VENEM ( İLK BÖLÜMLER DÜZENLENECEK)

17

Bölüm şarkıları;

CEHENNEMDE YANINDAYIM- KAOL

KENOBİX- ORBİTAL GLİTCH

SKAPOVA- YALNIZ BAŞIMA 

Medya: Tüm kadınların ortak giydiği elbise. 

Ignis Pulvis, Latince ateş tozu demek. 

Umarım bölümü beğenirsiniz. İyi okumalar :))

⭐⭐

Çarklar zihnimde dönüyor rüzgarın emaresiyle şiddetini artırıyordu. Tilkiler ve şeytanlar kafamda cirit atıyor, sorularına cevap bulmamı istiyorlardı. Ruhumda kopan parçalar zihin duvarlarıma çarpıyor fakat zerre kadar acı hissetmiyordum. Evet içimde kasırgalar kopuyordu lakin dimdik duruşumdan ödün vermiyordum.

Zeka derdi V, en güçlü silahtır. Kullanmasını bilene cellat, saklayana gölge olur. Kullanamayana ruh, kullanabilene cehennemdir.

Saye, gölge demekti. Herkese güneş ışığı kendine sadece gölge olabilen demekti. Babamın anneme anlattığı peri masalarının gerçekleştiği hayallerinde, geçmiş ismim ilk kez. Babam yalanlı, zehirli kelimelerini akıtmış dudaklarından. " Bir gün kızımız olursa Meryem, ismi Saye olsun. " Sırtını yasladığı elma ağacı, kucağında yatan annemin saçlarını okşayan eli, görmemiş olmama rağmen annemin anlattığı kadarıyla aklımda canlanıyordu. Annemin duyduklarıyla yüzünde keyifli bir tebessüm oluşuyor.

Annemin rahminde altı günlüğüm o sırada. Kimsenin haberi yok gölgenin varlığından. Olsaydı, babam yalanlı kelimelerini söylemezdi zaten. Ben onun için hep bir araçtım. İstediğine ulaşınca araca ne olduğunu önemsememişti. Gölge, sadece gölgeydi işte.

Her geçen gün onunla tanışacağım gerçeği beni geriyordu. Lavenero topraklarına adım basacağım günlerin yaklaşmasıyla daha çok zihnimde kayboluyor, şeytanlarla daha fazla anlaşma imzalıyordum. Savaşın gizemli ve saygılı üslubu yerine karanlığın esir alabilme ihtimali zihnimi ve ruhumu kanla kirletiyormuş gibi hissettiriyordu.

Gökyüzü ve yeryüzü arasında sıkışıp kalmış gibiydim.

Derin bir nefes aldım. Ve zihnimi yakın zaman yani şu ana odakladım.

Moloto, beni kabul etmişti. Kabul noktamı bulmuş ve gölün beni arındırmasına izin vermiştim. Bu yüzdendir ki yürürken yalpalamıyor sağlam adımlar atıyordum. Daha iyi hissettiğim ve güçlendiğim kesindi fakat bu zihnim için geçerli değildi. O kadının söylediği cümleler zehirliydi ve ben bu zehirden içmiştim. Panzehirin nerede olduğu hakkında hiç bir fikrim yoktu. Sadece savaşmaya devam ediyordum duraksamadan.

Bugüne kadar.

Zamanın oyununda bir krallığın en zayıf iki dönemeci vardır. İlki zaferin sarhoşluğuna teslim olduğu zamandır. İkincisi ise, halkının gözü önünde büründüğü ve oynadığı kusursuz rolüdür. Machiavelli'nin de dediği gibi, "İnsanlar görünüşe göre yargılar; ama çok azı gerçeği görür. Bu yüzden görünüş kazandıkça hakikat güçsüzleşir." Burada Machiavelli bize şunu anlatmak istiyor, krallık halkın önünde ne kadar kusursuz olmaya çalışırsa o kadar savunmasız ve kusurlu hale geliyor. Ve bu da bana bir hayli fırsat tanıyan gerçekti.