Po wieczornym wyjściu z psem nareszcie mogłam odsapnąć. No tak prawie, bo jeszcze musiałam wykonać szybki prysznic.Zrzuciłam swoje ubrania z poczuciem ulgi, czując opadający materiał miękkiej tkaniny. Wskoczyłam pod strumień gorącej wody i poczułam, jak napięcie mojego dnia ze mnie opada. Ciepło otoczyło mnie, wnikając w każdy zakamarek mojego ciała. Zapach mojego szamponu unosił się w powietrzu, wtapiając się w atmosferę mojej oazy spokoju. Zapach malin. Taki właśnie czułam w mojej łazience. Jednak wraz z opadającymi emocjami nadeszła burza myśli. Znów pomyślałam o nim i jego słowach, które w moim życiu namieszały. Myśli przez niego pędziły niczym chmury goniące po niebie przed nadchodzącym deszczem.
A raczej cholerną burzą. Ten człowiek to stek problemów.
Wyszłam z łazienki świeża i pachnąca, po czym chwyciłam swojego macbooka i usiadłam wygodnie na swoim łóżku. Odpaliłam FaceTime i ujrzałam swojego chłopaka. Ten widok mnie pocieszył i sprawił, że poczułam ciepło na sercu. Nie widziałam go dwa tygodnie, bo wyjechał do swojej rodziny, która mieszka w Kanadzie. Co prawda dzwoniliśmy do siebie i często pisaliśmy, ale to nie jest to samo, kiedy widzisz kogoś jedynie na ekranie. Jednak już jutro w końcu go zobaczę i będę mogła mocno przytulić.
— Cześć króliczku.
— Cześć ptysiu.
Ptyś? Cóż, nazywam go tak ze względu na to, że uwielbia jeść ptysie. I tak już zostało.
— Jak dzień w szkole? Coś ciekawego się dzieje? Ponoć jakiś nowy dołączył do naszej szkoły.
Oh, dzieje się wiele.. jednak pewne kwestie wolę zostawić dla siebie. Nie mówiłam mu o Hugo i o tym, że już zdążyłam się z nim skonfrontować nie jeden raz, jednak gdybym powiedziała mu o tym, to zapewne wzbudziłoby to niepotrzebne kłótnie i rozmowy, o których nie chcę rozmawiać.
— Szkoła, jak szkoła.. do kitu. Tak, jest jakiś nowy chłopak, ale widziałam go tylko raz i na chwilę. Nic specjalnego.
— Oh, okej. - odparł krótko, po czym uśmiechnął się od ucha do ucha. Uniosłam kącik ust i przygryzłam wewnętrzną część policzka.
Czy skłamałam? Tak.. ale tylko z tym, że widziałam go raz. Reszta całkowicie, jest prawdą
— Jak wczorajsza impreza? Coś ciekawego się działo? - zapytałam, ale w myślach błagałam, ze jednak zbyt ciekawie nie było.
Chłopak podrapał się po karku i cicho westchnął.
— Tak sobie. Zbyt długo nie byłem na niej, bo zawijałem się do chaty przed 1.Oh, to.. chyba dobrze? Nie No.. potwór ze mnie.
— To słabo, ze ta impreza była taka sobie..
Chłopak zaśmiał sie głośno, a ja zmarszczylam brwi. Trochę nie zrozumiałam jego reakcji.
— Chyba niekoniecznie, jest ci przykro. Prawda?Wróżka?
— Coś ty.. oczywiście, ze mi przykro - posłałam mu niewinny uśmieszek, na który pokręcił głową.
— Jasne.
— Boże, jak ja się za tobą stęskniłam. Tak bardzo chciałabym, żebyś tu był.. całe szczęście wracasz już jutro.
Kiedy to powiedziałam z uśmiechem na twarzy ujrzałam u Noah pewnego rodzaju grymas, który ani trochę mi się nie podobał. Coś musiało się stać. Zmarszczyłam lekko brwi i posłałam mu pytające spojrzenie, na co ten zaczął drapać się po karku.
— Vi.. musze ci o czyms powiedzieć..
Świetnie. Tak właśnie zaczynaja sie kłopoty? Chyba tak.
— Co? Nie mów, że zostajesz na dłużej..
![](https://img.wattpad.com/cover/342934205-288-k785058.jpg)
CZYTASZ
Corruption
Teen Fiction1 Tom dylogii Secrets. Victoria to 17-letnia dziewczyna z pozoru prowadząca idealne życie w zaciszu swojego małego miasteczka Forest City. Jej matka, to szanowana burmistrz i stara się utrzymać porządek, a jej młodszy brat jest nie tylko jej rodzeń...