ညနက်လာတော့ ကိုယ့်အခန်းစီအသီးသီးပြန်လာခဲ့ကြသည်။
တစ်ချိန်လုံး ဘောပင်ညိုနဲ့ ကတ်ကလေးကိုကြည့်ပြီး တဟိဟိနဲ့ရီနေတဲ့ ကမ္ဘာကလည်း သူ့ပစ္စည်းလေးတွေကိုတယုတယသိမ်းယူပြီး သူ့အခန်းသူပြန်သွားသလို ကိုကြီးကိုတစ်ယောက်တည်းနေစေဖို့အတွက် မဟာကလည်း အခန်းဆီပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
ည 10နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ အိပ်ချိန်ရောက်နေသော်လည်း မဟာ တစ်ယောက် အိပ်လို့မပျော်နိုင်။
အိပ်လို့မရတဲ့အဓိကအကြောင်းအရင်းက တစ်ဖက်ခြံဆီမှ ကြားနေကျကားသံလေးမကြားရသေးလို့ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ဟိုဘက်အခန်းမှာရှိနေတုန်းကလည်း သေချာအာရုံစိုက်နားထောင်နေပေမယ့် မကြားမိသေးပေ။
ပြန်မလာသေးတာသေချာသလောက်ရှိသည်။ ခါတိုင်း ဒီအချိန်ထိနောက်မကျဖူးတာမို့ သူစိတ်ပူပါသည်။ အစ်ကိုဘယ်တွေသွားပြီး ဘာတွေလုပ်တာလဲ။
ကုတင်ပေါ်မှာ အသာလှဲပြီးစောင့်နေလိုက်သည်။ အချိန်တွေတရွေ့ရွေ့ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ ည10ခွဲဆိုတဲ့ အချိန်ရောက်ပေမယ့် တစ်ဖက်ခြံလေးဟာတိတ်ဆိတ်နေဆဲ။
မနေနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ဝရံတာဆီသွားရပ်ကြည့်မိတော့ တစ်ဖက်ခြံဟာမှောင်မဲနေသည်။ ကားထားနေကျ ခြံထဲကအမိုးအကာလေးအောက်မှာလည်း
အစ်ကို့ကားလေးရှိမနေပေ။
အပြင်မှာတစ်ခုခုများဖြစ်နေမလား။ ကားများပျက်နေတာလား။
အစ်ကို အဆင်မှပြေပါ့မလား။
မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့တစ်ယောက်တည်းဝရံတာလေးမှာ ဗြာများနေရတာ သူပါ။
အစ်ကိုရယ် ပြန်လာပါတော့။
စိတ်ပူလွန်းလို့ရူးတော့မယ်။
ဝရံတာမှာ မတ်တပ်ကလေးရပ်ပြီးတမျှော်မျှော်ဖြစ်နေရင်း 15မိနစ်လောက်ကြာတော့ တစ်ဖက်ခြံရဲ့အရှေ့မှာ ကားမီးရောင်ကလေးနဲ့အတူ ထိုးရပ်လာတဲ့ကားတစ်စီးကြောင့် မဟာ ဝရံတာလက်တန်းပေါ် လက်လေးထောက်ရုံမက ခြေဖျားလေးပါထောက်ပြီး ထိုကားဆီမျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ကားအလင်းရောင်နဲ့အတူတွေ့ရတဲ့ ကားနံပါတ်ပြားလေးကြောင့် ဟင်းခနဲသက်ပြင်းအကျယ်ကြီးချလိုက်မိတော့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကိုရောက်လာပြီ။
