Adopted by 1D ~ dutch story

Iedereen weet het

Pov. Louis

De deur gaat open en daar staat Lisa ze kijkt ons bang aan en gaat niet naar binnen. 'L..lisa? Wat is er gebeurt?!' Ze kijkt naar haar schoenen en ze trilt een beetje. Harry loopt naar haar toe. Ineens begint Lisa heel hard te schreeuwen dat hij haar geen pijn mag doen en dat het haar spijt. 'Lisa! Ik ga je geen pijn doen! Ik beloof het!' Lisa kijkt Harry aan en schud haar hoofd. 'Waarom niet? Je houd toch niet van me! Breng me maar terug naar het weeshuis! Ik weet dat je dat graag wil doen! Je hoeft het niet meer te verstoppen. Alles wat jullie deden is gewoon voor de fame!' Als ze is uitgeschreeuwd begint ze te huilen en rent naar boven. Harry draait zich verbouwereert om en staart ons aan. 'Denkt ze dat echt?' fluistert hij. 'Ik dacht dat ze eindelijk wist dat we van haar hielden. Maar blijkbaar niet!' Hij zucht en gaat op de grond zitten. Na een paar seconde beginnen zijn schouders te schokken. Hij huilt! Ik loop naar hem toe en geef hem een knuffel. 'Het komt goed! Ik beloof het!' fluister ik in z'n oor. 'Zagen jullie ook al die blauwe plekken?' vraagt Niall verschrikt. 'Ja en ze had een verband om haar hoofd!' 'Wat is er gebeurd? Zou ze gevallen zijn?' 'Michael! Ben je echt zo dom?! Natuurlijk krijg je niet zoveel blauwe plekken van gewoon vallen!' 'Sorry hoor!' 'Jongens niet ruzieën dat help niet.' We gaan allemaal zitten en verzinken in onze gedachtes tot Niall opstaat en naar boven loopt.

