Επιβίωση

Κεφάλαιο 10

"Τι θέλεις στο σπίτι μου;" του λέω με όση δύναμη μου έχει απομείνει.
"Στο σπίτι μας εννοείς! Σας περίμενα" απαντάει εύθυμα ο Θάνος.

Περπατάω αργά προς το μέρος του Νίκου, που έχει μείνει κοκαλωμένος στη θέση του κοιτώντας το Θάνο.

"Ελάτε να σας φιλήσω. Πρωτοχρονιά έχουμε δεν θα μου ευχηθείτε καλή χρόνια;" Λέει ενω σηκώνεται από τον καναπέ και έρχεται σε εμάς για να μας φιλήσει.
Αντανακλαστικά κάνω ένα βήμα πίσω τραβώντας από το χέρι και το Νίκο.
"Λοιπόν δεν θα ξαναρωτήσω. Τι θέλεις στο σπίτι μου. Νομίζα ότι ήμουν αρκετά ξεκάθαρη όταν σου είπα να φύγεις" μιλάω με ψυχραιμία.
"Δεν με θέλετε εδώ;" Ρωτάει και κάνει τον στεναχωρημένο.
"Όχι. Και τώρα μπορείς να πάρεις τα πράγματα σου και να φύγεις" λέω επιτακτικά
"Κοιτά εδώ μικρό τσουλάκι. Δε θα μου λες εσύ τι να κάνω. Την επιμέλεια σας την έχω εγώ. Και όσο γίνεται αυτό δεν θα παίρνω εντολές από σένα" φωνάζει ενώ με αρπάζει από το λαιμό και με σφύγγει.
"Πάρε τα χέρια σου από επάνω μου τώρα!" Του λέω όσο πιο ήρεμα μπορώ.
"Αλλιώς τι; Θα πας στην αστυνομία; Αν γλυτώσεις από τα χέρια μου αυτή τη φορά. Αρκετά σε άφησα να αλωνίζεις!"

Σφύγγει ακόμα περισσότερο με αποτέλεσμα να μην μπορώ να πάρω καθόλου αέρα. Ο Νίκος, που είχε μείνει δίπλα μου, τρέχει τωρα πάνω στο Θάνο και αρχίζει να τον χτυπάει στο πόδι. Με μια δυνατή κλωτσιά ο Θάνος τον πετάει από πάνω του επάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Με όση δύναμη μου έχει απομείνει, βρίσκω την ευκαιρία να τον κλωτσήσω στα αχαμνά του. Εκείνος μορφάζει από τον έντονο πόνο που του προκάλεσα και αφήνει το λαιμό μου. Εγω τρέχω στο πλευρό του Νίκου.
"Νίκο μου καλά είσαι;" Λέω μεσα στην ανησυχία μου.
"Ναι, αν και πονάω στη μέση" μου δείχνει το σημείο που πονάει.
"Περίμενε λίγο αγάπη μου" λέω και κατευθύνομαι προς το Θάνο.
"Λοιπόν αυτό ήταν, πάρε τα πράγματα σου και εξαφανίσου από το σπίτι ΜΟΥ" ουρλιάζω ενω τονίζω την τελευταία λέξη.
Εκείνος δεν λέει τίποτα, με κοιτάει με ένα ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του.
"Φύγε είπα. Τωωωωωωρα!" ορίωμαι μέσα στη σύγχυση μου.
Ξαπλωμένος στο πάτωμα, εξακολουθεί να με κοιτάζει χωρίς να αντιδράει. Χωρίς να βγαίνει λέξη από το στόμα του.
Με αποφασιστικές κινήσεις τον πιάνω από το μπράτσο και τον τραβάω, κάνοντας τον να σηκωθεί. Ανοίγω την πόρτα και τον σπρώχνω κυριολεκτικά έξω από το σπίτι μου.
"Μην ξαναπατήσεις το πόδι σου εδώ μέσα. Είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Αν μας ξανά ενοχλήσεις θα επικοινωνήσω με την αστυνομία" του λέω ενώ τον κοιτάζω με βλέμμα γεμάτο στην απάθεια.
"Δεν τελειώσαμε. Για αυτό να είσαι σίγουρη" με απειλεί καθώς απομακρύνεται από το σπίτι.
Κλείνω την πόρτα με δύναμη πίσω μου και την διπλοκλειδώνω. Τρέχω στην κουζίνα και κλειδώνω την πίσω πόρτα.
Αμέσως μετά τρέχω στο Νίκο που είναι ακόμα ξαπλωμένος δίπλα από το τραπέζι.
"Ηρέμησε ψυχή μου όλα τελείωσαν" του ψυθιρίζω καθησυχαστικά στο αυτί, ενώ βρίσκεται στην αγκαλιά μου.
"Λοιπόν πήγαινε στο δωμάτιο σου μέχρι εγώ να ετοιμάσω κάτι να φάμε, εντάξει" λέω και τον βοηθάω να σηκωθεί από το πάτωμα, ενω φιλάω το κεφαλάκι του.

