Allthesehungergamez

De Jongen uit 11

Kaj's P.O.V.

Ik hoor Ward op mijn badkamerdeur bonzen waar ik mezelf heb opgesloten, maar ik doe alsof ik hem niet hoor. Ik heb even geen behoefte aan gezelschap. Hoe kan ik nu nog de arena in? Ik ga hem niet vermoorden. Ik kan het niet. Ik was al niet van plan mijn best te doen in de spelen, maar nu kunnen de spelmakers het echt schudden.

Bo's P.O.V.

Ik weet niet of ik achter hun aan moet gaan of niet. De boete is wel belangrijk als ik wil weten wie mijn tegenstanders zullen zijn, en ik ken Kaj en Ward nog geen dag. Toch besluit ik te kijken wat er aan de hand is, dat is wel zo vriendelijk. Ik schuifel naar Kaj's cabine en open de deur. Hier in het Capitool weten ze ook niet van privacy, er zit niet eens een slot op. "Kaj? Kaj doe eens open je kan hier niet de hele dag blijven." hoor ik Ward geïrriteerd roepen. Hij staat met zijn rug naar me toe en wrijft ongeduldig over zijn nek. Blijkbaar heeft de badkamer wel een slot, en maakt Kaj daar gebruik van ook. Ik weet hoe vervelend het is als je alleen wilt zijn, maar anderen je niet met rust laten. "Laat het. Zoals je zegt kan hij daar niet voor altijd zitten, en hij verteld ons heus wel wat er is. Wij kunnen anders nog het laatste stuk van de uitzending kijken?" opper ik daarom. Even lijkt Ward te twijfelen, maar hij loopt uiteindelijk toch achter me aan.

De Boete duurde niet heel lang meer, alleen District 12 werd nog aangekondigd. Een nors kijkende jongen rond de 20 die weigerde voor de menigte te spreken, en een vrouw die door de vredesbewakers naar het podium gesléúrd moest worden omdat ze zo agressief om haar heen sloeg. Ik leun nu al een tijdje achterover en neem af en toe een slok van mijn cocktail terwijl ik met Ward de tributen nabespreek. "De beroeps lijken me niet zo sterk als de voorgaande jaren." zegt Ward. Ik herinner me alleen nog een oude man met een mank been uit District 2 en een jong, roodharig meisje uit 4. "Alleen District 1 lijkt goede tributen te hebben, maar ik betwijfel of de trekking daar wel eerlijk is gegaan of met opzet." Ik luister maar half naar wat hij zegt. Ik ben nog steeds een beetje in shock van vanmorgen, vooral de blik in Sem's ogen toen ik de trein instapte achtervolgt me. Maar ik probeer een zo goed mogelijk beeld te krijgen van de spelen en een tactiek te bedenken. Al weet ik vrijwel zeker dat me het niet gaat lukken te winnen, ik weet dat dit is wat mijn vader, moeder en broertje willen.

De zon begint al langzaam onder te gaan, wat aangeeft dat we bijna bij het Gerechtsgebouw zullen zijn. Kaj is ondertussen al bij ons komen zitten, maar heeft nog geen woord gezegd. Wat nogal lastig zou zijn aangezien hij een Avox is. Alsnog doet Ward een poging een gesprek tussen ons drie te beginnen: "Dus, wat vonden jullie van de Boete?" vraagt hij net iets te opgewekt. Niet het beste onderwerp om over te praten. "Het mooiste wat me in tijden is overkomen." antwoord ik sarcastisch. Het is misschien niet heel aardig om te zeggen, maar ik denk niet dat het ons zal opbeuren. Ik richt me tot Kaj. "Je kent hem hè? De jongen uit District 11 bedoel ik." vraag ik aan hem. Hij knikt. "Hoe heette hij?" de vraag is mijn lippen nog niet over of ik voel al hoe ik langzaam rood word. Hij kan natuurlijk niet praten. Hij schudt zijn hoofd alsof hij wil zeggen dat hij het niet erg vindt. "Wacht." zegt Ward, waarna hij opstaat en even later weer terugkomt met een leeg vel papier en een pen in zijn hand. Hij geeft Kaj de pen en legt het vel voor hem neer op de smetteloos witte tafel die tussen de tv en de bank in staat. Even staart hij ernaar zonder zich te verroeren. Dan laat hij de pen over het papier glijden en draait het vervolgens om zodat we kunnen zien wat hij geschreven heeft. 'Roy' staat er in een krullend handschrift.

Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Het is al vreselijk genoeg als je deel moet nemen aan de hongerspelen, maar ik kan me niet voorstellen hoe het is als iemand die je kent mee de arena in gaat. Net als ik denk dat ik iets geruststellend weet te zeggen, slaat mijn hart een slag over. De trein gaat langzamer. We kijken elkaar alledrie tegelijk aan. Ik hoor het scherpe geluid van een rem dat pijn doet aan mijn oren. Met een schok komt het voertuig tot stilstand. We zijn er. Het gaat nu toch echt beginnen.