အပန်းဖြေစံအိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ခပ်မဆိတ်နေခြင်းနဲ့ အသားကျနေတဲ့သူက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရှိအနေအထားကို သတိပြုမိသွားပုံရတယ်။ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်တဲ့ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော် အုပ်မိုးထားတဲ့ လက်တစ်စုံအောက်ကနေ ကပျာကသီ ရုန်းထွက်လိုက်ခြင်းနဲ့အတူ လက်ရှိအနေအထားကို သူ့ပုံစံအတိုင်း ထိန်းညှိယူတယ်။ အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်က မိုးရေစက်တွေနဲ့ အလှဆင်နေတုန်းပါပဲ။
"အင်္ကျီလဲချင်တယ်"
ပါးလှပ်လှပ်ခန္ဓာကိုယ်က မိုးရေစက်တွေရဲ့ ကပ်တွယ်မှုမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပုံရတယ်။ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိပြီး လက်ကိုပြန်ဆွဲယူတော့ ဝင့်ကြည့်လာတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းညိုတွေက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဟန်ပေါ်တယ်။
စကားအပို မပြောချင်တော့တာကြောင့် သူ့လက်ကို ဆွဲယူလို့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲ ခေါ်လာမိတော့ အသာတကြည် လိုက်လာတဲ့သူ။ အိပ်ခန်းတံခါးကိုဖွင့်လို့ အဝတ်ဗီရိုထဲက သူနဲ့သင့်တော်မဲ့ အဝတ်အစားတစ်စုံကို ယူပေးနေတဲ့အချိန်အထိ ကျွန်တော်က သူ့လက်ကို မလွှတ်ပေးဖြစ်ဘူး။
"ချွဲယောန်ဂျွန်း"
သူရော ကျွန်တော်ရောအတွက် ဝတ်လို့အဆင်ပြေမဲ့ အဝတ်နှစ်စုံကို ထုတ်ပြီးချိန်မှာပဲ သူ့ဘက်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခပ်ဆောင့်ဆောင့်ခေါ်လာတော့တယ်။
"အင်း။ ဘာပြောချင်လို့လဲ"
"ငါ့လက်ကို လွှတ်အုံး"
"ဒီတစ်ခါ လက်လွှတ်လိုက်ရင် ထွက်ပြေးအုံးမှာလား"
ကျွန်တော်မေးလိုက်တဲ့ အမေးအပေါ် သူက ဘာတစ်ခုမှ တုံ့ပြန်မလာပြန်ဘူး။ လက်ကို လွှတ်ချလိုက်တာနဲ့ အဝတ်တစ်စုံကို ကောက်ယူပြီး မျက်စောင်းမဆိုသာတဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံနဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတာကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ ပြုံးကြည့်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်ပါတော့တယ်။
သူရေချိုးခန်းထဲကနေ ထွက်မလာခင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က အဝတ်မြန်မြန်လဲလို့ သူ့ကို စောင့်နေရတာကလဲ တစ်မျိုးအဆင်ပြေတာပါပဲ။
