THE MONTECRISTO (COMPLETED)

KABANATA 27

——

Inikot ko ang mga mata sa lugar na kung nasaan kami. I am with my two friends, Ace and Bastion, narito raw naka-tira si Reed ngayon. Our parents— no— his parents left him, 'yon ang sabi ng mga tao sa social media. Umalis daw ang mga 'to upang hanapin ang isang tao, o bagay na hindi ko alam o maisip kung ano, sino, at higit sa lahat, saan.

"He's here..." Bastion whispered. "There's a car."

Tumango si Ace. Nauna siyang mag lakad, gitna ako, dulo si Basti. Inayos ko ang buhok ko bago tanggalin ang suot na salamin. I sighed not so harshly before knocking at the door. Later on, it opened.

Isang ngisi ang sumalubong sa 'min ng mga kasama ko. Agad uminit ang dugo ko dahil sa mukha niya, ang lakas ng loob niyang ngumiti, duwag naman.

"Hello, brother!" Pumalakpak pa ito. "So good to see you with your dogs!" Muli itong ngumisi, kita ko ang pag tiim-bagang ni Ace dahil sa sinabi ng lalaki sa harap namin. Reed.

I cleared my throat and fix myself. Hindi ko pinahalata ang galit ko kahit alam naman niya'ng 'yon ang pinunta ko rito. My anger won't help me, hindi ako makakapag isip ng maayos dahil sa galit. I must not let my anger eat me... dahil kung hayaan kong mangyari 'yon, baka buhay niya ang maging kapalit.

"What a great day to be evil, Reed." I smirked. "Sadly, hindi ka magiging demonyo ngayon. I came here to offer you something." Nilingon ko ang dalawang kasama. Agad naman nilang hinanda ang mga case na hawak namin na nag lalaman ng pera.

Reed's forehead creased. "You... do you think I am dumb?" He pouted teasingly. "I am not dumb as you are, Chad."

Mahina akong tumawa dahil sa sinabi niyang 'yon. Sa tingin din ba niya'y tanga 'ko para basta bastang pakawalan siya?

"You are." Ace smirked. Sa kaniya nabunton ang atensyon ni Reed. "The night you raped Nicjuana, you left her... alive." Ace gritted his teeth. "Tanga ka, aminin mo. A criminal... like you, deserve death." Madiing sambit nito.

Ngisi lang muli ang sinagot ni Reed. "So affected, Attorney? Why? Is she the love of your life—"

"She's mine." Madiin na pag singit ni Basti sa amin. Kumunot din ang noo ko dahil hindi ko alam 'yon. Kaya pala... habang inaayos namin ang kasong 'to, sobrang seryoso siya. "You fucker. Jailing someone like you isn't enough! You'll die! Kung hindi death penalty ang maipa-patong sa 'yo, papatayin kita gamit mismo ang mga kamay ko!" Nag banta pa 'tong lumapit pero na-awat ko.

"Hindi ka nag-iisip kung gagawin mo 'yon, Attorney!" Pang iinis na naman ni Reed na lalong ikina-kulo ng dugo ko at ng mga kasama ko. "If I am remembering it right, one time, sumakay ako ng eroplano, going to Paris." He smiled as he say those words.

"Hindi storytelling ang pinunta namin—"

"There's one flight attendant who got my attention" Pag putol ni Reed sa sinasabi ni Ace. "She's morena, she's so fine with her uniform. She's tall, I wonder what she tastes like ..." Ngumisi ito sa harap ni Ace. "If I am not wrong... her name is Bry— fuck!" Agad 'tong napa upo nang malakas na tumama ang kamao ni Ace sa kaniya. "Damn you!"

"You'll live in hell, fuck!" Pumiyok ang boses ng kaybigan ko. "P– pag– kapag nalaman kong may nangyari kay Bry, remember this day, I'll kill you." Ace pointed at Reed's face.

