Adopted by 1D ~ dutch story

Mijn verleden

Pov Lisa

Als ik wakker word staan er 4 wild vreemde jongens in mn kamer. Ik gil keihard en dender alweer van de vensterbank. Zo snel als ik kan sta ik weer op en kijk ze bang aan. Wie zijn dit? Waarom zijn ze hier? Gaan ze mij meenemen? 'Lisa! Wat is er?' Niall komt met een sneltreinvaart de kamer binnen rennen. Ik ren zo hard als ik kan naar hem toe en druk me dicht tegen hem aan. Als ik eenmaal van de schrik ben bekomen begin ik te huilen. Niet omdat ik verdrietig ben maar ik ben bang. Wat als Niall niet was gekomen? Hadden ze me dan pijn gedaan? 'Hey Lisa! Ik ben Asthon, sorry dat we je lieten schrikken. We wilde alleen even kijken op wie we zometeen moeten passen.' Hij kijkt erg schuldig en ik grinnik omdat het er gwn grappig uitzien. Hij glimlacht naar me en ik lach terug. 'Heey ik ben Luke!' 'Calum.' 'En ik ben de zeer beroemde koning van eenhoorn eiland: Micheal' Ik begin te lachen, wat een idioot. Voorzichtig maak ik me los uit Nialls armen en zet een stap naar voren. 'Ik ben Lisa.' Snel kijk ik achter me of Niall er nog wel is. 'He jongens zullen naar beneden gaan? De 1D jongens moeten zo weg.' Iedereen loopt de kamer uit. Ik blijf staan. Ik wil niet dat die jongens komen oppassen. Waarom moet ik oppassers hebben? Ik ben al oud genoeg om op mezelf te passen. Ik ben 15 geen 5! Zayn komt mijn kamer inlopen en vraagt of ik ook naar beneden kom. Ik schud hard mijn hoofd. Nooit! Echt niet! 'Waarom niet? Je hoeft echt niet bang voor ze te zijn. Ze zijn hele goede vrienden van ons.' 'Gaan ze mij pijn doen?' 'Watt?! Nee natuurlijk niet. Als ze maar met 1 vinger aan je zitten sla ik ze naar de maan.' Ik grinnik en ga weer in de versterbank zitten. De jongens gaan straks weg. Wat als ze niet meer terug komen en mij gwn hier achterlaten?! Net als mama. Natuurlijk houden ze niet van mij, ze gaan me achterlaten. En daarna komen waarschijnlijk nooit meer terug! Mama had ook beloofd terug te komen mij ze kwam nooit meer terug. Al weet ik niet meer wat er allemaal gebeurde toen ik geboren werd, ik weet wel dat een vrouw tegen mij fluisterde dat ze snel weer terug kwam. Dat ze van me hield maar weg moest omdat ik in de weg stond van haar huwelijk. Wat als de jongens dat ook doen? Ze gaan me verlaten. Ondertussen stromen de tranen over mijn wangen. 'Lisa wat is er?' 'IK WIST HET WEL!' Schreeuw ik. 'Wat wist je?' 'JULLIE GAAN ME GWN ACHTERLATEN!' 'Lisa! Kom hier.' Zayn geeft mij een knuffel. 'Lisa ik zou je nooit achter kunnen laten. Daar voor hou ik te veel van jou!' Ik kijk Zayn raar aan. 'J..je HOUD van MIJ?' 'Ja gekkie, je bent mijn alles, ik zou je nooit achter kunnen laten. Waarom denk je dat?' 'Door vroeger. Toen ik net geboren was heeft mijn..' Ik word onderbroken door Zayn 'hey, je hoeft het niet te vertellen als jij dat niet wilt.' 'Maar ik wil het.' Zayn knikt en ik begin te vertellen. Vroeger toen ik net geboren was heeft mijn moeder me achtergelaten. Ik weet er niet veel van maar wat ik wel weet is: ik had nooit geboren moeten worden. Mijn moeder wilde mij aborteren maar dat ging fout en ik overleefde het. Ze fluisterde tegen mij dat ik in de weg stomd van haar huwelijk. Maar dat ze van me hield en dat ze snel weer terug zou komen. Maar ze is nooit terug gekomen. Daarom ben ik nu bang dat jullie ook niet terug komen.' 'Lieverd kijk mij eens aan.' Ik kijk Zayn recht in zn ogen. 'We gaan je niet achterlaten. Ik zou nog liever een leven zonder spiegels moeten leven dan een leven zonder jou. Ik giegel Zayn is echt totaal verslaaft aan spiegels. 'Echt waar?' 'Ja echt waar!' Ik ga weer verder met mijn verhaal. 