"Bella!"
Uykumdan beni tam olarak neyin çektiğini tam olarak algılayamasam da ayılmaya başladığım ilk saniye kulaklarıma dudaklarımdan çıkan inleme doldu. Ardından asıl hislerim bedenime bir balyoz darbesi gibi indi ve içine düştüğüm acı beni bir anda uyandırdı. Kaşlarım çatılıp da cenin pozisyonunda yattığım yerden acı içinde bağırmak istedim. O sıra uzandığım yerin sarsılmasıyla birlikte gerçekliğe bir adım daha yaklaşmıştım.
"Sevgilim, uyanman lazım!" Zayn? Daha yüksek bir ağrının karnıma saplandığı yeni bir anda bu sefer duyduğum haykırış beni tamamen ayıltmıştı.
"Arabella!" Ne ara sımsıkı kapattığımı bilmediğim gözlerim yavaşça açıldıktan bir an sonra bedenimin havalandığını hissettim.
"Zayn?" Beni kucağında sımsıkı tutup yattığım yataktan kaldırdığında gözlerimden akan yaşları yeni fark ediyordum. Ardından karnıma yeniden saplanan ağrıyla birlikte yüzümü boynuna yaslayarak dudaklarımdan acı dolu bir inlemenin kaçmasına engel olamadım.
"Canım çok acıyor." Zayn'in keskin bir nefes aldığını ardından hızla odanın dış kapısına atıldığını fark ettim.
"Kanaman var..." Kalbim bir anda kulaklarımda atmaya başladığında nefesim kesildi. Gözlerim kasılı çenesine döndüğünde bir an olsun içine düştüğüm acıyı unutmuştum.
"Ne?" Zayn'in hızlıca dış kapının yanındaki komodine ulaşıp üzerindeki araba anahtarını aldığını ardından bizi evden çıkardığını hayal meyal gördüm. Asansöre geçip kendini duvarlardan birine yasladığında derin bir nefes alarak acı dolu gözlerini bana çevirerek fısıldamıştı.
"Acıyla inlemene uyandım. Sonra kanı gördüm." Çatılı kaşlarının ardından yutkunduktan sonra dudaklarının arasından zehir akıyormuş gibi yüzünü buruşturdu.
"Çok fazla kan vardı." Asansör durup da Zayn birden dışarı atıldığında duyduklarımı sindirmekle meşguldüm.
Çok geçmeden arabaya ulaşıp beni arka koltuğa yatırdığında sesim çıkmıyordu. Korku dört bir yanıma dolmuşken bedenimdeki acıya tutunmuş ellerimi üzerine bıraktığım karnıma sıkıca tutunarak Tanrı'ya dua etmek dışında hiçbir şey yapamıyordum.
Aradan ne kadar zaman geçtiğini kavrayamadığım bir süreden sonra kendimi bir sedyenin üzerinde buldum. Yanımdaki tanımadığım insanlar üzerinde olduğum sedyeyi hastanenin içinde hızla ilerletirken bütün bedenimi kaplayan bir dehşetle çevreme bakındım.
"Zayn!" Kendisini göremesem de sesini duymak bir nebze de olsa rahatlamama sebep olmuştu.
"Buradayım. Seni asla bırakmam."
Yapılan muayeneler, çevremde koşturan hemşireler, açılan damar yolları ve doktorun detaylı muayenesi ile birlikte Zayn'in hemen yanımda durduğu anın içinde verdikleri ilaçlar acımı azaltsa da, gözlerim ve kulaklarım hemen sağımda durmuş ekranı inceleyen doktordaydı. O sıra adam akıllı nefes alabildiğim bile söylenemezdi.
"Bunun riskli bir hamilelik olabileceği ihtimalini konuşmuştuk." Nefesim daha fazla kesilirken hiçbir şey diyemeden Bayan Bennet'ın devam etmesini bekledim.
"Ama şükürler olsun ki tamamlanmış bir düşük söz konusu değil. Kese duruyor, bebeğin kalp atışı da stabil. Ama kesenin kenarında bir kanama alanı görüyorum. Subkoryonik hematom diyoruz buna." Ne zaman tuttuğumu bilmediğim nefes dudaklarımdan çıkarken Zayn'in de kendini arkasında kalan sandalyeye bıraktığını gördüm.
"Bebek ne olacak?" Korkuyla sorduğum soruya karşılık Bayan Bennet bana doğru bakıp beni rahatlatmak adına gülümsedi.
"Kanama var ama şu an gebelik devam ediyor. Bu tür kanamalar bazen olur. Önümüzdeki birkaç hafta kritik. Haftalık kontrole gelmeniz gerekiyor. Ayriyeten size bir de vajinal kapsül yazacağım. Rahim duvarını desteklememiz gerekiyor bu süreçte. İlerleyen haftalarda gidişata göre hareket edeceğiz ama bu süreçte fiziksel aktiviteleri sıfıra indirgemeniz gerekiyor." Gözlerim kapanıp da içlerinde biriken yaşlar yanaklarıma düşerken, Bayan Bennet'ın açık karnımdaki aleti üzerimden çektiğini ve derin bir nefes alarak devam ettiğini duydum.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
All Too Well / z.m
Fiksi Penggemar"Üzgün olma, çünkü artık hayallerimde sadece sen varsın."
