Sonsuza dek

By:5*

Bahar

Nazlı'nın hastanede olduğunu öğrenince küçük çaplı bir şok geçirdik. Teyzemle eniştemin haberi var mıydı acaba?

"Teyzemin haber var mıdır Eylem? Arasak mı?"

"Yok yok bi görelim sonra ararız. Yavuz hastaneye götürür müsün bizi?"

"Tabii çıkalım hemen."

"Ben çantamı alayım. Bekleyin."

Odama girip çantamı aldım. İçindekileri kontrol edip çıkacakken Nazlı'ya bol bir tişört, salaş bir eşortman alıp poşete koydum. Hemen evden çıkıp hastaneye yöneldik. Yavuz sabah ki adamı aradı.

"Ateş nerdesin?...... Tamam biz geliyoruz, Bahar ve ablası da yanımda...... Nazlı Bahar'ın kuzeniymiş..... Aramana gerek yok....... Tamam bir yere ayrılma."

"Sabahki arkadaşın mı?"

"O arkadaşım değil kardeşim. Nazlı'yı beraber bulduk. Onu hastanede bırakmıştım. Nazlı'nın anne ve babasını araştırıyordu. Haber vermek için. Telefon numarasını bulmuş ama aramamış daha."

"Ne kadar kaldı?"

"Geldik az kaldı."

Stres ve sinirden avuç içlemi tırnaklıyordum istemsizce. Yavuz bunu farketmiş olcak ki elimi tutup düz biçime getirdi. Gözlerimiz çakışınca birkaç saniye öyle kaldık.

Arkadan gelen öksürük sesiyle arkama döndüm. Sırıtmaktan felç olmak üzere olan ablama baktım. Öldürücü bakışlar atıp önüme döndüm.

.......

Hastaneye vardığımızda kimseyi beklemeden arabadan fırladım. Hemen içeri geçip sekretere oda numarasını sordum.

"Nazlı Korkamaz. Hangi odada acaba?"

Yavuz arkadan gelip kolumdan tutup odaya yönlendirdi. Odaya kadar bir koluma bir Yavuz'a bakıp duruyordum. Farketmiş olmalı ki hafif sırıttı. Yerin dibine girip çıktım.

Odaya geldiğimizde kapıyı çalmadan içeri girdim. Nazlı ve Ateş sohbet ediyordu. Hemen yanına oturup elini tuttum.

"Nazlı, noldu kuzum?"

"Nazlı, korkuttun bizi salak"

"Sakin kızlar. Ufak bi kaza oldu sadece."

Ateş şaşkınca Nazlı'ya bakıp,

"Ufak bi kaza? Canım baygındın, kafan yarılmıştı. Sen neyden bahsediyosun?"

"Abartma Ateşcim abartma. Ufak bir kaza dediğim gibi."

Son cümlesini bastıra bastıra söylemişti. Bundan şüpelenip ayaklandım.

"Ateş bi dışarı gelebilir misin?"

Bakışları Nazlı'ya kayınca tekrarladım.

"Ateş, hadi."

Ablam benim yerime geçmiş oturuyordu. Yavuz cam tarafındaki ikili koltukta yayılmış oturuyordu.

Dışarı çıkıp kapıyı kapattım. Ateş'e döndüm.

"Evet seni dinliyorum. Şu UFAK kaza nasıl olmuş anlat bakalım."

"Şey, biz abimle eve geçiyorduk. Yolun ortasında bi kadın gördük. Kaza olmuş sanırım. Kafası yarılmıştı. Abimle kucaklayıp hastaneye getirdik. Bu kadar."

"Peki bu canımlar, Ateşcimler ne alaka?"

"Şey, ufak çaplı bi hafıza kaybı geçirmiş. Sen kimsin diye ortalığı yıkınca sevgilinim dedim. Biz sevgiliyiz sanıyo. Bahar kusura bakmaya gerçekten böyle olsun istemezdim."