miss writer | gojo satoru

13

"Düz yolda yürüyemiyorsun ama buzun üzerinde moonwalk yapacaksın neredeyse," diye sitem etti Suguru ve pistin kenarlarına tutunarak 'kaymaya' devam etti. Satoru'nun durmak bilmeyen kafa ütülemelerinden sonra buraya gelmeyi kabul etmişti ama şu an kararlarını sorguluyordu. Ne paten kaymayı becerebilmişti şu yaşına kadar, ne de kaykay. Buz pateninin neden istisna olacağını düşünmüştü ki?

"Kıskanma," diye takıldı arkadaşına Satoru, ekstra gıcıklık olsun diye son harfi uzatmayı da ihmal etmedi. Suguru onun buzun üzerinde artistik birkaç hareket yapmasını dikkatle izleyerek "Düşüp bir yerimi kırarsam o zaman görürsün sen gününü," diye tehdit etti ama ikisi de bunun içi boş bir tehdit olduğunu biliyordu.

Satoru kolunu arkadaşına uzattı. "İstersen tutun bana, sorun değil. Birlikte kayarız," diye bir teklifte bulundu. "Zaten benim yüzümden burada sayılırsın."

"Gerek yok," dedi Suguru ve ellerini sorun yok dercesine sallamak istedi ancak hemencecik dengesi bozulunca yeniden pistin kenarına tutundu. "Burayı köşe bucak turlamak istediğini biliyorum, o yüzden git ve kay. Ben bir şekilde idare ederim."

Satoru, tek kaşını kaldırdı ve "Emin misin?" diye sordu ama yine aynı cevabı alınca daha fazla üstelemedi. Yerinde birkaç esneme hareketi yaptıktan sonra burnundan kaymakta olan gözlüğünü düzeltti. "Ben gidiyorum o zaman," dedikten sonra bacaklarını büktü ve kayarak uzaklaşmadan hemen önce, "Bir şey olursa hastane masrafların benden, hiç meraklanma!" diye bağırdı arkasında kaşları çatık bir Suguru bırakarak.

Yüzündeki aptal ama fazlaca eğlendiğini belli eden bir sırıtışla buzun üzerinde zahmetsizce süzülüyordu. Buz pateni yapmak, çocukluğundan beri hayali olan ama babasının onun için tasarladığı geleceğe hiç uymayan bir etkinlik olmuştu. Satoru, henüz on yaşındayken televizyonda izlediği artistik patinajdan nasıl etkilendiğini ve onlar gibi sanat yapmak istediğini daha dün gibi hatırlıyordu. Tabii sonunda babasına bunu söylediğinde tepkisi pek hoş olmamıştı, hatta o an hoş olmaya en öte şey olabilirdi belki de. Tek bir soğuk 'hayır' sözcüğüyle hevesini kursağında bırakmış, daha sonra hiçbir şey olmamış gibi odasına gidip daha faydalı işlerle uğraşmasını emretmişti.

O günden sonra artistik patinajı sadece izlemekle kalmış ve kendine eziyet etmemek için denemeye kalkışsa bile zaten başarısız olacağını, düz yolda yürürken zorlandığını, patenleri giyip buzun üzerine çıksa anında yere yapışıp bir yerlerini kıracağını söyleyip durmuştu kendine. Bir süre sonra buna inanmıştı da, hatta buzun üzerine çıkmaya karşı korkusu bile oluşmuştu zamanla ki bu korku, paten kayarken düşüp sakat kalan insanları araştırdığında daha da güçlenmişti. Şimdi düşünüyordu da, bu araştırma da kendini ikna çabalarının bir parçası mıydı acaba?

İlk kez buzun üzerine çıkabildiğinde yirmi yaşındaydı, bu da üniversitenin ikinci senesine tekabül ediyordu. O zamanlar ortak arkadaş grubuna sahip olduğu bir kızdan hoşlanıyordu, kız da çocukluğundan beri buz pateni yapan birisiydi. Bir gün grup olarak buz pistine gitmeyi öne sürdüğünde Satoru buna hayır diyememişti; birincisi, onunla vakit geçirme şansını kaybetmek istemiyordu, ikincisi ise krizi fırsata çevirebileceğine dair güçlü bir inancı vardı. Satoru buz pateni hakkında hiçbir şey bilmiyordu, belki de kızdan ona öğretmesini isteyebilir ve bu vesileyle yakınlaşabilirlerdi.

Buz pistini ilk gördüğünde içini kaygı kaplamıştı. Ayağını piste atacağı ilk anda sırtüstü yere kapaklanacağını düşünüyordu, hatta neredeyse emin gibiydi. Fakat sosyal baskı ağır gelmişti, arkadaşlarının hepsi pistteydiler; düşe kalka bile olsa ondan başka dışarıda kalan kimse yoktu. Hem hoşlandığı kız da ona bakıyordu ve bunun üzerine ödleklik yapmak karizmasını fena halde çizerdi. Ama onun gözleri üzerindeyken yere çakılmak karizmasını çizmekle kalmaz, bir de üstüne çıkıp tepinir, hatta paramparça ederdi. Birkaç saniye ne yapacağını tartarken kız ondan çevik davranmış, yüzünde tatlı bir gülümsemeyle Satoru'nun yanıma gelmiş ve onun elinden tutarak yavaşça piste çekmişti.