My Obsessed Stalker

Chapter 10

Ngumonguya lang ako dito sa detention room dahil kanina pa ako bored dito. Buti sinunod ko ang payo ni April kung hindi ay malilipasan talaga ako ng gutom dito. Naalala ko tuloy na kinausap ako ni dean kanina, shettt muntik nako dun. Pagkalabas ni Travis sa room namin ay agad akong pinagalitan ni Ms. Professor dahil sa ginawa ko at agad nya akong binigyan ng red card tskk.

Kasalukuyan kong emosyonal na dinadama ang pag nguya ko ng biglang bumukas ang pinto. Ayyy ano ba yan panira ng moment, sino ba yan.

Nagulat ako at agad na ginapangan ng kaba nang makita ko kung sino ang pumasok.

"Why are you eating junk food? That's not healthy." aniya bago umupo sa harapan ko.

"Pake mo, bat ka napadpad dito 'Mr. Special Visitor'." sarkastiko kong sagot kahit na kinakabahan ay hindi ko iyon pinahalata.

"Listen Lara, don't talk to me that way, unless I allow you. Trust me, you won't like the Travis they know if I'll show that to you." seryoso nyang saad at salubong pa ang kilay na syang ikina igtad ko.

Napansin nyang natakot ako sa ipinakita nyang expression kaya agad nya itong binago pero seryoso parin.

"Don't be scared, I won't hurt you unless.." grabe intimate sya kung maka titig.

"Unless what?" may pagka sarkastiko ko paring sagot kahit natatakot na ay nagawa ko paring mag maldita.

"Unless I see you hanging with someone else."

"What if you saw me in that situation?"

"Who would it be?" Tanong nya habang naka igting ang panga.

"Don't answer me with a question." bumitaw ako sa titigan namin kase nakakatakot sya kapag masyado syang seryoso kaya yumoko nalang ako. "Will you hurt me if you saw me in that situation?" tanong ko.

"Yes, of course." maikli nyang sagot.
"Look at me."
"Hey Lara, I said look at me." ma awtoridad nyang utos at galit na kaya mas lalo akong natakot at yumoko pa.

"FUCK IT! I SAID LOOK AT ME!" sigaw nya at hinawakan ang panga ko para sapilitan na humarap sa kanya. Hindi ko na mapigilan na umiyak dahil sa nakakatakot nyang expression. Pumikit ako para hindi gaano ma apektohan ang nararamdaman ko, ayukong bumalik ulit sa dati.

Nakapikit parin ako kahit naramdaman kong lumuwang na ang pagkakahawak nya sa panga ko at kalaunay bimitaw na sya. Yumuko ako ulit at tinakpan ko ang aking mukha sa dalawa kong kamay at doon ko ibinuhos ang mga luha at hikbi ko.

Hindi ko alam kung ilang minuto na akong umiiyak nang namalayan kong may yumakap sakin. Tumingala ako kung sino yun at nang makita kong si April lang pala yun ay agad akong yumakap pabalik sa kanya.

"SAV PWEDE kana daw lumabas dito sabi ni Ms. Professor. Mag lunch na tayo, tara." aya sakin ni April.

Simula nung dumating sya ay hindi sya nag tanong kung bakit ako umiiyak na syang ipinagpasalamat ko. Pero alam kong magtatanong yan mamaya pag nakita nyang okay na ako. Sa lahat ng kakilala ko ay sya lang ang itinuring Kong kaibigan dahil alam ko na totoo sya at hindi nya ako bibiguin.

"Ahh sige." sang ayon ko.

....

Naglalakad na kami ngayon patungo sa canteen para bumili ng pag kain.

"Mag take out tayo April, gusto kong kumain sa garden. Ayuko dun alam ko namang pinagchi-chismisan na nila ako." aniya ko.

"Mauna kana lang sa garden ako na bahalang bumili." pag prisinta nya at pumayag nalang ako kase ayuko talagang magpupunta sa maraming tao ngayon dahil sa kahihiyan.

Naglakad na ako papuntang likod ng building kase nandun yung garden at gusto ko nang magpahinga. Pagkadating ko dun ay umupo ako sa may bermuda sa ilalim ng puno. Humilig ako dun at hinintay nalang na dumating si April kase gutom narin ako.

Hanggang ngayon may nararamdaman parin akong takot lalo na pag na a alala ko yung galit na galit nyang expression. Sana pinili ko nalang na manahimik. Pagkalipas ng ilang minuto ay dumating narin si April na may dalang fried chicken at chaka kanin. Sakto din yun kase yun yung cravings ko for today.

"Oh sayo na yang apat na manok, baka akala mo kuripot ako." inabot nya sakin ang isang supot na cellophane.

"Ayy, di ka bumili ng ketchup?" takang tanong ko. Hindi nya kase nakakalimutang bumili ng ketchup kapag sya yung bumibili saming dalawa. Alam nyang paborito ko yun.

"Ayyttt oo, Sabi konangabang may nakalimutan ako eh. Sorry busy kase Ako kakaisip kung bat ka umiyak kanina. Bakit nga ba?" tanong nya.

"Bahala na lang, kaya ko namang kumain ket walang ketchup. At umiyak ako kase first time ko yun sa detention tumambay." palusot ko. Di ko pa kase kayang sabihin yun sa iba. Pero balang araw sasabihin ko rin Kay April lahat. Hindi nga lang sa ngayon.

"Bahala ka." aniya at sumabay na sakin kumain.

"By the way, may ibinigay sakin si Dhalia na dalawang ticket. Gusto mong sumama?" nakangiti nyang tanong na parang alam nya nang sasama ako pero sorry ka, wala ako sa mood gumala ngayon.

"Ayuko." ngumungoya kong sabi.

"Sure ka ayaw mong pumunta sa tour visit nayun?" Sabi nya pero wala na akong pake alam kase gutom talaga ako.

"Ahh okay maghahanap nalang ako ng ibang makakasama sa tour visit ng one direction sayang kase yung ticket na bigay ni Dhalia kung di ko lang naman pala gagamitin."

WHATTTTT!!!!!