Allthesehungergamez

Avox of mens?

Bo's P.O.V.

Volgens mij heb ik me nog nooit eerder zó ongemakkelijk gevoeld. Dit is nog erger dan wanneer je naar iemand zwaait die het niet doorheeft. Of al die keren dat ik een compliment accepteerde dat niet voor mij bedoeld was. We zitten met vijf man in de voorste coupe. Kaj, het voorbereidingsteam en ik. Het is een andere trein dan waar we op de heenreis in zaten, omdat we nu richting het trainingscentrum reizen. Lunia en Landon hadden ons enthousiast ontvangen. Ze bleven maar door ratelen over hoe goed de ceremonie was gegaan, en onderweg naar de trein kregen we jaloerse blikken naar ons toegeworpen. De andere vrouw, Paola, heeft ons enkel een hand gegeven. Tegen mij is ze ontzettend aardig. Maar de manier waarop ze naar Kaj kijkt, neerbuigend, zorgt ervoor dat ik liever afstand van haar houd. Dat gedoe tussen haar en Kaj verpest de hele sfeer rond ons voorbereidingsteam. Ik word er gek van.

Ik leun tegen het raam en val bijna in slaap door het gehobbel van de trein. Door mijn wimpers heen staar ik naar buiten. Een dun laagje ijs bedekt de stad, en ik zie overal mensen lopen met mutsen en wanten. De winter staat voor de deur. Dat betekent ook dat dit mijn eerste kerst zonder familie wordt. Kerstmis is een eeuwenoude traditie, die enkel nog in het Capitool wordt gevierd. Niemand weet precies waar het feest vandaan komt, maar we klampen ons vast aan alles van het leven wat voor de oorlog heeft plaatsgevonden. Ik sluit mijn ogen en zie voor me hoe Sem en mijn ouders de boom optuigen. Ik glimlach als ik terugdenk aan hoe een van mijn katten, Yoshi, de boom in probeert te klimmen. De dagdroom duurt maar kort. Ik spits mijn oren als ik zachtjes hoor hoe Landon tegen Paola begint te praten. Eerst kan ik niet horen waar het over gaat, maar ze beginnen steeds iets harder te praten en al snel wordt duidelijk dat ze het over Kaj hebben. Mijn ogen blijven gesloten zodat ik mee kan luisteren.

"We hebben het hier wel over een Avóx, hoor je me?" sist Paola. "We hebben het hier wel toevallig over een mens. Iedereen verdiend een tweede kans, ondanks de fouten die hij heeft gemaakt." Nadat Landon dat heeft gezegd, begin ik na te denken. Kaj is natuurlijk een Avox, maar nooit heb ik gehoord hoe hij aan die naam komt. Ik kan me niet voorstellen hoe iemand als hij een misdaad pleegt. "Ik héb hem al een tweede kans gegeven, door hem voor me te laten werken. Toen heeft hij het opnieuw grondig verpest voor zichzelf én mij." De dingen die Paola daarna zegt zijn zo koud en hard dat ik mijn uiterste best moet doen er niets van te zeggen. Die vrouw moet er, hoe rot ik het ook vind dat ik dit moet zeggen, voor zorgen dat ik de spelen doorkom. Tegenspraak is niet gewenst hier. Is dat egoïstisch van me? Moet ik voor Kaj opkomen of brengt dat ons beide in gevaar?

Mijn hoofd bonkt, ik ben zelden zo kwaad geweest. Ik bijt zo hard op mijn lippen dat ik bloed proef. Maar dan knap ik. Door die ene zin. "Niemand heeft iets aan die Avox, hij kan er net zo goed niet zijn." Ze heeft wel heel veel lef. Ik sper mijn ogen open en draai me naar de twee toe. "Avox of niet, uiteindelijk gaan we allemaal dood. En dankzij de arena komt dat einde er voor Kaj en mij wel héél snel aan. Zijn de dingen die hij 'fout' heeft gedaan, het echt waard om voor te sterven? Als hij niet tot Avox was verklaard had je hem net zoals mij behandeld. Ontken dat maar niet. Je hebt wel ontzettend veel lef om die woorden hardop uit te spreken, maar volgens mij ben jij geen haar beter dan alle Avox' bij elkaar. Het is aan jou de keuze of je Kaj misschien wel zijn laatste weken door gaat helpen. Maar wil je echt de dood van een jongen op je geweten hebben? Want uiteindelijk zijn we allemaal mensen. We worden geboren, we gaan dood. Wat daartussen in gebeurd veranderd niets aan het feit dat we mensen zijn. Impulsief misschien, en soms een beetje dom. Maar wel menselijk."

Ik vang nog net de verbijsterende blikken op van Landon en Paola terwijl ik woest de coupé uit been. En tegen Kaj opbots. Hoe lang staat hij hier al? Ik mompel een verontschuldiging en zoek naar de enige ruimte met een slot.

Met mijn hoofd tegen de wasbak leunend speel ik het scenario opnieuw en opnieuw af. Dit gaan ze natuurlijk ook aan Lunia vertellen, en nog erger, aan Ward. En capitoolinwoners kennende gaan ze het verhaal aandikken. Ik bonk een aantal keer met mijn hoofd tegen de wasbak. Ik kan wel zwaaien naar mijn sponsoren, en naar mijn familie. Mijn voorbereidingsteam mag me niet haten, dat staat gelijk aan mijn doodvonnis. Mijn negatieve gedachten nemen een pauze zodra ik een zacht geluid hoor. Ik luister deze keer beter en hoor het opnieuw. Het duurt even voordat het tot me doordringt dat het Kaj is die op de badkamerdeur klopt. Ik sta moeizaam op en haal het slot eraf. Ik schrik een beetje als ik zie dat zijn ogen wazig zijn van de tranen. Ik kan niet goed inschatten of het komt door de dingen die Paolo zei, of door wat ik zei. Net wanneer hij zijn mond open doet, mindert de trein vaart.