THE MONTECRISTO (COMPLETED)

KABANATA 15

———

"Happy birthday, Ayi!"

Hindi masukat ang ngiti ni Ayi nang sabay sabay siyang batiin ng mga kaybigan niyang dumalo sa birthday niya. Nasa unit pa rin kami at mamaya pa aalis, hindi pa rin alam ni Ayi ang tungkol sa bahay, mamaya ko na lang ipapaalam kapag kami kami na lang nila Ace ang naiwan.

"Salamat sa inyo..." Ngumiti ito, "Biruin niyo 'yon, akala ko months na lang ang itatagal ko—"

"Shhh," agad kong awat sa mga sasabihin niya. "Mahal naman, matagal pa mangyayari ang nasa isip mo" kinalma ko ang sarili.

"Alam ko. Pero sige, sa ngayon... kalimutan muna natin ang bagay na 'yon" sabi niya sa harap ng mga kaybigan.

Everyone was about to get their meals when Ayi stopped them and told that she have an important announcement. Maging ako ay napa hinto dahil doon, wala naman siyang nasabi sa 'kin na may ganito siyang gagawin ngayon kaya pati ako nakinig.

"Chae and I..." She gave me a look and a sweet smile, "We are engaged" then, she showed up the ring I gave her.

Feels like I am flying and resting in the clouds. My heart beats so fast, I cannot measure the happiness that this woman is giving me. Hindi ko alam, sobrang saya ko.

She's proud, obviously, and it makes me proud of myself too. Kahit pa sobrang dami kong pinag daanan noon, siya ang nasa tabi ko. Kahit ilang beses na niyang nakita kung gaano kahina ang loob ko, nanatili siya sa tabi ko.

Later that day, Amoricia's friends decided to go home early because of their own jobs to do. Si Celeste ay wala rito dahil nasa ibang lugar siya.

I smiled widely while watching my friends clean our unit for the last time. Bago pa sila pumunta rito ay pina ayos ko na ang bahay. Two rooms pa rin 'yon pero guest room na lang ang isa dahil na isip kong iisang kwarto na lang kami ni Ayi.

But... after all of this happiness, parang kulang pa rin. Parang... parang mali pa rin na hindi ko manlang nahingi ang basbas ng mga magulang ng babaeng pakakasalan ko.

"I have a surprise for you" I whispered, "But... let's watch fireworks first"

Fireworks. Sakto birthday din ni Mayor ngayon kaya may ganito, 11 pm na kaya sakto lang 'to, maganda manood.

"Nilalamig ka ba?" Tanong ko rito nang mapansin na hinawakan niya ang braso niya, "You can have my jacket, here..." Hinubad ko ang suot ko at binigay 'yon sa kaniya.

She smiled. Nang mag tama ang tingin namin ay para akong tinunaw o ano, sumilay sa mga mata niya ang ilaw ng fireworks kaya napa ngiti rin ako.

"Can we be... can we accept the fact now, Chad?" Nag iwas ito ng tingin dahil yumuko ito, "Let's get back to reality, Mahal ko."

Reality again, back to being scared of losing her because of that fucking sickness. Puta, hindi ko alam ang mangyayari sa 'kin kung may masamang mangyayari sa babaeng mahal ko, eh. Hindi ko na alam... hindi ko kaya, kahit kaylan ay hindi ko kakayanin mawala siya sa 'kin.

"Na kausap ko naman iyong doktor, Chad. And in my case... nawawala siya minsan at bumabalik din kinalaunan..." Mahina ang boses nito, "I asked him kung may t– taning na ba ang buhay ko... and his answer is no" hope raised, "No... the answer is no... pero sa ngayon lang—"

Napahinto ako. "Kaya mo pa naman, 'di ba?" I bit my lower lip, trying to hold my tears again, "Kakayanin mo naman, Ayi, 'di ba?"

"Paano kung isang araw hindi na?" Her hands travel on my face, reaching my eyes and wiping the building tears inside it, "Ikaw... kaya mo... 'di ba?"

