Επιβίωση

Κεφάλαιο 1

"Και τώρα οι δυο μας" είπε με ένα λάγνο, αηδιαστικό ύφος.
Με αυτή του την τελευταία πρόταση, νιώθω τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Όλο μου το πρόσωπο έχει χλωμιάσει.
Ο Θάνος φαίνεται να παρατήρησε την αντίδραση μου για αυτό και ρωτάει "αν θυμάμαι καλά, εμείς οι δυο έχουμε κάνει μια συμφωνία"
Χωρίς να πω κάτι, νεύω καταφατικά.
"Θέλω να σε ακούσω να το λες!" μου λέει επιτακτικά.
"Ναι, έχουμε κάνει μια συμφωνία" λέω χαμηλόφωνα, σχεδόν το λέω στον εαυτό μου για να το πιστέψει.
"Τι συμφωνία; Εξήγησε μου γιατί έχω ξεχάσει" λέει και ένα ειρωνικό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη του.
"Έχουμε συμφωνήσει ότι δεν θα πειράξεις τον αδερφό μου και θα χρησιμοποιείς εμένα για όλα" λέω με όσο θάρρος μου έχει απομείνει.
"Μάλιστα..." η τελευταία του πρόταση αφήνει πολλές υποσχέσεις και αυτό με τρομάζει ακόμα περισσότερο με αποτέλεσμα να κάτσω στην καρέκλα του τραπεζιού και να ακουμπήσω το κεφάλι μου μέσα στα χέρια μου. Καυτά δάκρυα απειλούν να κάνουν την εμφάνιση τους, αλλά δεν θα επιτρέψω να με δει σε αυτήν την κατάσταση αυτός που με έχει κάνει να υποφέρω περισσότερο στη ζωή μου.
"Ωραία λοιπόν και τώρα που θυμηθήκαμε και οι δυο ποια ήταν η συμφωνία μας, ας περάσουμε στο παρασύνθημα"
Πλέον δεν έχω ούτε το κουράγιο να μιλήσω, για αυτό απλά νεύω και τον αφήνω να μιλήσει.
"Μια, λοιπόν, από τις απαιτήσεις μου από σένα είναι όταν γυρνάω να υπάρχει ένα φαΐ της προκοπής. Και δυστυχώς για σένα, σήμερα το φαγητό ήταν μια αηδία" λέει, αυτή τη φορά με ένα πιο απειλητικό τόνο στη φωνή του από πριν.
"Συγνώμη" λέω και σκύβω το κεφάλι μου.
"Αυτό έπρεπε να το σκεφτείς νωρίτερα" φωνάζει πλέον και η παλάμη του συναντά το μάγουλο μου.
Δεν μπορώ πλέον να κρατηθώ και καυτά δάκρυα τρέχουν στο πρόσωπο μου. Κλαίω χωρίς σταματημό, κλαίω γιατί ξέρω τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Με όση δύναμη μου έχει απομείνει λέω σιγανά "ο Νίκος είναι πάνω, σε παρακαλώ δεν θέλω να καταλάβει τίποτα"
"Ώστε έτσι εε;" ένα αχνό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη του, ενώ με τραβάει από την κοτσίδα και με φέρνει προς το μέρος του. "Τώρα να δεις τι ωραία θα περάσουμε!" ακούω να μου λέει σιγανά, σχεδόν ψυθιριστά στο αυτί μου. "Νίκο, κατέβα κάτω τώρα!" λέει, ουρλιάζοντας πλέον.
"Όχι... οοοχι..... όχι...σε...παρακαλώ!" προσπαθώ να αρθρώσω λέξεις μέσα στους λυγμούς μου, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο.
Βλέπω το Νίκο να κατεβαίνει αργά και διστακτικά τις σκάλες. Μόλις φτάνει στην κουζίνα και μας βλέπει, το βλέμμα του παγώνει. Περιεργάζεται την εικόνα που έχει μπροστά του: Τον πατριό του να κρατάει απο την κοτσίδα τη μεγάλη του αδερφή, η οποία μετά μανίας στέκεται μπροστά από τον πατριό του με γυρισμένη την πλάτη προς αυτόν.
"Νίκο ανέβα στο δωμάτιο σου, αυτή είναι μια συζήτηση των μεγάλων" λέω όσο πιο πειστικά και γλυκά μπορώ, ενώ σκάω ένα χαμόγελο στα χείλη.
Εκείνη τη στιγμή ο Θάνος με γυρνάει, έτσι ώστε να βλέπω το πρόσωπο του, και η παλάμη του προσγειώνεται για άλλη μια φορά στο μάγουλό μου. Αυτή τη φορά πιο δυνατά.
