Mijn ontvoerder

mooiste dag van me leven?...

Nina's POV

Boy heeft iemand laten komen om ons te trouwen en heeft me nog heel goed duidelijk gemaakt dat ik niks hoef te proberen. Omdat niemand mag weten dat ik hier zit heeft hij iemand laten komen en een valse achternaam van mij opgegeven. Het is zover. Dit had de mooiste dag van me leven moeten zijn met een trouwjurk en mijn familie veel bloemen en gedans en de man van mijn dromen, maar dat is het niet. Ik sta daar in mijn gewone kleren Boy praat tegen de man. We moeten beide iets ondertekenen.

'Jullie zijn nu man en vrouw gefeliciteerd' zegt de man.

Me moeite breng ik er een lieve glimlach vanaf en Boy komt dichterbij me staan en geeft me een kus. Ik walg van hem op dit moment ookal doet hij nu zo lief en hij heeft me al dagen met rust gelaten. De man vertrekt weer. Ik plof op de bank neer en kijk Boy aan die naast me komt zitten.

'Mijn vrouw, omdat ik het toch wat speciaal wil maken heb ik het lekkerste eten van de stad besteld en ze komen dat zo brengen' zegt hij.

'En daar moet ik blij mee zijn? Je hebt de mooiste dag van me leven ontnomen' zeg ik verdrietig en toch boos.

Hij kijkt me aan en ik zie spijt in zijn ogen.

'Sorry nien, maar je moet me geloven dat ik echt van je houd' zegt hij.

Hij doet zo lief en ik voel wat getintel in me buik. De laatste tijd ben ik zo in de war mijn gevoelens voor hem zijn er ook ookal ontvoerd hij me nog steeds verkracht me en heeft me de mooiste dag van me leven ontnomen. Misschien moet ik er ook maar het beste van maken. Maar ik weet niet of ik het wel kan..

Dagen gaan voorbij en hij heeft me al een week met geen vinger aangeraakt. Ik ben blij dat hij me nu met rust laat en me mijn gang laat gaan. We eten elke ochtend middag en avond samen en gaan wel samen naar bed. Ik probeer zo gewoontjes mogelijk te doen. Maar op een woensdagochtend word ik wakker en zie Boy niet naast me liggen. Ik trek me er niet veel van aan en wil naar beneden lopen, maar voor ik bij de deur ben zie ik Boy al aan komen lopen. Zijn ogen staan strak en zijn pupillen zijn wijd. Shit hij heeft weer gebruikt. Hij komt op me afgelopen en ik zie dat hij kwaad is maar ook zichzelf niet is. Ik probeer van hem weg te lopen.

'Staan blijven slet' schreeuwt hij.

Hij maakt me weer bang zo bang ben ik al een tijd niet meer geweest. Gelijk krijg ik krampen in mijn buik. Hij gooit me op bed en slaat me in mijn gezicht. Ik zie zijn vuist uithalen naar mijn buik. Ik schreeuw.

'Boy stop de baby' schreeuw ik.

Maar het is te laat ik voel de pijn en kramp ineen. Hij lijkt gelijk van zijn woede af te zijn en schrikt. Hij kijkt me aan en tilt me meteen op en brengt me naar beneden. Ik hoor hem met iemand bellen en hij zegt dat ik mee moet komen naar de auto. Ik stap voorzichtig in de auto en hij rijd met hoge snelheid naar het ziekenhuis.

'Je bent gevallen op je buik oke?' zegt hij dreigend.

Ik knik en zeg dat ik het begrepen heb. in het ziekenhuis aangekomen vertel ik dat ik op de trap uitgegleden ben en op me buik terrecht ben gekomen. De verpleegster zegt dat we meteen een echo moeten laten maken...