ညီ အသက္ရႈသံေလးမွန္သြားခါစေလးရွိေသး
တယ္။ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲမွဖုန္းကတက်ီက်ီနဲ႔
အလုပ္က ဖုန္းမဟုတ္ဘူးဆိုတာသိေနတဲ့အတြက္
ျမန္ျမန္ပိတ္လိုက္ေသာ္လည္း အအိပ္ဆက္
လွေသာညီက ခ်က္ခ်င္းမ်က္လံုးဖြင့္လာသည္
မွီတင္အံုးစက္ေနေသာေခါင္းကိုပုခံုးမွဖယ္ခြာကာ
ေမွးစင္းေနေသးေသာ မ်က္လံုးမ်ား။ပြေယာင္း
ေယာင္းဆံပင္ထူအုပ္အုပ္ေတြနဲ႔ညီ။ဒီပံုစံေလးကို
မနက္မ်က္လံုးႏွစ္လံုးပြင့္တာနဲ႔ေတြ႔ခြင့္ရမယ္ဆို??
""ဖုန္းလာတာမလား?အလုပ္ကေခၚေနျပီထင္
တယ္""
""မ--မဟုတ္ပါဘူး""
""ဖုန္းဘာလို႔ပိတ္လိုက္တာလဲ??""
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔လက္ထဲမွဖုန္းကိုလွမ္းယူကာ
power ျပန္Onေလ၏။အဆက္မျပတ္ေခၚေနပံု
ရေသာ မဟာ့ဖုန္းက လိုင္းSignalျပသည္ႏွင့္
ဝင္လာသည္
""မဟာ~~ေခၚေနတာ""
က်ေတာ့္ကိုဖုန္းျပန္ေပးျပီးသည္ႏွင့္မတ္တပ္ထရပ္
ကာ
""သြားစရာရွိရင္သြားေနာ္။က်ေတာ္ဘာမွမျဖစ္
ေတာ့ဘူး""
ဟူ၍ေျပာကာလွည့္ထြက္သြား၏။ညီက~က်ေတာ့္
ကိုခ်စ္တတ္လာေအာင္သြန္သင္ခဲဲ့သလို သူနဲ႔ေဝး
ရာသို႔ ေစညႊန္သူ။
""ဘာလို႔ ဖုန္းကိုပိတ္လိုက္တာလဲ Z""
""အင္း ပိတ္လိုက္မိတာ""
""အခုေလ မဟာ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နယ္က
ေနျပန္ေရာက္လာလို႔။အဲ့ဒါZနဲ႔လည္းမိတ္ဆက္
ေပးခ်င္လို႔လာမလားဟင္??ျပီးေတာ့သူက Zတို႔
ေဖေဖရဲ႕တပည့္ေလ။လာခဲ့ပါလားဟင္""
""အင္း~အင္း လာခဲ့မယ္""
ေဖေဖတပည့္တဲ့လား??တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ေတာ့္
အားသူ႔အသိုင္းအဝိုင္းထဲဆြဲသြင္းေနသလို က်ေတာ့္ မိသားစုနဲ႔တျဖညး္ျဖည္းခ်င္းနီးကပ္လာ
ေသာမဟာ။
ေကၽာခိုင္းသြားမည့္ ကိုဇက္ေက်ာျပင္ကိုက်ေတာ္
မႀကည့္ခ်င္။
သန္႔စင္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမီးမဖြင့္ထားမိ။
ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြကိုယ္ျပန္လန္႔မိမွာဆိုးလို႔ပါ
မ်က္ရည္ေတြျမင္ရင္ က်ေတာ္တစ္ကိုယ္ေကာင္း
ဆန္မိမွာေႀကာက္တယ္။ကိုဇက္ ကိုလုယူခ်င္တဲ့
က်ေတာ့္စိတ္ရိုင္းကို က်ေတာ္မုန္းတယ္။ခ်စ္တာ
တစ္ခုတည္းနဲ႔ မျဖစ္ေသးတဲ့မိသားစုတစ္ခုကို
မေပၚေပါက္လာေအာင္က်ေတာ္မရက္စက္ခ်င္
ဘူးလူ႔ေလာကထဲေရညက္လာမယ့္ကိုဇက္ရင္
ေသြးေတြကိုက်ေတာ္အားနာမိတယ္။ဘာမွ အသံုးမက်ေတာ့တဲ့ခႏာၶကိုယ္က
ကိုဇက္ဘဝကိုလူသူလက္ညွိဳးထိုးခံရမယ့္သက္
သက္သာ။ဒါကိုကက်ေတာ့္ဆုေတာင္းမွားခဲ့တာေနမွာ။