Inayos ko na ang dalawa kong kaybigan bago sila ayain pa-alis dahil nakatanggap ako ng text na nahuli na si Cassian at nasa kulungan na. Nang marinig ni Reed 'yon ay kita ko ang pag galaw ng panga niya't dumilim ang tingin sa akin. I moved myself, hindi siya aalis, alam ko, malakas ang loob niya at ng pamilya niya, pamilya niyang sana hindi ko naging pamilya. Nakakahiya, kinahihiya kong isang beses sa buhay ko, naging kapatid ko siya, nakakakilabot.

Pumunta agad kami sa kulungan kung nasaan si Cassian. I breathe in and out first before facing him, nag sabi ako kila Ace na na ako na lang ang haharap dahil kaso ko naman 'to. Uncle Castien isn't here because he's fixing some things that is important. Ang alam ko'y sinusubukan niyang hanapin si Celeste... and nakokonsensya ako... dahil alam ko kung nasaan siya, pero... pero hindi ko 'yon puwedeng sabihin.

Nang makita ko ang pakay ko, agad kumulo ang dugo ko, gusto ko mag wala at sapakin agad siya dahil sa hitsura niya'ng tila nang aasar pa.

"Chad, we can talk about this—" Ang kapal ng mukha.

"You ruined uncle Castien's family!" I shouted, angrily. "At hindi lang 'yon, alam mo ang mga ginagawa ni Reed noon pero ano?! May ginawa ka ba?! Wala, 'di ba?! Wala! Kasi parehas kayo, pareho kayong walang kwentang tao! You two ruined my Amoricia's life! Mga gago... gago kayong dalawa!" halos mawalan ako ng hininga dahil sa galit. Dahil sa hindi ko malamang dahilan, sobra-sobra ang galit ko. Apaw na apaw... walang sukat. "And remember this, I will not stop investigating hangga't hindi kayong dalawa ang nasa kulungan. You two will say hello to Satan." My jaw clenched.

"Chad, hindi ko naman ginusto 'to..." Buwelta pa nito. "Reed's fault is not my fault!" Pumiyok ang boses nito kaya lalong nag ngalit ang loob ko.

"Kinunsinti mo 'yong pamangkin mo!" Pain. "Alam kong alam mo! That... that nephew of yours... he made my wife's life miserable! He made her live in fucking pain!" Dinuro ko ang mukha niyang nasa likod ng rehas. "Sinira niyo ang nakaraan niya, sinira niyo siya, hinadlangan niyo ang pangarap niya–"

"I cannot force Reed to be good!" Sigaw din nito. "Hindi ako santo, Chad! Hindi ako kung sino na puwede o susundin ng kapatid mo!"

"He's not my brother!" Sigaw ko rin. "And I am thankful," I sarcastically clapped. "I am thankful, salamat naman at hindi iisang dugo ang dumadaloy sa 'tin. Dahil kung oo, nakakahiya maging Montecristo." Madidiin ang salita ko bago ko siya iwan doon mag isa.

Muli akong malalim na huminga. "Hindi ko na kaya..." Bulong ko kay Ace. "H– hindi ko na kaya, Ace, ang hirap na." Nauutal ko pang dagdag sa mga sinasabi ko.

Hinagod ni Ace at Basti ang likod ko habang nasa loob kami ng sasakyan. I tried stoping myself from crying but it didn't work. Tila may sariling buhay ang mga luha ko't tuloy-tuloy itong dumadaloy.

"Kaya mo... alam ko..." Bulong ni Ace. "Simula pa lang tayo, Chad. Wala pa tayo sa totoong laban mo... hindi ka rito susuko." Patuloy nitong hinahagod ang likod ko, inabutan naman ako ng tubig ni Bastion.

"It's not easy, I know..." He whispered. "But if you're going to give up, mas mahihirapan ang mga mahal natin." Dahan-Dahan ang boses ng kaybigan ko. "Marami pa tayong dapat labanan, P're. Nag Abogado tayo para sa kapayapaan, we're here for justice and peace, hindi tayo puwedeng sumuko. Lalaban tayo." Madidiin ang mga salita nito.

I fixed myself, he's right, we need justice, not tears.

end