ဝန်းလေးနဲ့တွေ့ပြီးနောက်ရက်ကစလို့ ဂျုံဆောင်းမှာကျောင်းလဲမသွား အပြင်လဲမထွက်ပဲတိုက်ခန်းထဲမှာပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်ပြီး အပြစ်တွေကို ပြန်သုံးသပ်နေမိသည်။
ဝန်းကိုအားနာလွန်းလို့ ပြန်အဆင်ပြေဖို့တောင်တန်ရဲ့လားလို့ တွေးမိတာကလည်းအခါခါ...
ဒါပေမဲ့လည်း လက်လွှတ်ပေးနိုင်လားလို့တွေးမိတော့လည်းလုံးဝပါပဲ။
ဝန်းကိုဘယ်သူ့လက်ထဲမှထည့်မပေးနိုင်ပါ။ တခြားတစ်ယောက်နှင့်ယှဉ်တွဲ၍တွေးမိရုံနှင့်ပင် ရူးတော့မလိုပင်။
ထို့ကြောင့် ဂျောင်ဝန်းကလေး သူ့ရင်ခွင်ထဲမြန်မြန်ပြန်ရောက်လာဖို့ကိုသာ လုံးပမ်းရတော့မည်။
.........................................................................
"ဘေဘီ ဂျုံဆောင်းဆီဖုန်းဆက်လို့ရလား ဒီကောင်စာမလာသတင်းမကြားနဲ့ ဖုန်းတွေလည်းမကိုင်ဘူး။"
"ငါ့ဖုန်းတွေလည်းမကိုင်ဘူး ဘာဖြစ်နေသလဲမသိဘူး
ဒီနေ့မှမလာရင်တော့ညနေအိမ်လိုက်သွားရအောင်နော် ဟွန်း"
"ကျွန်တော်တို့လည်းလိုက်ခဲ့မယ်လေ"
ဆောနူနဲ့နီခီကပါ ဝင်ပြော၏။
အကြောင်းစုံသိသော ဂျောင်ဝန်းတစ်ယောက်သာ နှုတ်ဆိတ်နေ၏။ အခြားသူတွေကလည်းအလိုက်တသိဖြင့် မခေါ်ကြ၍သာ သူအသက်ရှူချောင်ရသည်။
"အယ် ဟိုမယ် ဂျုံဆောင်း"
ဂျုံဆောင်းဟူသည့်အသံကြားသည်နှင့်
ဂျောင်ဝန်းမှာ ချက်ချင်းထရပ်၍
"ကျွန်တော် assignmentထပ်ရမှာ မပြီးသေးဘူး မေ့နေလို့ ခုသွားမှဖြစ်တော့မှာ သွားတော့မယ်နော်ဟျောင်းတို့"
သူ့ကိုမြင်မှ ချက်ချင်းထထွက်ထားသော ကောင်ငယ်လေးကြာင့် ဂျုံဆောင်းမှာလည်းဆင့်ကဲ၍သာစိတ်ဆင်းရဲရတော့သည်။
စိတ်ပျက်လက်နှင့်စားပွဲမှာဝင်ထိုင်တော့ သူ့ကိုလေးယောက်လုံးကကြောင်တောင်တောင်နှင့်ကြည့်နေကြသည်။
"ဂျုံဆောင်းနေမကောင်းသေးဘူးလား။ငါတို့ဖုန်းတွေလဲမကိုင်ဘူး။ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"
ဂျုံဆောင်းမှာ သက်ပြင်းချ၍သာ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ပြောပြလိုက်တော့သည်။
