အကယ္​၍သာ...

~11~

ယိုင္​နဲ႔​ေန​ေသာ ​ေျခလွမ္​း​ေတြ...
လဲၿပိဳလုဆဲဆဲခႏၶာကိုယ္​....
မူး​ေနာက္​ျပာ​ေဝ​ေနတဲ့ အျမင္​အာရံုတို႔နဲ႔အတူ..
ကမူး႐ူးထိုး ​ေျပးလာ​ေနမိတာက
အထက္​တန္​း တတိယႏွစ္​ အခန္​းဆီ...

ဝုန္​း...

​ေကာင္​း​ေနတဲ့ လက္​တစ္​ဖက္​နဲ႔
စာသင္​ခန္​းတံခါးကို
အသံျမည္​​ေအာင္​တြန္​းဖြင္​့လိုက္​​ေတာ့
Senior​ေတြရဲ႕ ခပ္​စူးစူးအၾကည္​့ကို
လက္​ခံရ႐ွိသည္​...

''Se.... Sehun Hyung ႐ွိ..႐ွိလား... ''

စကားကို​ေတာင္​
အထစ္​ထစ္​အ​ေငါ့​ေငါ့​ေျပာ​ေနရတဲ့
သူ႔အ​ေျခအ​ေနက
တကယ္​့ကို မဟန္​​ေတာ့....

အသည္​းခိုက္​မတတ္​နာက်င္​​ေနတဲ့
လက္​ဖဝါးျပင္​​ေၾကာင္​့..
​ေခြၽး​ေတြကလည္​း တစ္​ကိုယ္​လံုးရႊဲနစ္​လို႔...

''အာ... Sehun စာၾကည္​့တိုက္​သြားမယ္​လို႔​ေျပာသြား... ''

Seniorတစ္​​ေယာက္​ဆီက
စာႀကည္​့တိုက္​ဟူ​ေသာ အသံၾကားလိုက္​တာနဲ႔
ဝုန္​း ခနဲျပန္​​ေျပးထြက္​ကာ
စာၾကည္​့တိုက္​ဆီဦးတည္​မိသည္​...

မီးစနဲ႔ထိုးသလို
စူး​နစ္​​ေအာင္​နာက်င္​​ေနတဲ့
ဒီလက္​ဖဝါးျပင္​က ​ေဝဒနာဟာ
​sehun နဲ႔​ေတြ႔မွသာ.. ​ေပ်ာက္​ကင္​းႏိုင္​မယ္​လို႔
သူယံုၾကည္​​ေနမိသည္​....

စာၾကည္​့တိုက္​႐ွိရာ
ကယိမ္​းကယိုင္​နဲ႔ ​ေျပးသြားတဲ့သူ႔ကို
လမ္​းမွာ႐ွိသမွ်လူ​ေတြအကုန္​
လည္​ျပန္​လွည္​့ၾကည္​့​ေနၾက​ေသာ္​လည္​း
သူဂ႐ုမစိုက္...

သူသိတာ .. Hyung နဲ႔ ​ေတြ႔ဖို႔....

​ေနာက္​ၿပီး..
Hyung လက္​ကို ဆုပ္​ကိုင္​ဖို႔...

နာက်င္​မႈကို
အံႀကိတ္​သည္​းခံရင္​း
စာၾကည္​့တိုက္​ထဲ ​ေျပးဝင္​ကာ
Sehunကို လိုက္​႐ွာလိုက္​သည္​...

အခ်ိန္​၂မိနစ္​​ေလာက္​ကုန္​ဆံုးအၿပီးမွာ​ေတာ့
​ေထာင္​့တစ္​​ေနရာမွာ သူ႔ကို​ေက်ာ​ေပးၿပီး
ထိုင္​​ေနတဲ့ Sehunကို သူ​ေတြ႔လိုက္​ရသည္​..

''Sehun Hyung... ''

အသံထြက္​​ေအာင္​ မနည္​းဖ်စ္​ညႇစ္​​ေျပာလိုက္​​ေသာ္​လည္​း
ဘာတံု႔ျပန္​မႈမွ မ႐ွိ​ေသာ Sehun....