Καθώς μαγειρεύω σκέφτομαι ότι πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Αν ήταν ο Δημήτρης θα μου έλεγε να μην ανησυχώ για τίποτα. Αλλά δεν είναι. Γιατι κάθομαι και τον σκέφτομαι; Έκανε τις επιλογές του και εγώ τις δικές μου. Σήμερα όμως συνειδητοποίησα ότι το να διώξω το Θάνο από το σπίτι ήταν κάτι που δεν θα το κατάφερνα ποτέ. Βρήκα τη δύναμη. Για αυτό αποφάσισα να μιλήσω στη Χριστίνα, να της πω την αλήθεια για όλα..ακόμα και για το Δημήτρη. Δεν θα αφήσω κανένα να με εκμεταλλεύεται πλέον. Για κανένα λόγο.

Αφού τρώμε με το Νίκο, πηγαίνει ο καθένας στο δωμάτιο του. Κάθομαι να διαβάσω λίγο μιας και έχω παραμελήσει αρκετά το σχολείο. Αφού τελειώνω το διάβασμα, αποφασίζω να μαζέψω τα πράγματα του Θάνου. Πηγαίνω στο δωμάτιο του, ή καλύτερα στο δωμάτιο που κοιμόταν με τη μητέρα μου. Ανοίγω την πόρτα και ο μπόγος αναμνήσεων με περικυκλώνουν. Εδώ βρήκα τη μητέρα μου πεθαμένη, εδώ έχασα την παρθενιά μου όταν με βίασε για πρώτη φορά ο Θάνος. Προσπαθώ να διώξω όλον αυτόν τον όγκο αναμνήσεων και να αφοσιωθώ σε αυτό που έχω να κάνω. Σκέφτομαι ότι η μητέρα μου θα ήταν υπερήφανη για αυτό που έκανα σήμερα. Με αυτή τη σκέψη ανοίγω όλες τις ντουλάπες και πετάω τα πράγματα του επάνω στο κρεβάτι. Μετά από αρκετή ώρα έχω πακετάρει όλα του τα πράγματα και ρούχα και πλέον είναι στοιβαγμένα σε κούτες στο διάδρομο. Παρατηρώ ότι τα ρούχα της μαμάς μου είναι ακόμα κρεμασμένα στη ντουλάπα. Δυο χρόνια πέρασαν και ακόμα δεν έχω βρει το θάρρος να τα μαζέψω. Παίρνω μια ζακέτα της από τη ντουλάπα και την αγκαλιάζω σφιχτά. Δυστυχώς δεν έχει μείνει άλλο άρωμα επάνω της αλλά αισθάνομαι ότι βρίσκεται εδώ, δίπλα μου και με αγκαλιάζει. Δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου καθώς αποφασίζω να μαζέψω όλα της πράγματα. Το μάτι μου πέφτει επάνω σε ένα κουτί στο πίσω μέρος της ντουλάπας. Το παίρνω στα χέρια μου και το ανοίγω. Το περιεχόμενο του με αφήνει έκπληκτη, καθώς μέσα στο κουτί βρίσκονται τα ημερολόγια της μητέρας μου. Τόσο καιρό νόμιζα ότι τα είχε πετάξει ο Θάνος. Αφήνω το δωμάτιο στην ακαταστασία που βρίσκεται και τρέχω με το κουτί στα χέρια στο δωμάτιο μου. Κλείνω την πόρτα πίσω μου και αρχίζω να διαβάζω τα ημερολόγια με χρονολογική σειρά. Ύστερα από αρκετή ώρα και αφού έχω διαβάσει όλα τα ημερολόγια, σηκώνομαι από το πάτωμα του δωματίου μου και τρέχω κυριολεκτικά στο κινητό μου. Πληκτρολογώ τον αριθμό που βρίσκεται σε όλα τα ημερολόγια της. Μετά από ένα δυο χτυπήματα, ακούω τη φωνή ενός άντρα, του οποίου η φωνή είναι γνώριμη.

"Παρακαλώ;" Ακούγεται από την άλλη γραμμή.
"Μπαμπά;"

~~~~~

Ναι το ξέρω είμαι απαράδεκτη που δεν έγραψα τοσοοοο καιρό, αλλα τα μαθήματα τρέχουν μαζί και οι υποχρεώσεις...
Πως σας φαίνονται λοιπόν οι εξελίξεις;; Μικρό κεφάλαιο αλλά πρέπει κάπως να τσουλήσω την πλοκή της ιστορίας μας. Στο επόμενο μαθαίνουμε πολλαα καινούργια πράγματα.
Σας ευχαριστώ για την υποστήριξη και κατανόηση σας
-Ελένη <3