'Toen ik 2 weken oud was werd ik geadopteerd door een man en een vrouw. Ze waren heel aardig.. tot ik 2 werd, de vrouw begon mij te slaan en de man begon mij sexueel te misbruiken.' Ik stopte even om al mn tranen weg te vegen. 'Toen ik 2,5 jaar oud was brachten ze me terug. Ze vertelde me opweg terug naar het weeshuis hoe waardeloos ik ben en dat ik mezelf maar moest doden als ik daar weer was.' 'WAT?! Oke luister goed naar mij! Je bent een prachtige meid! Je bent alles waard op deze aarde. En je mag jezelf niet doden want als je dat doet dan ga ik dood van verdriet!' Ik knik. 'Ik kwam terug in het weeshuis en Nelleke het 'opperhoofd' begon me heel hard uittelachen. Ze zei: haha dit heb je verdient je had niet geboren moeten worden! Ik was nog maar 2 jaar oud en snapte er niet veel van. Iedere dag werd ik door Nelleke geslagen. Tot ik weer geadopteerd werd. Het ging even goed tot het precies het zelfde gebeurde als bij de vorige adopteerders. En dat ging voor 15 jaar lang zo. I..ik..' Ik begon harder te huilen. Zayn drukte me dicht tegen zich aan. Het gaf me een vreemd gevoel, het zelfde gevoel dat ik net kreeg toen Niall mij beschermde tegen die jongens. Ik voelde me voor het eerst veilig. Echt veilig. 'Oke, na de 11 adoptie was ik 10 jaar oud en al idioot vaak verkracht. Na de 11e adoptie kwam ik terug in het weeshuis. Nelleke stond me met een griezelige grijns op te wachten.' Ik kreeg kippenvel als ik er alleen maar aan dacht. 'Ze zei: er is een nieuw meisje. En ik dacht: leuk! Een nieuwe vriendin. Maar niks van dat was waar. Ze bleek de grootste kreng evahh te zijn. Toen ik 10 was ging het nog best. Ze zei wel een gemene dingen maar daar bleef het bij. Op mijn 11e verjaardag begon het pas echt. Ze kwam mijn kamer binnen en begon me te slaan. Zij was ouder en sterker dus ik kon er niks tegen doen. Ik lag op de grond en het bloed stroomde uit mn hoofd. Ik wilde opstaan maar ik viel flauw. Toen ik wakker werd lag ik niet meer in mn eigen kamer. Ik lag op een jongens bed. Ik begon te huilen. Mijn hoofd barste van de hoofdpijn en mijn buik deed ook zeer. De deur ging open en een jongen van 14 kwam binnen lopen. Hij ging naast me zitten. Ik schrok me dood en begon harder te huilen en kreeg een paniekaanval. De dagen die volgde zorgde hij voor me. Hij hielp me bij alles. Maar Melanie ging verder met mij in elkaar slaan. Ze deed het als Lucas er niet was, zodat hij haar niet tegen kon houden. Hij was de eerste persoon die me liet voelen dat niet alle jongens je pijn willen doen. Maar na 2 jaar werd hij geadopteerd en was hij weg. De slagen en trappen werden harder en ze begon me zelfs te snijden. Tot jullie kwamen. Jullie adopteerde mij. Melanie was het er niet mee eens vandaar dat ik toen ik de auto een blauw oog had en een rode wang.' Ik kijk Zayn aan. Hij was aan het huilen... 'H..huil j..je om m..mij??' 'Ja' hij zuchtte diep. 'Ik wilde dat we er eerder voor je konden zijn zodat je al die martelingen niet had hoeven doorstaan. Onthoud altijd dat zelfs als ik sterf, ik altijd van je zal houden. Je bent onze kleine prinses.' 'D..dat is het liefste dat iemand ooit tegen me heeft gezegt.' Ik knuffelde hem en gaf hem voorzichtig een kusje of zijn wang. Hij glimlachte breed naar me en zei: 'zullen we nu naar beneden gaan, want de rest zit te wachten?!' We liepen samen naar beneden. Ik hield Zayns hand stevig vast. Ik was bang van die andere jongens. Zayn deed de deur naar de woonkamer open. 16 paar ogen staarden ons aan. Niall rende naar me toe en gaf me een knuffel. 'Groupshug!!' Gilde Louis. Iedereen gaf mij tegelijk een knuffel. Gelukkig stonden die vreemde jongens aan de buitenkant en ze konden me dus niet aanraken. Na een paar minuten moesten de jongens weg en bleef ik alleen achter met 4 vreemde jongens. Wat stond me allemaal te wachten?