Pov. Lisa

Ik ren hard naar boven en val op mijn bed. Ik trek me op tot een bolletje en huil. Waarom doen ze dit? Snappen ze dan niet dat het mijn hart breekt? Ik dacht dat ze van me hielden blijkbaar niet! Ze haten me gewoon! Alles was nep! We gingen niet 2 keer shoppen omdat ik teweinig kleren had, we gingen shoppen voor hun fame! Ik kreeg zoveel omdat ze dan in meer tijdschriften kwamen. Ineens voel ik mijn bed inzakken. Iemand zit er naast me. Ik ben te slap om naar de andere kant van de kamer te rennen. Ik heb toch al blauwe plekken een paar extra is ook niet meer erg. 'Lisa?' O het is Niall! Ik hum en soort ja en trek me nog meerop. 'Waarom denk je dat we niet van je houden? We houden zoveel van je maar jij ziet het niet. Je bent zo mooi en lief! Waarom denk je dat we je alleen maar hebben geadopteerd voor de fame?' Ik hoor Niall snikken. Heb ik hem aan het huilen gemaakt? 'O..omdat iedereen dat zegt!' Krijg ik er na een paar minuten uit. Ik voel Niall verschuiven. 'Wie is iedereen?' 'Melanie en Jordie en hun gang.' Ineens word de deken omhoog getrokken en komt Niall naast me liggen. 'Lisa? Je moet nooit meer naar hun luisteren. We houden zoveel van je! Jij bent het perfecte meisje. Je bent lief, grappig en mooi! En wij houden van je omdat je onze dochter bent. We proberen je al 2 weken lang te overtuigen dat we van je houden. Maar jij ziet het niet. En dat is voor ons erg moeilijk. De ene dag geef je ons een knuffel en de volgende dag ben je super bang voor ons. En wij weten niet waarom je zo bang bent. Alleen Zayn en Asthon weten het hele verhaal. De rest weet wel iets maar niet veel. Daarom is het nog moeilijker om je te begrijpen.' 'Ik.. Ik sorry.' Ik zucht en draai me om. Ik kijk recht in Niall's ogen en zeg: 'Sorry, ik.. Ik kan het niet nog een keer. Ik wil het je vertellen maar het gaat niet. Mijn mond werkt niet mee.' Ik geef Niall en knuffel en zeg: 'Niall? Zou je aan Asthon en Zayn willen vragen of zij het jullie willen vertellen?' Hij geeft me een kusje op mijn voorhoofd en stapt uit bed. 'Ik ga het ze vragen.' Hij loopt de deur uit. Over een paar minuten weten ze alles. Ik dwaal af met mijn gedachten tot ik een keiharde schreeuw hoor van beneden. 'WHAT? NU SNAP IK WAAROM ZE ZO BANG WAS! WAAR ZIJN DIE KLOOTZAKKEN? IK SLA ZE VERROT!!' Oke dat was Louis. Ik wist niet dat hij zo boos kon worden! Na een paar minuten gaat mijn deur open. In de deuropening staan 9 jongens. Ze huilen allemaal. 'Grouphug!!' Gilt Louis door zijn tranen heen. Binnen een paar secondes liggen er 9 jongens bovenop me. Ik gil het uit van de pijn. 'Aaaah! Auw ga van me af! Het doet zeer!' Zo snel als ze kunnen gaan ze van me af. 'Sorry Lisa! We wisten niet dat je zoveel pijn had!' Ik glimlach naar Calum door m'n tranen heen. Ik ga rechtop zitten en trek mijn blousje zover op dat je alleen mijn buik ziet. De monden van de jongens vallen open. Er staan littekens op mijn buik omdat ik me vaak heb gesneden in mijn buik en ook is hij helemaal blauw door vanmiddag. 'Wat is er gebeurt?!' Vraagt Luke. Ik kijk hem aan stap van het bed af en loop mijn kamer uit. Ik ren naar de boomhut en klim erin. Op de tafel ligt nog steeds het schetsboek met de tekening van vanmiddag. Ik pak het en ren er mee naar binnen. Als ik boven kom hoor ik de jongens tegen Luke schreeuwen dat hij dat niet had moeten vragen. Ik stap naar binnen. 'Waarom mocht hij dat niet vragen?' 'Lisa! We dachten dat je was weggelopen!' Ik schud mijn hoofd en ga op mijn bed zitten. Ik kijk naar Luke en klop op mijn bed als teken dat hij naast me moet komen zitten. Hij gaat zitten en ik open het schetsboek. Ik blader er doorheen tot ik mijn tekeningen vind. Ik laat hen die van vanmiddag zien en zeg: 'Dit is er gebeurd.' Luke kijkt er aandachtig naar. Dan geeft hij mij een stevige knuffel. 'Alles wat ze zeggen is niet waar! De jongens houden wel van jou en je bent echt niet lelijk of dik!' 'Mag ik het ook zien?' Ik geef het schetsboek aan Ashton. 'Wow! Jij kan echt goed tekenen!' Ik grinnik. Als alle jongens de tekening hebben gezien krijgt Luke hem weer in zijn handen. Hij slaat een bladzijde om en ziet de twee andere tekeningen. Hij kijkt er aandachtig naar. 'Ben jij dit?' Hij wijst naar de twee meisjes in de tekeningen. Ik knik. 'Ja, ik heb een schetsboek waarin ik een hele hoop tekeningen in heb staan over mijn verleden.' (Een paar staan er aan de zijkant) Ik stapte van mijn bed en pakte mijn tas die ik mee nam uit het weeshuis. Ik trok mijn eigen schetsboek eruit en gaf hem aan Luke. Hij bladerde er doorheen. 'Sommige zijn dingen die ik mooi vond of voelde.' Toen hij aan het einde was begon hij te huilen. Ik gaf hem een knuffel. Ik gaf het schetsboek aan de rest van de jongens. Toen ook hun het hadden gezien was iedereen aan het huilen behalve ik. 'Laten we kapppen met huilen en iets leuks gaan doen!' Stelde Niall voor. Iedereen stemde met hem in. 'Ik heb een goed idee! We gaan zwemmen!' 'JAAAA!!!!' Gilde Zayn. Ze rende allemaal mijn kamer uit en gingen een zwembroek aan doen. Maar als we gaan zwemmen dan zien ze mijn sneden! Ik hou wel gewoon mijn armbanden om. Ik pakte een bikini en kleedde me om. Toen zag ik mijn schetsboek liggen ik keek er doorheen en mijn oog viel op 1 tekening. Ik had mezelf getekend toen ik mezelf aan het snijden was! 'F***!' Schreeuwde ik. Ze weten het! Ze hebben mijn grootste geheim ontdekt! Niall kwam mijn kamer inrennen en vroeg wat er was. Hij zag het schetsboek in mijn handen en keek ernaar. 'Lisa? Heb je jezelf echt gesneden?' Ik schud hard mijn hoofd en verstop mijn arm achter mijn rug. 'Nee nog nooit gedaan!' 'Geef me je arm.' Ik schud mijn hoofd en hou mijn arm achter mijn rug. Niall pakt mijn arm en haalt hem tevoorschijn. Hij doet de armbandjes uit en ziet alle sneden. Er staan sneden vanaf mijn elleboog tot mijn hand op allebei mijn armen. Niall begint te huilen en trekt me in een knuffel. 'Snijd jezelf aub nooit meer. Beloof me om nooit meer te snijden!' 'I..ik kan het niet beloven maar ik kan het wel proberen.' 'Probeer het dan en doe je best. Ik weet dat je het kan.' Ik knik en loop naar de deur. 'Kom je? We gaan zwemmen!' Niall grinnikt en loopt achter me aan. Als we bij het zwembad aankomen kijken alle jongens ons aan. Ik haal mijn schouders op en spring het zwembad in. 'Niall? Heb je alweer gehuild?!' hoor ik Louis aan Niall vragen. Niall knikt en fluistert iets in zijn oor. Ineens krijgt Louis tranen in zijn ogen. Ik loop naar hem toe en veeg z'n tranen weg. 'Lisa? De tekening was dus echt?! Ik hoopte dat het gewoon een probeersel was en niet een echte.' Ik geef Louis een knuffel. 'Alle tekeningen zijn echt Louis!' Als Louis klaar is met huilen springen we samen het zwembad in.