"Τις διαταγές εδώ μέσα τις δίνω εγώ" γρυλίζει μεσά από τα δόντια του.
Με ξαναγυρνάει, έτσι ώστε η πλάτη μου να ακουμπάει το στέρνο του. Χαμηλά, στο ύψος των γοφών μου, αισθάνομαι τη στύση του να ορθώνεται. Πως μπορεί ένας άνθρωπος να φτιάχνεται από μια τέτοια κατάσταση;;
"Θες να δεις Νικολάκη πως δαγκώνω την αδερφή σου;" Με μια του κίνηση γυρνάει το κεφάλι μου στο πλάι και αρχίζει να δαγκώνει με μανία το λαιμό μου. Ουρλιάζω από τον έντονο πόνο, ενώ το βλέμμα μου πέφτει πάνω στο Νίκο, ο οποίος δεν αντιδρά καθόλου. Έχει μείνει στη θέση του να παρατηρεί το φριχτό θέαμα.
Σκέφτομαι τι δικαιολογία θα βρω πάλι να του πω. Κάθε φορά που έβλεπε κάτι, του εξηγούσα αργότερα ότι με το Θάνο απλά παίζαμε και ότι το κάναμε για πλάκα. Αυτός πάντα κουνούσε το κεφάλι του και δεν έλεγε τίποτα παραπάνω.
Βγαίνω από τις σκέψεις μου, και ένα νέο κύμα πόνου με χτυπάει. Ο Θάνος εδώ και δεν ξέρω πόση ώρα δαγκώνει το λαιμό μου. Αισθάνομαι ένα ζεστό υγρό να κατευθύνεται από το λαιμό μου στο στήθος μου. Ακουμπάω το τρεμάμενο χέρι μου πάνω στο υγρό και με φρίκη συνειδητοποιώ ότι το υγρό είναι αίμα. Ποτέ πριν τα πράγματα δεν είχαν γίνει τόσο επιθετικά... Μόνο εκείνη τη μια φορά... Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω.
Ξαφνικά αφήνει την κοτσίδα μου και σιγά σιγά απομακρύνεται από την κουζίνα προς την εξώπορτα.
"Πάω να φάω σαν άνθρωπος. Και να εκπληρώσω τις ανάγκες μου σαν άντρας. Απο τότε που πέθανε η μάνα σας πρέπει να τρέχω σε κάθε πουτάνα για να κάνω τη δουλειά μου" λέει στον εαυτό του και αρχίζει να γελάει. "Εμείς οι δυο δεν τελειώσαμε. Το βράδυ σε θέλω στο δωμάτιο μου. Και μην τυχόν μάθω ότι είπες σε κανέναν τίποτα. Είσαι τελειωμένη μετά"λεει και με αγριοκοιτάζει. "Μάζεψε εδώ πέρα" φωνάζει καθώς ανοίγει την πόρτα του σπιτιού και φεύγει.
Έχουμε μείνει και οι δυο στις θέσεις μας από τη στιγμή που έφυγε. Κανείς δεν κουνιέται. Έχω μείνει να κοιτάω την εξώπορτα. Το μυαλό μου είναι άδειο. Ξαφνικά θυμάμαι το Νίκο και το γεγονός ότι τα έχει δει όλα. Τρέχω προς το μέρος του και σκύβω στα γόνατα για να μπορώ να τον πάρω αγκαλιά. Το ήρεμο προσωπάκι του έχει πλέον αλλοιωθεί από τα δάκρυα και τη θέςη του έχει πάρει ένα άγριο πρόσωπο. Τίποτα απο αυτά δεν θυμίζει το Νικολάκη μου, τον μικρό μου αθώο αδερφό.
"Νίκο;" ψυθιρίζω σιγανά.
Δυο πράσινα ματάκια γυρνάνε προς το μέρος μου και με κοιτάνε γεμάτα λύπη, απόγνωση. Δεν λέει τίποτα. Σηκώνει μόνο το χεράκι του και ακουμπάει την πληγή στο λαιμό μου.
"Μην ανησυχείς βρε χαζό. Δεν είναι αίμα. Ψεύτικο είναι. Αφού σου έχω πει ότι με το Θάνο μας αρέσει να παίζουμε" λέω και σκάω ενα χαμόγελο στο πρόσωπο μου. Ο Νίκος μουρμουρίζει απλά ένα "Χμ" και ανεβαίνει στο δωμάτιο του.
"Θα ανέβω σε λίγο να μιλήσουμε, εντάξει; Πάω να κάνω πρώτα ένα μπάνιο και έρχομαι" του λέω όσο πιο γλυκά μπορώ.