I closed my eyes shut as I feel something heavy on my chest. I want to shout and not talk about things she's talking about but I cannot. I cannot stop her... ayaw ko, ayaw kong pigilan.

"Hindi ko kaya." Munti kong sagot dito bago tumingala at pinunasan ang mata, "Magagalit ka ba kapag hiniling kong... dito ka lang?"

Tonight supposed to be a happy night. It's her birthday, our first day as engaged couple, our first night at our new house. But... tonight is the opposite. The supposed to be happy day and night, became my biggest fear.

[Ano, boss?!] Halata ang gulat sa boses na 'yon ni Ace, [Hala, gago, teka! Nasaan ba ang susi ng bahay niyo? Teka, nasaan ka ba? Susunduin na lang kita at ako na ang mag hahatid sa 'yo sa ospital, tapos babalik ako para kuhain ang mga damit ni Ayi]

I breathe heavily as I tried to drive well. It's been a week after her birthday, biglang may sumakit sa katawan niya. Hindi ko masyadong naintindihan ang sinasabi ng Doktor dahil masyado na 'kong nag aalala sa kaniya.

"Papunta na 'ko sa ospital, salubungin mo na lang ako tapos ia- abot ko ang susi sa 'yo..." Tugon ko rito.

Biglaang sinugod si Ayi sa ospital. She was with her friends because she passed the Board. Bigla rin kasing umuwi si Celeste pero umalis din, isang araw lang ata o ewan, 'di ako sigurado.

"Salamat, tol..."

Iyon na lang ang nasabi ko bago iabot kay Ace ang susi ng bahay namin ni Amoricia. Noong gabing 'yon, ang akala ko dahil sa tuwa ang mangyayaring iyakan, 'yon pala ay dahil sa mga naiisip niya.

Pag uwi namin sa bahay naming dalawa ay muli na naman siyang umiyak, buhos buhos 'yon kaya halos mang hina ako habang pinanonood siyang mahimbing na natutulog.

Ang babaeng mahal ko, ang pinaka mamahal kong tao... iniisip niya kung kaya ko ba na mawala siya. Pero siya mismo... hindi iniisip ang sarili niya. Hindi ko maintindihan... hindi ko alam kung dapat ko pa bang intindihin dahil masyado na 'kong nasasaktan, nahihirapan. Pero... pero si Amoricia, kahit hindi niya sabihin sa 'kin... alam kong iniintindi niya 'ko, eh. Kaya paano ko hindi iintindihin ang sarili ko?

"Mahal?"

Nang marinig ko ang boses niya ay agad ko siyag hinarap. Diretso ang higa niya sa hospital bed, bakas na rin ang mga pasa at pamumutla niya lalo na ang labi niya.

"Uh, okay ka lang ba? Ano ang gusto mong kainin? Lugaw ba?" Alok ko rito bago unti unting ilagay sa lalagyan ang lugaw na nabili ko ro'n sa paborito naming kainan.

"Mahal kita..." Mahina nitong sabi. Nang tignan ko siya ay napansin ko ang pamumula ng mga mata niya, "Tandaan mo 'yon, ha? M– mahal kita.."

Ito na naman kami. Ngumiti lang ako rito bago isubo sa kaniya ang lugaw na nabili ko.

"Tahan na, kumain ka na muna..." Sagot ko, "Huwag kang ganiyan, mag papa kasal pa tayo"

Instead of answering me by words, she just gave me her simple smile. 'Yon ang ngiti niya noong unang beses kaming nagkakilala.

"After your BAR exam, let's get married." Malambing ang pagkaka sabi niya no'n. "Sabi ni Doc kanina, malakas daw ako dahil lumalaban ang katawan ko!" Parang bata itong pumalakpak, "You heard that, Mahal? I agree with you na. Let's not talk about this, I'll live my life... I promise that, pangako 'yan."

end