Blind Love ♥

Blind Love ♥ Chapter 12.

Chapter 12. ♥

June's Pov.

Met een treurige blik stapte ik Niall’s kamertje weer binnen “Niall ?” ik keek rond en zag Niall in zijn stoel zitten maar… wat was er met zijn hand ? “Niall wat is er gebeurt ?” vroeg ik zacht, hij schudde zijn hoofd en keek naar beneden, ik zuchtte en pakte zijn pols vast “laat me eens kijken” mompelde ik “doet dit pijn ?” ik tilde zijn duim op “een beetje” antwoorde hij “dat is mooi, dan is het niet gebroken” ik stond op en liep naar de keuken, ik pakte de EHBO koffer van de koelkast en pakte er verband en een gaasje uit, ook maakte ik een doekje vochtig en depte daarmee het beetje bloed op, het gaasje legde ik eroverheen en verbond zijn hand met het verband. Toen ik klaar was keek Niall me dankbaar aan, ik glimlachte flauw en haalde toen diep adem “Niall ik moet je wat vertellen” ik keek schuin zijn kant op en haalde een hand door mijn haren, ik kan hem gewoon niet vertellen dat ik weg ga maar… het moet, het kan niet anders…  “June… ik moet jou ook wat vertellen” antwoorde hij zacht, ik ging rechtop zitten en keek hem vragend aan “jij dan maar eerst” mompelde ik terug, Niall zuchtte en pakte mijn hand losjes vast “June… ik… ik ben hier echt niet goed in maar… sinds jij hier bent voel ik me vrolijker en… ik… ik ehm, moet me gewoon inhouden om niet te blozen iedere keer als je m’n hand vast pakt of me aanraakt, ik voel me zo goed als je bij me bent… het… het is… het is alsof er duizenden vlinders door me heen vliegen als jij bij me bent… ik ehm… ik denk… of.. eigenlijk weet ik het wel zeker… ik ben verliefd op je…” stomverbaasd keek ik Niall aan, meent hij dit ? ik moet me nu eigenlijk helemaal blij voelen maar… ik moet het ook zeggen dat ik weg ga… ik… ik kan dit niet… “Niall… ik…” zachtjes begon ik te snikken en er rolden tranen over mijn wangen “June… ik weet en begrijp het als iemand als jij niets voelt voor zo iemand als ik…” Niall’s stem klonk teleurgesteld en ik had geen idee wat ik nu moest doen “Niall dat is het niet… maar… ik… het spijt me zo, ik doe je alleen maar pijn, hij spijt me echt maar… ik moet… ik moet weg…” ik stond op en met vele tranen over mijn wangen liep ik naar de deur, dit voelde echt vreselijk… ik rende zo snel als ik kon naar mijn hotelkamer waar ik me snikkend op bed liet vallen.

Toen mijn tranen een soort van op leken te zijn ging ik langzaam rechtop zitten, wat ben ik voor een vreselijk persoon… Niall denkt nu dat ik hem niet mag, dat ik hem haat, dat ik hem niet leuk vind zoals hij mij leuk vind… van boosheid gooide ik het kussen naast me van me af en liep langzaam naar de keuken, ik ging aan de tafel zitten en pakte een pen en papier, ik begon te schrijven terwijl er ondertussen een paar verdwaalde tranen naar beneden vielen “Lieve Niall, het spijt me zo dat ik mezelf niet de kans gegeven heb om je dit goed uit te leggen, maar op een dag zal jij deze brief lezen, dat wou ik je ook nog vertellen, ik moet terug naar Nederland, mijn vader heeft een ongeluk gehad en misschien haalt hij het niet, hij ligt nu in coma en ik vond het zo erg voor je dat ik opeens weg moest en ik had een heel plan om het je te vertellen maar toen vertelde je mij dat je… je weet wel… maar… de waarheid is dat… ik vind jou ook leuk, en dan echt leuk, op dezelfde manier als jij mij leuk vind, daarom ben ik ook zo blij dat ik deze verassing nog voor je heb, over 2 weken kun je terecht bij dokter Von Klief, hij heeft al meer mensen die niet van nature blind zijn geworden genezen, hij kan dit ook bij jou doen en daarom weet ik dat je deze brief zal lezen… het spijt me dat ik nu weg moet maar ik beloof je dit, ik kom terug…  Lieve Niall, misschien is dit wat snel maar ik weet het zeker, ik hou van je, met heel mijn hart, je lach, je zorgzaamheid, alles maakt jou speciaal… ik ga je missen, veel Liefs, June.”

ik las de brief nog een keer door en knikte goedkeurend, ik besloot nog snel een douche te nemen en dan maar te gaan slapen, vannacht zou ik het vliegtuig terug naar Nederland nemen…