Gece kabuslarla boğuşurken gündüz gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalıyorum. Hangisi daha kötü inan ki bilmiyorum. Gece uyandığımda kabus diyorum. Uyandım ve geçti. Lakin gündüz yaşadıklarım öyle olmuyor. Ben küçükken uyuyunca acılar geçer sanıyordum. En değer verdiklerim en sevdiklerim bana öyle şeyler yaşattılar ki kendilerince haklı olduklarını zannederek, uyuyunca geçmiyor. Uyuyunca geçmeyecek acılarım kaldı gerçeklikten ve haklılıktan geriye... En çok merak ettiğim şey değiyor mu? Farklı sebeplere dayalı yapılan onca işkencelere değiyor mu yaşanılanlar veya yaşatılanlar??
