Adopted by One Direction

Deel 6

POV Sanne¨

*Bliep Bliep Bliep*

Ik word wakker van mijn (zeer originele) wekker. Zuchtend slaag ik hem uit. Waarom heb ik mijn wekker gezet?

Wraak...

Ik ben meteen klaarwakker. Ik ga wraak nemen. Met een enorme grijns neem ik 3 van de 9 slagroomtaarten onder mijn bed vandaan.

Ik sluip naar beneden en leg 1 taart op een tafeltje dat om de hoek van de trap staat. Daar ga ik Louis opwachten voor de laatste taart. Met de 2 andere taarten sluip ik terug naar boven. Voor de kamer van Louis blijf ik staan.

Ik leg mijn hand op de deurklink en druk hem zachtjes naar beneden. Ik doe de deur rustig en voorzichtig open. En daar zie ik Louis in zijn bed liggen.

Hij slaapt schattig. Maar dat zal ik even voor hem verpesten. Ghehehe. Ik sluip naar zijn bed.

Ik wacht niet langer en druk de eerste slagroomtaart in zijn gezicht. Een klein gesmoord gilletje verlaat zijn mond. Hij zit meteen rechtop in zijn bed. Ik sprint naar buiten en wacht hem op. Zodra hij naar buiten komt gestormd druk ik de tweede taart hard in zijn gezicht.

"SANNE!!" schreeuwt hij. Ik ren zo hard als ik kan naar beneden en loop naar het tafeltje om de hoek. Hij komt de trap af gestormd en alweer krijgt hij de volle laag. Lachend ren ik naar boven.

Ik ren mijn kamer in en doe achter mij de deur op slot. Lachend laat ik me op mijn bed vallen.

Wraak is zo leuk. Buiten hoor ik een paar stemmen. "Wat is er aan de hand?" ik herken de slaperige stem van Liam.

Daarna hoor ik hard gelach. Waarschijnlijk om hoe het gezicht van Louis er uit ziet.

"Neem een paar foto's! Ik wil dat mijn wraak wordt vastgelegd!" roep ik. Even later hoor ik een paar klikken. "Tnx!" schreeuw ik weer.

"Sanne, kom er nu uit!" roept Louis boos. "Waarom? Ik heb niets verkeerds gedaan" zeg ik met een babystemmetje.

Hij zucht. "Nee hoor, ik wou mezelf gaan scheren" zegt hij sarcastisch. Ik begin terug hard te lachen.

Ook hoor ik nu de rest van de jongens buiten komen. Ik doe mijn deur open. Louis kijkt me boos aan. "Waarom?"

Serieus? Weet hij het niet meer. "Weet je nog toen je me gisteren over je schouder had gegooid?" antwoord ik droogjes. "Dit is dus mijn wraak"

"Ohw ja" grinnikt hij. "Maar moest dat nu echt zo vroeg?"

Ik knik heftig. "Wraak wacht niet"

Hij zucht. "Weet ik dat ook weer, ik ga douche"

"Nog 1 te gaan" mompel ik.

Vrolijk huppel ik naar beneden terwijl de rest als een stel zombies slenteren.

Ik loop naar de keuken en begin een boterham met nutella te smeren.

Als ik klaar ben loop ik terug naar boven. In mijn kamer loop ik aarzelend naar mijn koffer en pak de brief eruit.

Zou ik hem nog is lezen? Misschien heb ik het me gisteren verbeeld en zijn mijn ouders helemaal geen moordenaars? Zou dat kunnen? Misschien...

Na een paar keer de brief opnieuw gelezen te hebben realiseer ik het me pas echt.

Dit is niet fake. Mijn ouders waren gewoon psychisch gestoorde mensen.

Alweer zit ik te huilen. Mijn o-zo perfecte ouders zijn moordenaars.

"Sanne, waarom huil je?" Louis staat in de deuropening. Zijn haren zijn nog nat en laten een druppel spoor achter.

Snel verstop ik de brief onder mijn kussen.

"Oh uhm, er zat iets in mijn oog, ja" verzin ik snel. Ik veeg mijn tranen ruw weg.

Hij kijkt me fronsend aan. "Serieus? Vertel gewoon"

"M-mijn o-ouders" opnieuw prikkelen de tranen achter mijn ogen.

Zijn blik verandert razendsnel van fronsend naar bezorgd.

"O-ow sorry"stottert hij terwijl hij naast me op bed komt zitten.
Ik schud mijn hoofd. "Jij kan er niks aan doen"

Hij trekt me voorzichtig in een knuffel. "Je kan me alles vertellen"

Ik laat hem los en denk even na.

Kan ik hem vertrouwen? Ja, anders hadden ze me toch al terug gedaan.

Voorzichtig neem ik de brief onder mijn kussen vandaan. Met trillende handen overhandig ik hem aan Louis.

Vragend kijkt hij me aan.

"Lees het" mijn stem breekt.

Hij vouwt de brief open. Zijn ogen glijden aandachtig over het stuk papier.

Op het einde hangt zijn mond een beetje open.

"I-k vond ze d-dood toen ik 9 was" Stotter ik. De tranen komen voor de zoveelste keer weer naar boven.

Hij weet overduidelijk niet wat hij moet zeggen. Hij kijkt me twijfelend aan maar slaagt dat toch zijn armen om me heen.

Een knuffel...

Liefdevol en met medelijden.

Zo'n knuffel miste ik al die jaren. Ik miste personen die echt om me geven. Die om me geven door wie ik ben. Personen die bij me waren omdat ze van me hielden en niet omdat ze mijn verleden erg vonden.

Maar volgens mij heb ik nu 5 zo'n personen gevonden.