Adopted by 1D ~ dutch story

One direction

Pov. Louis

We zijn onderweg naar een weeshuis om een meisje te adopteren en ik heb er super veel zin in! We hebben met zn alle besloten om een meisje van 14-16 te adopteren. 'We zijn er!' Hoor ik Harry zeggen. We stappen uit en lopen naar binnen. 'Welkom! We hebben alle meisjes van 14-16 in de woonkamer verzameld. U mag daar naar binnen gaan en praten met iedereen. Als u uw beslissing hebt gemaakt kunt u weer hiernaar toe komen om de papieren te tekenen.' Zegt een vrouwtje dat ons naar binnen liet overdreven aardig. 'Ik vind haar echt creepy' fluistert Niall in mijn oor. Ik schiet hardop in de lach waardoor alle jongens en het vrouwtje me raar aankijken. Ik trek mijn gezicht weer recht en zeg: 'zullen we dan maar?' 'Ja goed idee' stemt Zayn in. We doen voorzichtig de deur van de woonkamer open en stappen naar binnen. Zo'n 20 meiden staren ons aan en beginnen dan heel hard te gillen. Ik kijk verschrikt naar Liam. Ik wist dat er fans zouden zijn. Maar zoveel?! Dat had ik niet verwacht!
Nadat we met bijna iedereen binnen hadden gepraat horen we de deur kraken. Iedereen kijkt naar de deur. Langzaam gaat die open en een meisje van ongeveer 14/15 loopt met een gebogen hoofd naar binnen. Als ze 2 stappen in de kamer heeft gezet kijkt ze op. Ze schrikt en verontschuldigd zich. 'Jij mocht niet in de woonkamer komen weet je nog?' Vraagt een van de meiden heel bitchie. Het meisje negeert de opmerking en rent naar een kast, trekt de deur open en trekt er een verbanddoos uit. Ze rommelt er wat in en vist er een pleister uit. Liam loopt naar haar toe en legt zijn hand op haar schouder. Je ziet het meisje heel erg schrikken en naar achter deinzen. Ze duikt onder Liams arm door en rent hard weg. Liam draait zich met een sip gezicht om. 'Li, jij kon er niks aan doen, ze is gwn een bi*tch' zegt een van de meisjes en ze probeerd hem een knuffel te geven. Maar Liam negeert haar totaal en zegt: 'jongens kunnen we even naar de gang?' Iedereen loopt met hem mee naar de gang. 'Zagen jullie de angst in haar ogen? Ze keek zo bang naar me maar tegelijk zag ik ook een sprankeltje hoop in haar ogen.'

Pov. Lisa

Ik loop over de gang naar mijn kamer als ik stemmen hoor. '... Hoop in haar ogen' nieuwschierig blijf ik staan luisteren. 'Ik zou haar zo graag willen helpen' 'ja, kunnen we haar niet adopteren?' 'Waarom was ze niet in de woonkamer? ze was volgens mij iets van 14/15 jaar en iedereen van 14-16 moest in de woonkamer zijn?!' Ik loop een stukje verder en als ik langs het trap gat kom zie ik 5 jongens staan. Waaronder 1 die ik net nog heb gezien. Ik blijf staan luisteren. 'Er werd gezegt dat ze niet in de woonkamer mocht komen' 'ja misschien willen ze haar niet laten adopteren.' Wacht ze hebben het over mij?! Ik schrik me rot! Ik wil niet geadopteerd worden ik ren hard weg naar mn kamer, maar de trede waarop ik stond kraakte en ik wist dat ik mezelf had verraden.

Pov. Harry

'Ja misschien willen ze haar niet laten adopteren.' Dan horen we de trap ineens kraken en kijken verschrikt naar boven waar we iemand weg zien rennen. 'DAT WAS HET MEISJE!' Schreeuw ik. 'Gast doe ff rustig ofzo?!' Hoor ik Zayn mopperen. 'Sorry!' 'Laten we naar dat kantoortje van die vrouw gaan' komt Liam ertussen. We lopen met zn alle het kantoortje binnen.

Pov. Lisa

Ik hoorde de jongens beneden tegen elkaar schreeuwen maar ik rende door. Ik rende mijn kamer binnen en ging op mijn bed zitten. Na een paar minuten stond ik op en pakte ik mijn gitaar. Ik begon er een beetje op te spelen en zomaar wat te zingen. Tot mn deur werd opengooit en ik me wezenloos schrok en in een hoekje van mn kamer kroop. 'He! Ze is er denk ik niet!' Hoorde ik een stem zeggen. Yes ze hebben me waarschijnlijk niet gezien! 'O misschien kunnen we alvast haar spullen inpakken zodat ze zo mee kan als ze terug komt.' Oh shit. 'He! Je bent er wel!' 'Nee ik ben er niet en ik wil niet mee!' 'Waarom niet?! Het gaat super leuk worden!' 'Voor jullie ja! Jullie gaan pijn doen om er zelf plezier van te hebben!' Riep ik boos. De gezichten die de jongens daarna trokken deden me even slikken. Ze keken zo verdrietig. Zouden ze dan wel iets om me geven? 'We gaan je echt geen pijn doen! Ik beloof het!' 'Promises are there to be broken' mompelde ik zachtjes. 'Wat zei je, prinses?' Vroeg de blonde jongen. 'Niks.' 'Oke dan ga je mee?' Zucht.... Weer een adoptie. Weer een marteling, weer een nieuw begin. 'Oke'