????Ανάμεσα Στις Φλόγες????

Κεφάλαιο 3

Οι υπογραφές για την αγορά της Βίλλας είχαν μπει και πλέον το σπίτι ανήκε στην Ελισάβετ Σοφιανού.. χρειάζονταν όμως κάποιες επισκευές η καμμένη κρεβατοκάμαρα έπρεπε να χτιστεί και να βαφτεί όπως και το προσωπικό μπάνιο του δωματίου που είχε καεί και αυτό και κάτι ψιλά πράγματα στον διάδρομο. Αυτά ήταν τα βασικά... Μετά το σπίτι ήθελε απαραιτήτως βάψιμο γιατί ήταν χρόνια ακατοίκητο και αλλαγή στα έπιπλα. Η βίλλα ήταν επιπλωμένη όταν την Ελισάβετ την αγόρασε. Είχε όλα τα έπιπλα και όλα τα αντικείμενα της Ηλέκτρας Ταξοπούλου και της κόρης της. Όσο γινόταν οι επισκευές στο σπίτι η Ελισάβετ είχε ζητήσει να μην είναι στην δουλειά ώστε να μπορεί να επιβλέπει και να παρατηρεί το οτιδήποτε χρειαζόταν το σπίτι. Ο Μάξιμος το δέχτηκε αμέσως κατανοώντας την επιθυμία της μιας και Μόλις είχε έρθει στην Ελλάδα και ήθελε τον χρόνο της για να τακτοποιηθεί. Τις μέρες που γινόταν οι επισκευές στο σπίτι η Ελισάβετ βρήκε λίγο χρόνο να εξερευνήσει το σπίτι. Τα μάτια της έπεσαν σε μια κλειστή ξύλινη πόρτα και χωρίς να το σκεφτεί την άνοιξε και μπήκε μέσα. Το δωμάτιο που αντίκρισε ήταν σίγουρα της κόρης της Ταξοπούλου βαμμένο σε αποχρώσεις του άσπρου του γκρι και λίγο από μαύρο. Το κρεβάτι ήταν στρωμένο με ένα γκρι πάπλωμα και κάτω ήταν στρωμένα άσπρα σεντόνια που τώρα πια είχαν μαυρίσει από την σκόνη μιας και το σπίτι ήταν χρόνια κλειστό. Στα ράφια πάνω στους τοίχους υπήρχαν πολλά σκονισμένα βιβλία και κάνω στο γραφείο του κοριτσιού μια κορνίζα με μια φωτογραφία που απεικόνιζε την Ηλέκτρα Ταξοπούλου τον σύζυγό της Αντρέα Ταξόπουλο και την μικρή τους κόρη.
"Φαίνεται πως το κορίτσι προτιμούσε θα σκούρα χρώματα"
"Έτσι φαίνεται..από το δωμάτιο της τουλάχιστον"
"Πόσο χρονών να ήταν το κορίτσι;"απόρησε ο Πέτρος.
"Από ότι έχω διαβάσει... νομίζω πως ήταν 16"
"Τόσο Νέα... Τίποτα δεν είχε προλάβει να ζήσει"
"Ακριβώς... Είναι άδικο να χάνονται έτσι ζωές"
"Νομίζω ότι πρέπει να το αλλάξουμε λίγο το σπίτι... Να το κάνεις ξέρεις δικό σου... Να μην σε πλακώνει και το παρελθόν που κουβαλάει.
"Δεν θέλω να αλλάξω πολλά... Θαύμαζα την Ταξοπούλου Πέτρο... Νομίζω ότι κάποια πράγματα θέλω να τα αφήσω ίδια... Θα είναι για εμένα κάτι σαν σεβασμός στην μνήμη της... Δεν ξέρω αλλά εκείνη την το είδωλο μου... Από εκείνη εμπνεύστηκα και είμαι τώρα αυτό που είμαι.. μια πετυχημένη και διάσημη δημοσιογράφος... Αν δεν ήταν εκείνη και οι συνεντεύξεις που έδινε...δεν θα πετύχαινα... Μου έδινε θάρρος όταν την έβλεπα να μιλάει με τόσο πάθος για την δουλειά της...και έδειξα και εγώ το ίδιο πάθος... Δεν πρόλαβα να την γνωρίσω και έτσι θα την τιμήσω για την βοήθεια και την στήριξη που μου έδωσε.. έστω και μέσα από μια οθόνη"
"Σεβαστό... Νομίζω μάλιστα ότι η σκέψη σου είναι υπέροχη.. και είναι καλό να θαυμάζεις έτσι έναν άνθρωπο ακόμα και τώρα που δεν είναι πια στην ζωή"
Εκείνη απλά του χαμογέλασε και με τα μάτια της κοίταξε έξω από το παράθυρο του δωματίου από το οποίο φαινόταν ο πίσω μεγάλος κήπος και η πισίνα που από ότι έβλεπε ο χρειαζόταν και εκείνη κάτι ψιλό πράγματα για να φτιαχτεί.
"Εγώ πάω γιατί έχω ραντεβού για δουλειά... Νομίζω ότι το έχω"
"Καλή επιτυχία. . Θέλω να γυρίσεις με καλά νεα"
"Θα προσπαθήσω"
Της έσωσε ένα φιλί στο μάγουλο και έφυγε από την βίλλα και εκείνη έμεινε μόνη να κοιτάζει τον τον κήπο με τα ξεραμένα λουλούδια από το παράθυρο.