Prios 5: Prios Extinction

39: Gatekeeper

Unti-unti nang nababawasan ang populasyon ng buong Prios. Malaking bahagi ng buong norte ang ginagawan ng paraan para palipatin sa south. Kada linggo, may ilang mga taong lumilipat sa ibang rehiyon na sinuportahan din ng Prios para maengganyo nga ang mga itong lumipat sa mas ligtas na lugar.

Bakante na ang karamihan sa mga residential area. Marami pang naiwan pero karamihan ay bahagi na ng pamilya. At habang nauubos ang mga nakatira doon, mas lalong napansin ni Zephy na malaki ang populasyon ng mga matagal nang naninirahan sa norte kaysa mga taong gaya niya. Ni hindi niya mapansin ang kaibahan kung may nailikas na ba sa wala dahil marami pa rin siyang nakikita sa kalsada.

Kada linggo, buwan, at taon na lumilipas, lalo lang lumalala ang bigat ng hangin sa norte.

"Zephy, okay ka lang?" tanong ni Sig nang tumabi kay Zephy. Nakitingala rin ito sa tinitingala niya.

May malaking crack sa langit, pero duda siya kung sa langit ba iyon.

Ang sabi, noong nakaraang limang taon, mas lalo pang darami ang mga pintong magbubukas para makalabas ang mga halimaw ng testamento. Nag-research na siya sa Historical Commission, sinubukan na rin ang lahat ng detalyeng naiwan pa sa iba't ibang bahagi ng norte. Kinse anyos na si Sigmund, mas malaki na ang inaasahan ng pamilya rito. Alam na rin nito ang mga dapat malaman pero parang kulang pa rin.

"Nasaan ang daddy mo?" tanong niya kay Sig na naghihintay rin sa sagot niya sa tanong nito.

"Hindi pa umuuwi galing Bernardina, pero balak kong dumaan doon. Wanna come?"

Napatitig siya kay Sigmund. Alam naman niya kung ano ang lahi nito pero may mga pagkakataong napapaisip siya kung kaya na ba nito ang responsabilidad na inaatang dito ng pamilya.

Halos maabot na nito si Edric, malapit na ring maglapit ang hulma ng katawan. Maikli at malinis nga lang ang gupit ni Sig, kulay tsokolate ang mga mata, at pansin na pansin ang malaking pagkakahawig sa dating chairman ng Prios kaysa kay Edric. Hindi maipagkakaila kung kaninong anak ito kahit anong banggit nila na isa itong Vanderberg. Kita rin ang amo ng matang namana kay Chancey. Hindi maitatago kung sino ang tunay nitong mga magulang.

Kinse anyos. Kahit malaking bulas, alam niyang bata pa ito. Pero hindi biro ang kahaharapin nito oras na magbukas na ang mga tarangkahan na kinatatakutan nilang lahat.

"Dumaan muna tayo sa ospital bago umuwi. Isabay na natin ang daddy mo," sabi ni Zephy.

Pinauna na siya ni Sigmund sa puting kotse bago ito pumasok at tumabi sa kanya.

Pag-andar ng sasakyan, wala siyang ibang tinitingnan kundi ang langit na natatanaw pa rin sa pagitan ng mga bahay at puno patungong Bernardina.

Wala pang kalahating kilometro, may panibagong crack na naman sa langit siyang namataan. At kahit anong sabi ni Edric na huwag siyang mabahala, tuwing nakikipagsagutan ito sa bawat meeting nila, lalo lang nitong ipinakikita na nasa alanganin na silang sitwasyon.

"Zephy, galing ako sa Prios. May meeting daw ulit bukas."

"Um." Tumango lang siya habang nakatitig pa rin sa langit.

"May duty pa ako sa Bernardina," sabi ni Sigmund. "Mag-a-assist ako sa surgery room, pero baka manood lang daw muna ako kasi baka raw makagulo ako kapag hinayaan akong mag-assist. Nagpa-schedule naman sila, so I guess they're trying to fill in the gaps in my schedule every day. Okay lang kaya 'yon? Hindi ba magagalit si Daddy kasi ino-overwork ako?"

Hindi nakasagot si Zephy. Nababalisa siyang nakatingin sa langit na may panibago na namang crack na nadaanan.

Ang bigat ng buntonghininga niya nang maisip na para bang wala na silang ibang matatakasan sa mga sandaling iyon.