Fault/Chanbaek

twenty five/final

Yazarın anlatımından

Chanyeol çalınan kapıyla bakışlarını önündeki evraklardan ayırdı. Içeri giren Eun ile hafifçe gülümsemeye çalıştı Chanyeol.

"Beni aramanı beklemiyordum dünden sonra." Geldi ve masanın önünde durdu genç kadın. "Dün sana biraz sert çıktım, farkındayım. Ama sende Baekhyun'un üzerine gittiğinin farkındasın biliyorum. Biz birbirimizi yıllarıdır tanıyoruz Eun. Sen benim dostumsun." Ayağa kalktı ve karşısına geçti Chanyeol.

"Baekhyun'a sana anlattıklarım üzerinden neden böyle şeyler söyledin?" Ji Eun sertçe yutkundu. Chanyeol karşısına geçmiş böyle konuşurken ne diyebilirdi ki?

Karşımda bu kadar mutlu olmanıza dayanamadım seni çok kıskandım diyemezdi. Bu Chanyeol'a tamamen kaybetmek demekti.

"Hak ediyordu söylediklerimi. Yalan değildi." Diye mırıldandı bakışlarını kaçırırken. Chanyeol iç çekti. "Baekhyun ile iyi anlaşacağınızı düşünüyordum. Beni gerçekten, şaşırttın."

Ji Eun sinirle baktı Chanyeol'un gözlerinin içine. "o sana bunları yapmışken seni şaşırtan ben miyim? Senin güvenini defalarca yıkıp geçti. Bebeğini bile gizledi senden. Onu nasıl affettiğini anlamıyorum ben."

"Baekhyun o." Dedi Chanyeol Eun gibi sesini yükseltirken. "Benim hayatım boyunca sevdiğim tek kişi. Neler yaşadığımızı biliyorsun. Beni terk etmekte haklıydı. Yeniden elimi tuttuğu için şanslıyım ben."

Ji Eun gözlerinin dolmasına engel olamadı. Chanyeol, hayatını o adama adamıştı. Onu kazanma şansı yoktu. Biraz bile yoktu.

"Ben seni anlamıyorum. Nasıl onu bu kadar çok sevebilirsin?" Chanyeol sert bir nefes çekti içine. "Sen neden benim aşkımı sorguluyorsun anlamıyorum. Bu değişen davranışlarının nedeni ne?"

Ji Eun sertçe yutkundu. "Anlamıyorsun. Hiç bir zaman anlamadın. Sen karşımda ağlarken benimde ağladığımı bile görmedin Chanyeol. Sen sadece Baekhyun'u gördün. İngiltere'de o yokken bile sen yalnızca onu görüyordun."

Titrek bir nefes verdi Eun. "Sen beni de hislerimi de hiç görmedin Chanyeol." Chanyeol sertçe yutkundu. "Ben, ne demek istediğini anlamıyorum."

Eun gözünden akan yaşa engel olamadı. "Söylemem gerekiyor değil mi? Baekhyun sana bir kez baksa anlıyorsun ama benim seni sevdiğimi anlaman için söylemem gerekiyor."

Chanyeol bir adım geriledi. "Ne diyorsun sen?" Diye sordu zorlukla. Ji Eun göz yaşları içinde baktı sevdiği adamın gözlerinin içine.

"Seni tanıdığım ilk günden bu yana seviyorum. Her zaman, sevdim. Görmesen de, sevdim Chanyeol. Beni seversin belki diye bekledim yıllarca ama şimdi yeniden ona döndün. Yeniden, o var hayatında. Sana bir kez olsun yalan söylemedim ben. Tek bir hata yapmadım. Neden ben değilim?"

Chanyeol şoktaydı. Ne diyeceğini bilmiyordu. Yakın arkadaşı olarak gördüğü kadın onu mu seviyordu? Kalbi bu gerçekle acıdı.

Bu Ji Eun 'u kaybetmek demekti. Birbirlerinin hayatından çıkmaları gerekiyordu. Başını yere eğdi Chanyeol.

"Üzgünüm." Diye mırıldandı yalnızca. Diyebilecek hiç bir şeyi yoktu. Kalmamıştı.

"Hayatından çıkacağım. Kendini, suçlu hissetme." Göz yaşlarını sildi hızla Eun. "Seni seven bendim."

Hızlı adımlarla odadan çıktığında Chanyeol kendini hızla koltuğuna bıraktı. Gözlerini sıkıca kapadı ve nefeslendi.

Bu, ağır gelmişti. Hazmetmek için zamana ihtiyacı vardı.

//////////////////

Baekhyun'un anlatımından

Dizlerimin üzerinde yatan Chanyeol'un saçlarını ağırca okşadım. Eve geldiğinden bu yana keyfi yoktu.