Bardzo dużo dialogów :') od razu mówię, że praktycznie wszystko było zaplanowane w ten sposób od sierpnia 2016r. I tu też polecam piosenkę, była moją główną inspiracją i od niej wzięłam tytuł opowiadania. ;)
Każdy człowiek reaguje inaczej na sytuacje, które stawiają go pod ścianą. Jedni panikują, inni wpadają w furię, kolejni są sparaliżowani przez doznany wstrząs. Pojawia się natłok emocji, który stara się przejąć kontrolę. W ciągu sekund przez głowę może przemknąć co najmniej tysiąc myśli. I jedna stanie się tą decydującą. W moim przypadku było to wyparcie.
— W-W-William? — wyjąkałam. — Wszystko dobrze? Nic ci... nic ci nie zrobił?
William uśmiechnął się lekko.
— Brianno...
— Nie za... nie związał cię mocno, więc...
— Bree, nie ma sensu wypieranie się tego, co widzisz.
Zamknęłam oczy i potarłam je pięściami. Wciąż zaprzeczałam rzeczywistości. Kiedy z powrotem podniosę powieki, William będzie związany. Nie będzie się uśmiechać. Powie, żebym uciekała. Powie, żebym się ratowała.
— Ale... ale... — wydusiłam z siebie.
Nogi ugięły się pode mną i prawie upadłam. William w ostatniej chwili złapał mnie za ramiona.
— NIE DOTYKAJ MNIE!
— Spokojnie, nie krzycz, bo się tynk osypuje.
Niemal panicznie odsuwałam się od niego, aż uderzyłam plecami w ścianę.
— N-n-nie... — jąkałam się.
— Efekt gorszy od tego, czego się spodziewałem — powiedział William, patrząc na mnie spokojnie. — Siadaj tu, na tym krześle. — Pokazał na prosty, drewniany mebel niedaleko mnie.
Na drżących nogach podeszłam do niego i usiadłam.
— William... dlaczego? — wyszeptałam. — Dlaczego ty?
— Nikt inny nie był godny podjęcia się tego zadania — odparł, opierając się o kolumnę naprzeciwko mnie.
Przełknęłam ślinę, bojąc się spytać o ciąg dalszy. Moje ręce zaciskały się na udach.
— Boisz się? — spytał William. — Przecież nic ci nie zrobię.
Boże. Boże, jak to miło zabrzmiało. To tak cholernie bolało.
— Już to zrobiłeś.
— Masz rację.
I te słowa były dla mnie ostatecznym dowodem. I ciosem.
To William był tym stalkerem od samego początku.
Zalałam się łzami. Ukryłam twarz w dłoniach, żeby tego nie widział. Szlochałam nad wszystkim, co się stało. Nad tym, że mu zaufałam. Nad tym, że dałam mu się wrobić. Podejrzewałam wszystkich. Stałam się nieufna wobec rodziny.
— Teraz to do ciebie całkowicie dotarło... i zareagowałaś wybuchem emocji — powiedział cicho William. — Ciekawe. Szybko przestałaś się wypierać, różne emocje zaczęły nad tobą przejmować kontrolę. Psorek mówił o czymś takim.
— Mówisz o mnie jak o eksperymencie — wyrzuciłam mu z goryczą.
— Bo nim jesteś, Bree.
Krew odpłynęła mi z twarzy. Powoli podniosłam oczy do góry, na niego. Nie uśmiechał się. Kucnął przede mną i pogłaskał moje kolano. Zaczęłam się trząść.
![](https://img.wattpad.com/cover/81347119-288-k612099.jpg)
CZYTASZ
✓ Stalker. One Way Or Another
Mystery / ThrillerOn zaczął, a ja nie mogłam tego zakończyć. Nie wiedziałam, jaki miał cel w tym, co mi robił. Znał mnie lepiej, niż moja własna rodzina. Znał moje tajemnice. Widział każdy mój ruch. Słyszał każde moje słowo. I czerpał przyjemn...