνω στο σπίτι όπου βλέπω το Νίκο να περιμένει έξω στα σκαλοπάτια του σπιτιού.

"Δεν έχει γυρίσει ο Δημήτρης; Γιατί περιμένεις έξω;" Ρωτάω ενώ ξεκλείδωμα την πόρτα.
"Όχι δεν γύρισε"
"Ωραία, πάμε μέσα τότε να μαγειρέψουμε κάτι πριν ερθει" λέω και φιλάω το μέτωπο του.