So This Is Love!

12

Scroll Down For Zawgyi

စာသင်ခန်းရှေ့က ဆရာဆီက စကားသံတွေကြားနေရပေမယ့် ရိပေါ်ရဲ့ စိတ်တွေက ပျံ့လွင့်လျက်ဖြစ်တယ်။ ဘေးဘက်က လစ်ဟာနေတဲ့ ထိုင်ခုံနေရာဆီ လှည့်ငေးတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်က အလိုလိုဖြစ်လာတယ်။

ဖွင့်ထားတဲ့ ဖုန်းရဲ့မျက်နှာမြင်ပေါ်မှာ သူဆက်တိုက်ပို့ထားတဲ့ စာစောင်တွေသာ ရှိနေပြီး တစ်ဖက်က ရှောင်းကျန့်က စာပြန်ထားခြင်းမရှိနေဘူး။ ဒီနေ့မှာ ကျောင်းကိုလဲ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။

လေးလံနေတဲ့စိတ်တွေနဲ့ အခန်းထဲက ထွက်သွားတဲ့ ဆရာကို လိုက်ကြည့်မိလိုက်တယ်။ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေဆီက နောက်ထပ်လုပ်ရမယ့် စာတမ်းအကြောင်း ညည်းညူစွာပဲ ပြောသံကို သူကြားလိုက်ရတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချမိပြန်ပါတယ်။

ကောင်းရော... ဆရာ ပြောသွားသမျှ သူ ဘာမှမသိလိုက်ဘူး ။

.
.
.
.

ဒီတစ်ခေါက်ရဲ့ စာတမ်းက တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပဲ အဖွဲ့လိုက်အတူလုပ်ရမှာမို့ ကျောင်းသားတွေတော့ အနည်းငယ် အသက်ရှူချောင်သွားလောက်ကြတယ်။ ကိုယ် နှစ်သက်ရာလူနဲ့ အဖွဲ့တွဲရတာမို့ ပိုလို့အဆင်ပြေပြေပါပဲ။

စားပွဲရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ရိပေါ်ကို ကောင်းယွီက ခေါင်းခါတယ်။ သူ ရိပေါ်နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းနေမိတာ မှားပြီလား။ ကြည်လင်မှုရှိမနေတဲ့ ရိပေါ်ရဲ့ မျက်နှာက သူ့ကို အဲ့လိုတွေးတောစေမိတဲ့ အထိ ဖြစ်တယ်။

'' ကောင်းယွီ... ရှောင်းကျန့်နဲ့ အဆက်အသွယ်ရလား ''

ကောင်းယွီက ချက်ချင်းပဲခေါင်းခါတယ်။ ဒါကတော့ ရိပေါ် ကို ပိုလို့ စိတ်ညစ်သွားစေတာပဲ။

'' သူ ငါ့စာတွေကို မပြန်ဘူး ... စိတ်မပူနေပါနဲ့
သူ နေမကောင်းတာ ဒါမှမဟုတ်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုရှိနေလို့ ဖြစ်မယ် ''

ရှောင်းကျန့်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား

ဒီလောက်ပဲ ငါ့ကို စိတ်ပူရအောင်လုပ်ပြီး စာပြန်ပါတော့လား...

နောက်ဆုံးပို့ထားတဲ့စာတွေအထိ တုံ့ပြန်မှုတွေက ဗလာနတ္ထိပဲ။ စုတ်တစ်ချက်သပ်ပြီး နဖူးပေါ်ကျနေတဲ့ ဆံစတွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းတစ်ချက် လှန်တင်ပစ်လိုက်တဲ့ ရိပေါ်ကြောင့် ကောင်းယွီမှာ ပြောမယ့်စကားကို နှုတ်ခမ်းတွေစိပြီး ပြန်သိမ်းတယ်။