Επιβίωση

Κεφάλαιο 8

Ξυπνάω νωρίς την επόμενη μέρα και βρίσκω το Δημήτρη να κοιμάτε δίπλα μου γαλήνια. Έγινε κάτι το προηγούμενο βράδυ; Γιατί κοιμηθήκαμε μαζί; Κοιτάω κάτω από τα σεντόνια και ευτυχώς βλέπω ότι και οι δυο φοράμε ρούχα, τουλάχιστον εγω γιατί ο Δημήτρης φοράει μόνο το κάτω μέρος της πυτζάμας του. Ρίχνω μια κλέφτη μάτια στο γυμνό του κορμί και μένω παγωτό, όταν βλεπω τους γραμμωμένο του κοιλιακούς. Έχει πραγματικά πολύ ωραίο σώμα, και είναι δικαιολογημένο να έχει τόσες κατακτήσεις. Ρίχνω μια τελευταία μάτια θαυμάζοντας το θεϊκό κορμί του και κατεβαίνω αθόρυβα στην κουζίνα.
Παρ 'όλη την κακή διάθεση των προηγούμενων ημερών, σήμερα είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς και για κάποιο ανεξήγητο λόγο, είμαι πολυ χαρούμενη.
Μετά από μια περίπου ώρα έχουν ξυπνήσει ο Νίκος και ο Δημήτρης και καθόμαστε στο τραπέζι της κουζίνας, όπου απολαμβάνουμε το πρωινό μας, τηγανιτά αυγά με μπέικον.

"Ο Κώστας θα κάνει σήμερα στο σπίτι του μαζί με τη Χριστίνα ρεβεγιόν και μας κάλεσαν, ξέχασα να στο πω εχθές. Θα έρθεις οπωσδήποτε" μου τονίζει επιτακτικά ο Δημήτρης ενώ χώνει μια γερή μπουκιά στο στόμα του.
"Εεμ, ναι. Θα έρθω, απλά μην με αφήσεις μόνη μου γιατί έχω ξεκόψει την παρέα με αρκετά παιδιά μετά το θάνατο της μητέρας μου"
"Ναι βρε χαζό μην μου ανησυχείς" λέει καθησυχαστικά, ενώ μου χαιδεύει το μάγουλο καθώς σηκώνεται για να αφήσει το πιάτο του στο νεροχύτη. "Στις 9:30 να είσαι έτοιμη αν γίνεται, ξέρω ποσό αργήτε εσείς οι γυναίκες να ετοιμαστείτε"
"Άντε βρε, αυτά τα λέτε εσείς οι άντρες που δεν πάτε τις γυναίκες" λέω και ρίχνω ένα πλατύ χαμόγελο.
"Εγώ τις πάω τις γυναίκες και μάλιστα πολύ, αν με πιάνεις" κλείνει το μάτι του συνωμοτικά.
"Άννα η Ελενίτσα μου είπε ότι θέλει να έρθει μια μέρα από το σπίτι για να της δείξω τη συλλογή μου από τουβλάκια" πετάγεται από το πουθενά ο Νίκος.
Εγώ με τον Δημήτρη κοιταζόμαστε και μετά από λίγα λεπτά σιγής, σκάμε στα γέλια. Ο Νίκος μας κοιτάει περίεργα και απαντάει λυπημένα: "εντάξει δεν θέλετε να έρθει, δεν πειράζει θα της τα πάω στο νηπιαγωγείο". Εμείς εξακολουθούμε να γελάμε χωρίς αύριο ενώ ο Νίκος κατευθύνεται με αργά και λυπημένα βήματα στο δωμάτιο του.
"Κάτσε βρε μπόμπιρα! Δεν είπαμε όχι, ας έρθει η Ελενίτσα. Δεν μας ενοχλεί. Θα μιλήσω εγώ με τους γονείς της και θα το κανονίσουμε" λέει ο Δημήτρης, εξακολουθώντας να γελάει και χαϊδεύοντας τα μαλλάκια του Νίκου.
"Γιουπιιιι" φωνάζει ο Νίκος αγκαλιάζοντας το Δημήτρη.
Αφού έπλυνα τα πιάτα και μάζεψα το τραπέζι, κατευθύνθηκα στο δωμάτιο μου. Έπρεπε να κάτσω να διαβάσω, έρχονται οι πανελλήνιες και δεν έχω ανοίξει βιβλίο με τούτα και με εκείνα. Ο Δημήτρης με ενημερώνει ότι θα πάει στο γυμναστήριο και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να αγοράσω τα δώρα για τη Χριστίνα, τον Κώστα, καθώς επίσης και το Δημήτρη.
Μετά από πολύ ώρα ψαξίματος, αποφασίζουμε με το Νίκο να αγοράσουμε στο Δημήτρη ένα χρυσό ρολόι, με μαύρο λουράκι. Είναι ακριβό αλλά αξίζει τα λεφτά του, πιστεύω. Στη Χριστίνα πήρα ένα ζευγάρι χρυσά μακριά σκουλαρίκια και στον Κώστα μια κολόνια.
Γυρνάμε στο σπίτι και κάθομαι να διαβάσω για το σχολείο. Μετά από ενα δίωρο έχω τελειώσει με το διάβασμα και αποφασίζω να κάτσω να δω τι θα βάλω. Καταλήγω σε ένα μπορντό φόρεμα που φτάνει μέχρι το γόνατο και μπεζ ψηλές γόβες. Μπαίνω στο μπάνιο, απαλλάσσομαι από τα ρούχα μου και χώνομαι κάτω από το καυτό νερό της ντουζιέρας. Ακούω από το κινητό μου να παίζει το τραγούδι Shake up the happiness και αρχίζω να λικνίζομαι στους ρυθμούς του τραγουδιού. Στο μυαλό μου επανέρχεται η εικόνα του Δημήτρη με αυτούς τους σέξι κοιλιακούς του. Τον φαντάζομαι να τρυπώνει στο ντουζ από πίσω μου, και να αρχίζει να απλώνει καυτά φιλιά στην πλάτη μου, ενώ παράλληλα να κατευθύνει το χέρι του στην ευαιςθητη περιοχή μου.
Άννα συγκεντρώσου! Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ! Έτσι και αλλιώς σε βλέπει μόνο σαν το ορφανό που μάζεψε για να βοηθήσει...φωνάζει το υποσυνείδητο μου. Δεν πρόκειται ποτέ να με δει με άλλο μάτι. Η θλίψη απλώνεται μέσα μου, αλλά αποφασίζω να μην επηρεαστώ από αυτό. Σήμερα ξύπνησα με καλή διάθεση και έτσι θα μείνει για όλη τη μέρα!!!
Μετά από αρκετή ώρα βγαίνω από το μπάνιο με το μυαλό μου να βρίσκεται ακόμα στο Δημήτρη. Κοιτάω το ρολόι, η ώρα έχει πάει ήδη 8. Ίσα ίσα που προλαβαίνω να ετοιμαστώ.