Her Bitchy Ways

Chapter 19

" Kyla I want you to do our project in Arts. Alam no naman na wala akong kaalam- alam sa arts. Atsaka ikaw na ang bahalang magdesisyon kung anong drawing ang gagawin mo. " I told her while were walking in the hallway.

Hindi pa rin talaga maiiwasang walang may mapatingin sa akin. Sigurado akong inis at galit ang makikita ko sa mga mata nila. Well I dont care at all. Hindi nman nila magagawa ang art project ko so why pay attention to them? Aksaya lng sa oras kung papansinin ko pa sila.

" P-pero Megan di ako marunong magdrawing. Alam mo namang dyan ako hindi magaling." Napapakamot sya sa batok nya ng lingunin ko sya.

Halos magtatatlong taon ko na ring PA si Kyla. Simula kasi first year ay sya na ang gumagawa ng mga assignments at project na hindi ko nagagawa dahil sa nagtratrabaho rin ako sa kompanya namin. At muntik ko nang makalimutan na wala rin syang katalent- talent doon. Despite ay nag e excel pa sya sa academics.

" Urgg. I almost forgot." Tinuloy ko ang paglalakad ko. Still thinking what to do lalo na at kailangan kung bumawi dahil sa naging absent ko noong nakaraang araw. " Just text me the details na lang nung project natin. Maghahanap na lang ako ng gagawa sa putakteng painting na yun." Wala akong nagawa kundi ang mapabuntong hininga na lang.

Sa pagkakatanda ko kasi ay Business Ad ang kinuha ko at hindi Fine arts. Takteng project to. Ang layo- layo sa course ko.

" And how's you're mom Kyla? Is she feeling ok?" Hindi na ako nag- abala pang lingunin sya. Ayoko naman na makita nya ang emosyong pinapakita ng mga mata ko. Pilit ko man itago ay hindi ko magawa. Lalo na' t naiingit ako sa kanya.

A Megan Austine Nalvega envied her alalay. Why wouldn't  I ? Her mom loves her so much na naging resulta ng pagkakasakit nya. I envy her because despite of being poor. Her mom never miss to show her how she loves her and cares for her. Samantalang ako hindi mabigyan- bigyan ng oras ng mama at papa ko. Kahit ngayon nga na ako na lang ang natitirang anak nila.

I wish Margareth is still here. Beside me showing me how to deal such things like this.

" Ok na sya Megan. Salamat sa pagpayag mo sa akin at doon rin sa pera na ipinadala mo. Malaking tulong talaga yun dahil nabili ko ang mga kinakailangan nyang gamot." I know she was smiling. And of course I'm happy too. Dahil kahit papaano ay nakatulong ako sa kanila.

" Well thats good to hear." I faced her before I get my keys on my bag. " Mauuna na ako sayo Kyla
Alam ko naman na may trabaho ka pa kaya dapat ay pumunta ka na lng rin doon. Your boss might got angry if you'll get late on your job. " Napangiti ako ng may panunudyo. Her faces turns to red na mas ikinatuwa ko.

I know Kyla already. Since nung naging classmates kami noong first year college kame at aksidente nya akong nabangga out of nowhere. I had made her life a living hell until I had discovered na naospital ang mama nya dahil na stroke. So I had to do whats the best thing to be done. I help her pero ayaw naman nya tanggapin. I can't leave her like that. So I came up with an idea to give her a job. And that is to be my PA. At dalawang taon ko na syang PA.

" Ikaw talaga Megan. Hindi totoo yun nagsisinungaling lang ang mga tao na yun. " I don't know who is she referring with  pero nagmamadali na ako at may gagawin pa akong importante sa company namin. Tapos na nga ang pinataw na parusa sa akin pero may tatlong oras akong dapat na buo in para sa mga expenses at allowance ko.

Kung akala nyo walang kapalit ang mga gastos ko, nagkakamali kayo. I had to work hard and show to them that I can handle the company in the near future. My Lolo trained me for that and I have to show to my mother that I can make our company more successful than it could ever be. That I can do anything without her help.

Pinaandar ko na ang makina at mabilis pa sa ala cinco na pinaandar ito. I don't care about having an accident dahil I am a good driver. At hindi naman lumalagpas sa isaang daang metro ang pagpapatakbo ko.

I tracked my way to our company. I have to be hurry. At mabuti na lang at mabilis akong nakarating sa kompanya namin at dahil yun sa alam ko ang mga shortcuts papunta sa company namin. Dahil kapag sa EDSA ako dumaan ay baka siyam- siyam pa bago ako makarating sa paroroonan ko.

I just headed ro the elevator not greeting back to those who are greeting me. Maliban lang sa isa. Si Mang Isko. Ang elevator operator. Halos magdadalawampung taon na rin siyang nagtratrabaho sa amin. At kilalang- kilala nya na ako.

" Mang Isko musta trabaho natin dito?" Tanong ko sa kanya habang tinitipa nya ang floor na pupuntahan ko. Kasi kahit di ko na sabihin sa kanya ay alam nya na kung daan ako pupunta.

Mabuti na lng talaga at ako lang nakasakay sa elevator.

" Mabuti naman po Maam. Kahit minsan nakakapagod ring naka- upo lng dito." Kahit alam kung pagod na sya ay hindi nya ipinapakita sa akin. He's a strong man. And I adore him for that. He's always smiling. Showing to all people that he's not that old already.

" Well thats good to hear from you Mang Isko. Basta tandaan nyo lang po. Kapag kailangan nyo ng tulong, wag kayong mag- alangan na tumawag sa akin." I faced him him and show him my truest smile. Noong bata kasi ako ay lagi nya akong ipinapasyal sa company. To be honest ay dalawa kami ni Margareth.

" Oo naman po Maam. Sobrang laki na nga ng naitulong nyo sa amin eh. Nang dahil sa inyo gumaling yung bunso kong anak. At pinag- aaral nyo pa ang panganay ko. Kaya malaki ang utang na loob ko sa inyo Maam. " Bago pa man ako makapag- react ay bumukas na ang elevator. Kaya dali - dali akong lumabas.

" Sige  Mang Isko. Mauuna na po ako. " I walked through ny office with a smile in my face.

Wala talagang makatatalo sa feeling ng may natulungan ka. Despite of any circumstances ay dapat na tumulong ka pa rin sa mga tao sa paligid mo. But in ny condition, tutulong lang ako sa mga taong karapat dapat na tulungan.

______________________________

Guys vote naman kayo dyan 😊😊😊😊