THE MONTECRISTO (COMPLETED)

KABANATA 34

———

Present.

"Look, I need to re-open that case!"

In so much frustration, I almost punch the door in front of me. Kung sana may kilala lang akong prosecutor, edi sana kanina pa 'ko nasa loob at nire-review ang mga sinabi sa 'kin ni Ayi.

"You're a Lawyer, una pa lang, dapat marunong kang manindigan." Madiing sagot ng lalaki sa 'kin. "You can't just open a case because you want—"

"I have strong evidences!" Galit kong pasigaw dito. "It's different now! Iba na 'to, iba ang nilalaban ko rito. It's the fucking truth now!" Napa-hawak ako sa ulo ko dahil sa sobrang stress, hindi ko na maintindihan. Parang... biglaan, gusto kong matapos ang kaso na 'to agad at alagaan si Ayi.

Fuck four fucking months! I know that's not true. Kakabalik niya lang sa 'kin, bata pa si Eloise, hindi ko pa siya nadadala sa altar, kulang pa ang lahat... wala pa 'kong natutupad sa mga pangarap naming dalawa. 'Yong... mga pangarap namin.

"Montecristo, pull some strings, like how you always do" The guy smirked. "I remember the case you took four years ago, ang galing mo, 'no? You just passed the BAR examination, tapos government Lawyer ka na agad?" Sarkastiko itong tumawa. "Don't act so good, I mean— don't pretend that you're making everything fair, where in fact... you're just making this for your own peace."

I grabbed his shirt. "I'm this for everyone, you. I pulled some strings so that I can fucking enter this field smoothly, pero ang mga kasong hinawakan ko... walang daya ang mga 'yon—"

"CHAD!"

Lumingon ako nang marinig ang boses ni Ace. Binitawan ko na ang lalaki bago lumapit sa kaybigan. "What?!" Iritadong tanong ko.

"Ako na ang bahala rito, ako na ang bahala sa kaso ng Mama ni Ayi" He whispered. "I found CCTV camera footage wherein Ayi's father ran away" Bulong niya sa 'kin. "It's in my drive, go, rest. Mukha kang stress na tatay ngayon, you're so far from the handsome Chad I know" He chuckled to deliver his words as a joke.

I nodded. Umalis ako at iniwan na lahat sa kaybigan ko. Dapat ko bang ginawa 'yon? Will that satisfy me? Ano na naman, nag aalinlangan na naman ako. Noong huli kong naramdaman 'to... nawala si Basti sa 'kin.

Napa-hinto ako sa pag iisip nang tumunog ang cellphone ko at nakitang si Ace ang nag text sa akin.

Acefriend:

fuck you, go home!

hindi ako mamamatay, gago.

uwi, shoo!

I laughed a little. Umuwi na 'ko sa bahay ko–namin na kung nasaan si Ayi. Wala pa sa bahay si Eloise dahil na kay Jasmin daw at kalaro ang anak nito. Oh, as the year goes by, sunod–sunod na rin silang nagka-anak. Not their own... but it's good. Hindi mo naman kaylangan manganak para maging isang magulang, you just need to love them and make them feel safe and loved. Sa ganoong paraan, magulang ka na.

"I'm home!" Masigla kong bati. Nakita si Ayi na nag hahanda ng mga pagkain. It's the same feeling... ganito rin ang nakikita ko years ago. "Mahal, ano meron?" Kumunot ang noo ko bago mahinang tumawa.

"It's my way of apologizing because—"

"You don't need to apologize" I whispered before kissing her cheeks. "Kahit kailan, hindi mo kailangan humingi ng tawad, lalo ma kung may dahilan ka naman"

I saw how Ayi bit her lower lip. She sighed before looking at me with her teary eyes, "Chad.." Her voice broke before breaking down. "Si Mama, Chad, kilala ka na niya, she told me... that... losing myself is one of the hardest things she saw" She started sniffing. "Alam mo ba, nag sorry sa akin si Mama. She told me... that... she'll take care of me... pero, Chad, paano niya 'yon magagawa?"

I took a deep breath. "She'll be free, Ayi. I know. Your dad... magiging baliktad ang lahat" Ani ko upang kahit papaano ay tumahan ito. "Just fight, Ayi, marami kaming—" I stopped myself from saying that, baka... baka ma-pressure ko siya kung sabihin kong marami kami na umaasa sa kaniyang mahabang buhay. "Marami kaming nandito para sa 'yo..."

I closed my eyes while hugging my wife. She's still my wife, and I am still her husband. Fuck that four years of no freaking connection, apat na taon lang 'yon at sobrang bilis lang. I know, my woman have her reasons, hindi niya 'ko iiwan dahil mahal niya ako.

"Dito ka lang, huwag mo 'ko iwan, please" I whispered while holding my tears. "Hindi ko na kaya ulitin, apat na taon, wala ka sa tabi ko, nawalan ako ng buhay, mahal ko" I whispered again, hugging her tightly.

"Alam mong hindi ko hilig mangako ng mga bagay na mahirap tuparin, 'di ba?" Bulong na sagot ni Ayi, dahilan ng pag bigat lalo ng dibdib ko at pag buhos ng luha ko.

"Kahit para sa 'min ni Eloise?" My voice broke while asking her, hindi na siya sumagot ng salita, tumango na lamang siya. "Don't you... love us?"

"Mahal, Chad. Gustuhin ko mang mag-stay sa tabi mo... gustuhin ko man, Chad, alam natin pareho na malabo na..." She started crying, "Ang hirap naman, eh. Gusto ko rin naman mabuhay... makita si Eloise habang tumatanda... pero alam ko na malabo na ang mga pangarap ko!" Pain eats her, halos mang-hina ang tuhod ko at kumuha na lamang ng lakas sa upuan na kinapitan ko.

"Hanggang kailan mo pa kaya?"

She didn't answer me. Kumain na lamang kami, after that night... hindi ko na ulit tinanong ang mga salitang iyon. Lumipas na naman ang araw, lumipas ang mga linggo, lumipas ang ulan at araw.

Umupo ako sa picnic mattress nang makitang kaya naman ni Eloise tumakbo mag-isa, tumabi ako kay Ayi at umakbay sa kaniya. We decided to have a picnic so that we can catch up, susunod sa amin ang mga kaybigan ni Ayi, except Celeste, they're busy telling each other stories, sabik na sabik si Uncle Castien sa kaniya kaya 'yon, halos hindi padapuan sa lamok. And... now, that he knew about their kid, masaya na 'ko at kuntento sa buhay ko.

I made myself happy, masaya si Ayi, si Eloise, si Uncle at Celeste. Ano pa ba ang hihilingin ko? Aside from that, may hustisya na ang kamatayan ni Basti. Ilang taon na rin ang anak niya. Hindi naman namin pinutol ang connection namin kay Juana, his girlfriend, his hidden girlfriend. Gagong Basti 'yon, tinago sa amin. Ang akala ko ay busted siya!

"I love you, Chad." Ayi whispered. Nagulat pa 'ko ro'n kaya ganoon na lamang kabilis ang tibok ng puso ko.

"Mahal din kita" Sagot ko, isinandal ko ang ulo niya sa balikat ko. "Dito ka lang, mag pahinga ka sa 'kin." I smiled before feeling her warm head on my arms.

I wish... we can stay like this... forever.

end