ရက်တွေ လတွေ ကြာသထက် ကြာလာသည်။ အချိန်တွေ ကုန်လာသည်နှင့်အမျှ ချို့ယွင်းလာသော အိမ်တွင်းရေးနှင့် ဆုတ်ယုတ်လာသော အိမ်၏ စီးပွားရေးအခြေအနေကြောင့် မိသားစု၏ အိမ်ထောင်ရေးကလည်း ယိမ်းယိုင်လာသည်။
အဖေနှင့် အမေမှာ ရန်မဖြစ်သည့်နေ့ မရှိသလို ဆော့ဂျင်နှင့်ဂျောင်ကု ဆက်ဆံရေးကလည်း အဆင်မပြေ၊ ဂျောင်ကုက ဘာမှပြန်မလုပ်သည့်တိုင် ဆော့ဂျင်၏ အမုန်းတရားတွေကတော့ အကြောင်းအရင်းမရှိ ကြီးသထက်သာ ကြီးလာသည်။
ထိုနေ့က တနင်္လာနေ့ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေရသော ဆော့ဂျင်မှာ ဂျောင်ကုနှင့် ကျောင်းမတူတော့တာကို ပျော်လျက်ရှိပြီး မိသားစုရေး အပါအဝင် အခြေအနေအမျိုးမျိုးကြောင့် အနည်းငယ် ဆိုးဆွမ်းနေသည်။
" ဆော့ဂျင်... မင်းဖုန်းလာနေတယ် "
သူငယ်ချင်းတစ်သိုက် အတန်းလစ်ကြရင်း ဆော့ဂျင် ဝယ်ထားသော ဆေးလိပ်တစ်ဘူးအား တစ်ဖွာစီ သောက်နေကြရင်းမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ပြောလာ၏။ ဆော့ဂျင်မှာ လက်ထဲက ဆေးလိပ်ကို အားရအောင် ရှိုက်လိုက်ရင်း ဖုန်းအားကမ်းယူသည်။
" ဟဲလို "
ဖုန်းနံပါတ်က သူမသိသည့် နံပါတ်ပေမို့ ဆော့ဂျင်မှာ နားစိုက်ထောင်နေသည့်တိုင် တစ်ဖက်က ဘာမှပြောမလာ... ငိုသံလိုလို ရှိုက်သံတွေကိုဘဲ ကြားနေရပြီး ထိုသူက ဘယ်သူမှန်း ဆော့ဂျင် သိလိုက်သည်နှင့်ခဏ ဒေါသတွေကလည်း ငယ်ထိပ်ရောက်လာသည်။
" ဟေ့ကောင်! ဖုန်းဆက်ပြီးရင် ပြောကွ! မင်းမှာ ပါးစပ်မပါဘူးလား? "
သူ့အသံတွင် တစ်ဖက်ကကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထုံးစံအတိုင်း တုန်တက်သွားမည်ကိုတွေးပြီး ဆော့ဂျင် ပြုံးသည်။ အိမ်မှာဆို ငိုလွန်း၍ ထိုကောင်လေး၏ စိတ်ရှုပ်စရာ ရှိုက်သံတွေကိုပင် ဆော့ဂျင် အလွတ်ရနေပြီ။
" ငါက ပြောလို့ ပြောနေတယ်မလား!? ဖုန်းဆက်ပြီး လာနောက်နေတာလား!? ဟမ်!? "
" မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး "
ဆော့ဂျင်၏ ခဏကထပ် ပိုကျယ်သော အသံကိုကြားပါမှ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ထွက်လာသော ထိုကောင်လေး၏အသံ... ပုံမှန်ထပ်ကို အသံကတုန်နေသည်။ ဆော့ဂျင်မှာတော့ သူနှင့်မဆိုင်သလို ရှောင်ထွက်ဖို့ ပြင်ထားသည်။ သို့သော်...
