Tatlong taon na kitang pinagmasdan sa malayo kasama ng mga kaibigan mo pati yung tuko mong manliligaw, hindi kita kayang lapitan dahil ayaw mo sa mga mahihirap kagaya ko, nag-aaral sa umaga nag jajanitor sa gabi dito sa campus, hanggang kailan kaya...
“Maraming salamat talaga sa’yo, Maine. Oh, nandito na tayo.”
“Thank you, Bugs.”
Bababa na sana ako nang may makita akong papalapit sa pwesto namin, bigla akong bumalik sa loob ng pedicab.
“Oh, bakit pumasok ka ulit?” takang tanong ni Bugs.
“Wait lang, Bugs,” bulong ko habang hinihintay kong lumagpas ang taong iyon.
Pagkalagpas niya-
“Whew!” napahid ako sa noo, may butil na ng pawis.
“Okay ka lang, Maine? Hmmm… teka… parang alam ko na ‘to. May crush ka ro’n, ‘no? Oi!” sabi ni Bugs na kinikilig pa.
“Oii! Si Maine may crush kay Ms. Ganda!” panunukso niya.
“Shhh! Tumahimik ka nga! Baka may makarinig!” saway ko. Tapos mahina kong tinanong, “Ahm… okay lang ba sa’yo? Hindi ka ba nandidiri sa’kin?”
“Ano ka ba, Maine! Sobrang okay lang sa’kin ‘yan!” sagot niya, todo-kilig.
“Talaga? Salamat, Bugs. Pero sa’tin-sa’tin lang ‘to ha,” paniniguro ko.
“Yes naman, my friend!” may kasamang salute pa.
“Good. Sige, papasok na ako.”
“Bye! Ayiiieee!” asar niya.
Napailing na lang ako habang tumatawa.
---
“Okay class, may quiz tayo ngayon. Please answer page 157,” sabi ng prof.
Oo, may libro pa rin kami kahit fourth year college na ginagamit lang namin to tuwing may quiz.
Wala pang sampung minuto, tapos na ako. Inulit-ulit kong i-review ang mga sagot ko, Nang sigurado na ako, napagdesisyunan kong umidlip muna. Kulang kasi ako sa tulog kagabi.
Hindi ko namalayang nakatulog na ako.
Thud!
Bigla akong nagising, nahulog pala ang libro ko sa sahig.
“Naman…” bulong ko.
Pupulutin ko na sana nang may mabasa akong nakasulat sa armchair.
I HATE THIS LIFE! I WANT TO DIE!
Napakunot-noo ako.
Sinong siraulo ang gustong magpakamatay? Masarap pa rin kayang mabuhay kahit mahirap ang buhay.
Napangiti ako at nagpasya akong mag-reply.
'Hey, sorry for being pakialamero' ginamit ko ang salitang ‘yon baka kasi modus lang, weird diba? Hehe.
'Don’t hate yourself, at lalonghuwag kang magpakamatay. Sa tingin mo ba mawawala ang sakit na nasa dibdib mo kapag ginawa mo ‘yan? Hindi mapapatahimik ang kaluluwa mo, gusto mo ba ‘yon?'
'Hey, don’t give up, may purpose si God, kung may problema ka, I’m just here for you. ^^'
Brrriiing! Brrriiing!
“Okay, pass your papers.”
---
Papunta ako sa cafeteria break time na kasi nang bigla kong maramdaman ang matulis na bagay sa tagiliran ko.
“Hold-up ‘to! Akin na lahat ng gamit mo,” bulong ng salarin.
“Pasensya na po, Mang Holdaper. Poor po ang nabiktima n’yo,” kalmado kong sagot.
“Gusto mo libre na lang kita? Kawawa ka naman,” bulong niya.
“Sige po ba.”
“Tara?” aya niya.
Pero bago pa kami makalakad-
PAAAK!
“Aray! Bakit mo ako sinapak?!” reklamo ng holduper ay, este si Vince, ang best friend ko.
“Ang luma na ng trip mo, tsong. Tsaka bakit ngayon ka lang nagpapakita?” tanong ko.
“Alam mo naman, tsong, basketball player ang best friend mong pogi, Exempted ako sa lahat ng klase,” sabi niya.
“Ewan ko sa’yo, halika na nga!”
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
VINCE --------------
“Di ka ba papasok?” tanong ko sa kanya.
“Hindi na, Tsaka math yun, alam mo namang hate ko ang math” sagot ni Vince.
Nagkuwentuhan lang kami hanggang sa matapos ang break time.
Papunta na ako sa next class ko. Katabi lang nito ang math room na pinanggalingan ko kanina. Hindi pa man ako tuluyang nakakalagpas, napatingin ako sa loob ng classroom.
Napakunot-noo ako sa nakita ko.
S-si Gwen?
Nakaupo siya sa upuang palagi kong inuupuan.
Huwag mong sabihin…
Palihim ko siyang tiningnan, May nakita siya sa armchair at bigla siyang ngumiti, isang ngiting hindi pa niya kailanman ipinakita sa iba. Doon ako lalo kinabahan nang makita kong may isinulat siya sa upuan.