Ανεβαίνω στο δωμάτιο μου, βγάζω όλα μου τα ρούχα και χώνομαι μέσα στο μπάνιο. Καυτό νερό αρχίζει να πέφτει πάνω μου και εγώ απλά μένω εκεί, ακίνητη, χωρίς να κάνω τίποτα, ελπίζοντας μαζί με τον νερό να εξαφανιστούν όλα μου τα προβλήματα. Καυτά δάκρυα απειλούν πάλι να τρέξουν, αλλά αυτή τη φορά τα αφήνω να τρέξουν. Χωρίς να το καταλάβω, είμαι ξαπλωμένη στο πάτωμα της ντουζιέρας. Τα πόδια μου είναι τυλιγμένα γύρω απο το στήθος μου και εγώ το μόνο που κάνω είναι να κλαίω, ενώ καυτό νερό πέφτει πάνω μου. Δεν έχω πλέον τη δύναμη να σταθώ και για τους δυο μας. Όλη η κατάσταση ειναι πολύ ψυχοφθόρα. Και δεν ξέρω πότε θα τελειώσει και για τους δυο μας αυτό το μαρτύριο. Τα 18α γενέθλια μου είναι τον Ιούνιο... Και τωρα έχουμε Νοέμβριο. Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Δεν θα αντέξω. Αχ ρε μαμά, γιατι μας άφησες;
Σηκώνομαι στα πόδια μου και παίρνω το σαμπουάν για να καθαρίσω την πληγή στο λαιμό μου. Πως θα καλυψώ πάλι μια τόσο μεγάλη πληγή;
Μετά από μια ώρα βγαίνω απο το μπάνιο, βάζω καθαρά ρούχα, στεγνώνω τα μαλλιά μου και πηγαίνω στο δωμάτιο του Νίκου. Πάω και κάθομαι στο κρεβάτι του.
"Κοίτα τι ζωγράφισα Άννα" λέει, ενώ ενα φωτεινό χαμόγελο στολίζει το πρόσωπο του.
Παίρνω τη ζωγραφιά απο τα χέρια του. "Τι είναι αυτό που ζωγράφισες;"
"Είναι η οικογένεια μας. Να κοιτά αυτή η ψηλή με τα κάστανα μαλλιά είσαι εσύ. Και εγώ είμαι ακριβώς δίπλα σου"
"Πολύ ωραίο είναι. Μπράβο" λέω και φυλάω την κορυφή του κεφαλιού του. "Αλλά ο Θάνος που είναι;"
"Ο Θάνος δεν είναι οικογένεια μας"
"Ναι σωστά, ο Θάνος δεν είναι οικογένεια μας" λέω και χαμογελάω.
"Λοιπόν θέλω να μου υποσχεθείς κάτι. Απο εδώ και πέρα θα ακούς μόνο εμένα. Όχι το Θάνο. Θα κάνεις μόνο αυτά που θα σου λέω εγω, εντάξει;;"
"Ναι"
"Ωραία, λοιπόν πάω στο δωμάτιο μου να διαβάσω. Εσύ εδώ ήσυχα" λέω και του ρίχνω ενα φιλί στο μάγουλο.
Η αλήθεια είναι ότι πλέον ανησυχούσα για τη σωματική ακεραιότητα του Νίκου. Για όλα τον έχω ικανό το Θάνο. Δεν θέλω όμως ο Νίκος να καταλάβει τίποτα. Κάτι πρέπει να κάνω, αλλά είμαι ανήμπορη. Νέα δάκρυα κάνουν την εμφάνιση τους. Κατευθύνομαι στο δωμάτιο μου και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου, κοιτώντας το ταβάνι. Δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω για να βοηθήσω και τους δυο μας. Μέχρι να γίνω 18 είμαι ανήμπορη να μας προστατέψω από το Θάνο. Μένω σε αυτή τη στάση αρκετή ώρα, μέχρι που κάποια στιγμή αποφασίζω να κάτσω να διαβάσω.
Έχουν περάσει 4 ώρες από τότε που έφυγε ο Θάνος και αναρωτιέμαι που μπορεί να πήγε πάλι. Ξαφνικά ακούγονται κλειδιά στην πόρτα και βαριά βήματα να μπαίνουν στο χολ του σπιτιού.
"Άννα, κατέβα κάτω τώρα!" ουρλιάζει από τον κάτω όροφο.
Βαθιές ανάσες... Θα τα καταφέρω...αν όχι για μένα τότε για το Νίκο.
"Έρχομαι!"
~~~
Καινούριο κεφάλαιο λοιπόν. Πείτε μου τη γνώμης σας :) Το τραγούδι είναι ένα cover του τραγουδιού "shadow" από τον Sam Tsui, ένα απο τα αγαπημένα μου. Μην ξεχνάτε να ψηφίζετε κι να αφήνετε σχόλιο. Φιλούμπες
-Ελένη