THE MONTECRISTO (COMPLETED)

KABANATA 35

———

I smiled widely when I saw Ayi sleeping peacefully.

Malayo na ang hitsura niya sa dati. Her body became so thin, her hair... numipis ito, her face, lumiit. Her beauty still stays.

"You're so gorgeous" I whispered.

Bumalik ako sa trabaho matapos ang ilang araw. I gave Ace all the papers that has Geneva's information. Iyon na ang lahat. Nang naibigay ko iyon ay pumunta ako sa kulungan upang bisitahin ang ina ni Ayi.

"I did the worse, Ma'am..." I whispered, apologizing. "I promise, aalisin ka namin dito"

The woman gave me a small smile before holding my hand. "Mahal mo ba ang anak ko?"

Anak ko. I bit my lower lip. I see, mukhang ayos na sila. Tama nga si Ayi, mukhang okay na sila ng Mama niya. I can't stop myself from smiling, masaya na si Ayi, kilala na rin ako ng Mama niya at Papa niya. Bakit hindi ko 'to nalaman noon pa?

Hindi ko nagawa ang trabaho ko. I didn't made the system fair. I failed as a lawyer because I focused so much on myself, on what I want to happen. I forgot... the country. Nalimutan kong para sa bayan din ito, hindi para lamang sa isang tao.

I pursued this field for her, but that doesn't mean na sa kaso lang niya ako dapat maging patas. I failed. Mali ako sa bagay na inakala kong tama. It's hard, sobrang... sayang ang panahon. Edi sana kasama ni Ayi ang Mama niya ngayon.

"I do, Ma'am" I answered, giving her a sma smile before showing up some photos noong kasal namin ni Ayi years ago.

"Sobrang ganda niya," She whispered. "Lalo na tuwing masaya siya. Noong bata nga 'yan, kahit bigyan ko ng dahon, masaya na" She smiled, nang tumigin siya sa akin eyes to eyes, umayos ako ng upo.

"Hindi ko siya na trato ng tama, Chad." dahan-dahan namula ang mukha niya, later on, her tears are running down her face. "Hijo, lagi ba siyang umiiyak dahil sa 'kin..."

I cannot see the point if I lie.

"Opo," I nodded. "She's always wishing for a long life, Ma'am" Dagdag ko pa, remembering how she said it. "She wants to live with us—"

"Gusto na niyang mag pahinga, Chad."

Those words... they're on my mind for so long. Naisip ko na rin... na baka pagod na rin siya? Na baka... hindi na rin niya kaya at pinipilit na lang dahil sinasabi kong hindi ko kaya.

She's just waiting for me... to accept it. And until now, I still can't.

"It'll be so hard, Ma'am—"

"Mama na ang itawag mo sa akin" She cutted me.

Mama... raw. For so long, having no Mom beside me, or noong mayroon nga, hindi naman ako mai-turing na anak. Now, the mother of my wife wants me to call her 'Mama'. My heart is so full... happiness is eating me.

"M– Mama" I said, nauutal pa. "Paano niyo po kinakaya ito?"

She bitterly chuckled, "Sino nag sabi sa iyo na kaya ko, 'Nak? Kung alam mo... ang hirap, na hindi ko manlang nai-paramdam sa anak ko k- kung gaano ko siya ka-mahal, na hindi ko manlang nasabi sa anak ko n-na importante rin siya sa 'kin, na hindi ko manlang n-na paranas sa kaniya ang maluwag na b– buhay..." She started crying, tumayo ako at kinuha ang bimpo sa bulsa ng aking pantalon, inabot ko 'yon sa kaniya. "Pinaranas mo sa anak ko ang mga bagay na hindi ko nagawa, ikaw... ikaw ang pinili niya na samahan, habang buhay, habang may buhay siya..."

Ilang mga mahahabang oras pa ang lumipas nang dumating ang kasal nila Uncle Castien, Ayi was so happy because her friend finally got married! Of course, I am happy too, na sa wakas, Uncle met the ending of sadness.