Hoogtepunt

Afspraakje met Kay deel 1

P.O.V Amber

Wanneer ik alles aan Jade heb verteld, begint ze allemaal vragen te stellen op een hysterische manier. Zoals:(Schuingedrukt is vraag; dikgedrukt is mijn antwoord)

Oh, ben je verliefd op hem? Ik weet niet wat ik voor hem voel

Wat gaan jullie in het park doen? Geen idee. Ik zie wel

Ga je hem zoenen? Of hij jouw? Hoe moet ik dat nou weten. Als het aan mij ligt, zal het denk ik niet gebeuren. Maar als het aan hem ligt denk ik wel. We zullen het beleven

Waar gaan jullie het over hebben? Toch niets verkeerds mag ik hopen.  Doe rustig Jade. Ga niet gelijk zo raar denken. Ik wil hem alleen maar beter leren kennen. Niet meer en niet minder.

Over vijf minuten is de laatste les eindelijk voorbij. Langzaam tikt het uur, eigenlijk vijf minuten, voorbij. Wanneer de bel gaat loop ik samen met Jade naar onze kluisjes. "Amber, ontzettend veel plezier met ..." zegt ze hyperactief terwijl ze richting Kay wijst. "Thanks Jade, Gaat wel lukken denk ik. En waag het niet daar verkeerd over te denken." zeg ik gespeeld streng. Lachend geef ik haar een knuffel en daarna loopt ze zwaaiend weg. Als ik mijn kluisje open om mijn jas te pakken leg ik nog even mijn boeken waar ik mijn huiswerk al van af heb in mijn kluis en loop naar Kay. En hij naar mijn. "Hoi" zeg ik. "Hoi Amber, kunnen we gaan?" "Ja, is goed. Ben jij ook klaar?" "Ja."zegt hij mijn vraag beantwoordend.

Samen lopen we de school uit, richting onze fietsen. "Tot zo, ik wacht op je bij de uitgang van de fietsenstalling."zegt Kay. "Ja tot zo." zeg ik glimlachend. als ik mijn fiets kom, doe ik mijn sleutel in mijn fiets en ga erop zitten om weg te fietsen. Alleen dat was meer een gedachte, want wanneer ik erop ga zitten zak ik gelijk tot de grond. Snel stap ik af en kijk naar mijn banden. Meteen kan je zien dat ze helemaal open gesneden zijn met iets scherps, want er zit een hele gleuf in. Gelijk zet ik mijn fiets terug en zet hem weer op slot. En dan pas valt mijn oog op een briefje wat aan mijn fiets is geplakt met plakband. Ik pak hem eraf en begin het te lezen:

'Hallo prinses,

Het spijt me voor je banden, maar ik kon je natuurlijk niet met Kay mee laten gaan. Veel succes prinsesje.

Xxx je badboy

Ps. Ik zal je banden terug betalen. Morgen krijg je je geld dat je nodig hebt hiervoor.'

Sprakeloos kijk ik naar het briefje. Aan de ene kant ben ik woedend op hem dat hij deze middag probeert te verpesten, maar aan de andere kant ik het heel lief dat hij mijn banden terug betaald.

P.O.V Kay

Wanneer ik bij mijn fiets aankom en mijn sleutel in het slot doe, zie ik een briefje aan mijn stuur hangen.

'Hoi ouwtje,

Je dacht toch niet dat ik je met Amber naar het park liet gaan hé? Of wel? Zo ja dan heb je dus pech, want is van mij. Daarom heb ik bij jou en haar banden een diepe snee gemaakt. Alleen vergoed ik de jouwe niet ;P. Veel succes nog hé gast!

Ryan ;)

Ik mag hem echt niet. Ik zou hem echt kunnen vermoorden op dit moment, maar het is leuker om hem te zien lijden door het hem het betaald te zetten. Dus daar moet ik nog wat voor gaan verzinnen. Ik ga mijn dag hier sowieso niet door laten verpesten. Amber en ik gaan alsnog naar het park. Alleen dan lopend in plaats van op de fiets. Gelukkig is het hier niet ver vandaan.

~ Een paar minuten later

"Kay, mijn banden zijn lek gestoken door die klootzak. Hij moet echt normaal leren doen. Vind je niet?" vraagt Amber. Ik weet precies over wie ze het heeft. Ryan Vargas. "Ja inderdaad. Hij heeft mijn banden ook lek gestoken. zullen we dan maar lopend gaan?" vraag ik terwijl ze naar mijn banden kijkt. "Ja is goed. Dat wou ik ook net voorstellen om te doen. Ik wil mijn dag echt niet laten verpesten door die klootzak van een Ryan." zegt ze. "Mooi zo. Ik ook niet." Samen lopen we richting het park. Wat ze alleen niet weet is dat ik allang had verwacht dat ze mee zou gaan. Dus heb ik vanmorgen een kleed, een rol oreo's, een fles cola met 2 bekers en nog een aantal zakken snoep mee genomen. Ik hoop maar dat ze het leuk gaat vinden.

P.O.V Amber

Onderweg naar het park is het mega stil. Niet dat de stilte ongemakkelijk is ofzo. Nee eigenlijk vind ik hem best wel prettig. Op de helft van de weg kijk ik even naar Kay. Meteen draai ik mijn hoofd blozend terug, want hij was ook naar mij aan het kijken. "Amber?" "Ja. Kay?" zeg ik zo blij mogelijk terug. "Vind je dit een mooie plek?" Ik kijk om me heen. Wat ik niet verwacht had is dat dit een hele mooie plek is. Rechts van mij is een meertje. Waar een paar eenden in zwemmen. En voor de rest zijn er op sommige plekken grote bomen. En prachtige bloemen. Waar vlinders, bijen, verschillende soorten vogeltjes en nog veel meer insecten op af komen.

"Ja, het is hier heel mooi en rustgevend. Wat ik wel prettig vind."geef ik als antwoord nadat ik alles in mij op heb genomen. "Oke, dan zal ik gaan uitpakken." zegt hij mysterieus. Ik kijk hem nieuwsgierig aan wanneer hij zijn tas open ritst. Wat is hij van plan? Mijn vraag vraag wordt al gauw beantwoordt wanneer hij een groot kleed uit zijn tas haalt. Als hij het open legt op de grond snap ik al wat hij van plan is. Hij haalt er ook nog een fles cola en wat lekkere dingen uit en gaat dan zitten. Waarna hij naast zich op de grond klopt, als teken dat ik naast hem moet gaan zitten. Voorzichtig ga ik zitten. En of je het nog niet raad. De ongemakkelijke stilte begint :(. Ik zou echt niet weten wat ik zou moeten zeggen of vragen. Opeens verbreekt Kay de stilte door.........................

——————————————-

Hoi Lezetjessssssssssssss,

Het spijt me zo erg dat het zolang duurde. Ik vind het zo zielig voor jullie. Zelf vind ik het altijd vreselijk als een verhaal meer dan twee weken stil ligt. Maar ja, dan is het dan eindelijk zo ver, een nieuw stukje!!!!!!!!! Wel vrij kort, maar volgende keer wordt hij wat langer.

Liefs Cheyenne809