" မင်းနဲ့ငါနဲ့ ပြီးပြီလို့ ငါပြောထားတယ်လေ ကင်အန်ကီ! "
ခြံနောက်ဘက်က အိမ်နှင့် အနည်းငယ် လှမ်းသော နှင်းဆီခင်းထဲတွင် ဖုန်းပြောနေသော ဆော့ဂျင်အသံမှာ နှင်းဆီရနံ့တွေနှင့်အတူ ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထို့အတူ ဆော့ဂျင်၏ မျက်နှာမှာလည်း ဒေါသတွေကြောင့် နီမြန်းနေ၍ ခပ်ရဲရဲ ဆံပင်အရောင်နှင့် လိုက်ဖက်နေပြန်သည်။
* နင်ပြီးချင်တိုင်း ငါကပြီးလိုက်ရမလား ဆော့ဂျင်? အတူတူ နေခဲ့ဖူးတာလည်း တစ်ခါနှစ်ခါ မကဘဲနဲ့... ငါ့ကို ဒီတိုင်းကြီး ဖြတ်ချသွားလို့ ရမလား!? *
" ဒီမှာ အန်ကီ! ငါ အစကတည်းက ပြောထားပြီးသား၊ ဒီကိစ္စကို ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာဇယားမှ မရှုပ်ပါဘူးလို့ သဘောတူပြီးမှ လုပ်ခဲ့တာလေ... ငါ အေးအေးဆေးဆေးဘဲ နေချင်တော့လို့ ငါ့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့ဟာ "
* မရဘူးလေ ကင်ဆော့ဂျင်!! နင်ငါ့ကို ထားသွားလို့မရဘူး... ငါ... ငါ... ငါနင့်ကို ချစ်နေတာမို့လို့ ငါ့ကို ထားသွားလို့ မရဘူး *
ဖုန်းထဲမှ ထင်မထားလောက်အောင် ရစ်နေပါသည့် ကောင်မလေးကြောင့် ဆော့ဂျင်မှာ နားသယ်နှစ်ဖက်ကို ထောက်လိုက်ရင်း တဆက်တည်းမှာဘဲ ဆံပင်နီနီတွေအား သပ်တင်မိသည်။ အလယ်ကို ထိကပ်လုမတတ် ကြုပ်နေသည့် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကလည်း စိတ်ရှုပ်နေကြောင်း ပြောစရာတောင် မလို...
" ချစ်တာ မချစ်တာ မင်းအပိုင်းဘဲ ကင်အန်ကီ... ငါ့ဘက်ကတော့ မင်းနဲ့ ဒီနေရာမှာတင် ပြီးပြီဘဲ၊ ပြီးတော့ ငါက အိမ်ထောင်ရှိတဲ့လူလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား? ငါ့အမျိုးသားကိုသာ ငါအချစ်ဆုံးမို့ မင်းဆက်နှောင့်ယှက်နေလည်း မထူးဘူးနော် "
ဆော့ဂျင်က ထိုကဲ့သို့ပြောတော့ တစ်ဖက်ကဖုန်းမှာ ခဏမျှ အသံတိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် လှောင်သံစွက်သည့် ခပ်စူးစူးရယ်သံတွေက ဆော့ဂျင်ထံသို့ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လာရောက်ထိခိုက်သည်။ ထိုမျှမကသေးဘဲ ကင်အန်ကီ ပြောလာသည့်စကားသည်က သူ့အတွက် အရှိုက်မိသွားသကဲ့သို့...
* အမျိုးသားကို အချစ်ဆုံး? ဟားးးး ရီလိုက်ရတာ ဆော့ဂျင်ရယ်... ငါတို့ရဲ့ ပူပူနွေးနွေး ဟိုတယ်ဒိတ်လေးကိုများ သိသွားရင် နင့်အမျိုးသားက နင့်ကိုချစ်နိုင်ဦးပါ့မလား ငါသိချင်သေးတယ် *
