(Jinkook)
" မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ ဆော့ဂျင် "
ဘာမှမရှိသော ထမင်းဝိုင်းပေါ်သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကိတ်မုန့်လေး တစ်လုံးတင်ကာ သူ့ကိုမွေးနေ့ ဆုတောင်းပေးပါသော ကောင်လေးအား ဆော့ဂျင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကိုပြုံးပြနေပုံက လောကတစ်ခုလုံး အပိုင်စားရထားသည့်အတိုင်း...
" ငါ့မွေးနေ့ကို မင်းဘာလို့ တစ်နှစ်မှ မမေ့ရတာလဲ? "
သူက ထိုသို့မေးတော့ ထိုကောင်လေးမှာ စားပွဲပေါ် လက်ထောက်ထားရာက ထိုင်ခုံကို ကျောမှီကာ ပြုံးသည်။ ဒုတ်ခနဲ တစ်ချက်ခုန်လာသော နှလုံးခုန်သံကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မျက်နှာတည်တည်ကို မူမပျက်သွားစေရန် ထိန်းလိုက်သည်။
" ရှိတာမှ ကျွန်တော်နဲ့ ဆော့ဂျင် နှစ်ယောက်တည်းကို... ကျွန်တော်မှ မမှတ်မိရင် ဘယ်သူက မှတ်မိဦးမလဲ? "
ထိုအဖြေကိုကြားလိုက်ရတော့ ဆော့ဂျင်စိတ်ထဲ သိပ်မကျေနပ်၊ ဘယ်လိုအဖြေကို မျှော်လင့်နေမိသလဲတော့ မသိပေမယ့် ပိုပြီး သေချာစေချင်ခဲ့သည်။ သူတိတ်သွားတာကို သတိထားမိတော့ ထိုကောင်လေးက သူ့နားတိုးလာပြီး...
" ကဲ မျက်လုံးမှိတ်၊ သေချာစဥ်းစားပြီးတော့ လိုချင်တာကို ဆုတောင်း "
ထိုကောင်လေးကြောင့် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရပေမယ့် ဒီလိုမျိုးတွေကို ဆော့ဂျင် မယုံကြည်၊ ဆုတောင်းတိုင်းသာရရင် ဒီဘဝမျိုး ဘယ်ရောက်ခဲ့ပါမလဲ? သို့ပေမယ့် ထိုကောင်လေး၏ စကားက သူ့နားထဲ ပဲ့တင်သံ ထပ်နေသည်။
မှိတ်ထားသော သူ့အမြင်အာရုံထဲတွင် ထိုကောင်လေးကို စတွေ့တဲ့နေ့တုန်းကအကြောင်း ပေါ်လာသည်။
-----------------------------------
" ဂျွန်ဂျောင်ကု ပါ "
ဝက်ဝံရုပ်သေးသေးကို လက်တစ်ဖက်က ဆွဲထားကာ ပေတလူးထနေသည့် မျက်နှာနှင့် နှုတ်ဆက်ပါသော ငါးနှစ်အရွယ် ကောင်လေး...
