????Ανάμεσα Στις Φλόγες????

Κεφάλαιο 8

Εκάλη 2006

"Μάξιμε... Σε θέλει η μητέρα μου" φώναξε η Λίζα.
"Ερχομαι" της είπε ο Μάξιμος και εκείνη μπήκε ξανά στο σπίτι.
"Ελισάβετ"ακούστηκε η φωνή της Ηλέκτρας.
"Ορίστε μητέρα"
"Φώναξες τον Μάξιμο;"την ρώτησε η Ηλέκτρα.
"Μάλιστα μητέρα" της είπε και τότε εμφανίστηκε ο Μάξιμος.
"Ελισάβετ πήγαινε στο δωμάτιο σου"
Το κορίτσι ανέβηκε πάνω χωρίς να πει τίποτα.
Πολλές φορές φοβόταν την μητέρα της. Όταν την κοιτούσε με αυτό το άγριο βλέμμα... Δεν της έφερνε ποτέ αντιρρήσεις και έκανε παντα ότι της έλεγε μόνο και μόνο επειδή στην φοβόταν.
"Ελισάβετ την λέτε;"
"Έτσι είναι το κανονικό της όνομα... Λίζα το έκανε εκείνη για συντομία"
"Τι με θέλετε;"
"Το βράδυ θα πρέπει να πάω σε μια δεξίωση... Θα πρέπει να έρθεις να με πάρεις"
"Κανένα προβλήμα... Να με πάρετε τηλέφωνο την ώρα που θέλετε να έρθω"
"Ωραία"
"Τι ώρα θα σας πάω;"
"Δεν θα με πας εσύ Μάξιμε...θα πάω μαζί με φίλους... Μόνο να έρθεις να με πάρεις θέλω"
"Ωραία...αν δεν με θέλετε κάτι άλλο...είχα μια δουλειά πίσω"
"Ναι ναι πήγαινε" του είπε και ο Μάξιμος γύρισε πίσω στο σπίτι του.
Λίγο μετά βγήκε έξω στον κήπο και η Λίζα.
"Γεια σου μικρή" της είπε ο Λεωνίδας.
Η Λίζα άπλα αδιαφόρησε.
Ποτέ της δεν τον συμπάθησε τον Λεωνίδα. Ήταν ακριβώς αντίθετος από τον Μάξιμο. Ο Μάξιμος ήταν καλός ευγενικός ενώ ο Λεωνίδας σπαστικός και συνέχεια της έσπαγε τα νεύρα ακόμα και με το καλημέρα.
Με τον Μάξιμο είχε από την αρχή καλύτερες σχέσεις. Με τον Λεωνίδα ίσα που μιλούσε.
"Πάλι έξω είσαι; Δεν έχεις μάθημα τέτοια ώρα;"
"Έχω πιο μετά" του είπε και κάθισε σε μια καρέκλα.
"Μ αρέσει πιο πολύ το Ελισάβετ"
"Η μαμά μου στο είπε;"
"Την άκουσε που σε είπε έτσι και την ρώτησα"
"Δεν μου αρέσει... Αλλά το έχω συνηθίσει..
τόσα χρόνια έτσι με φωνάζει η μαμά όταν μου δίνει σημασία"
"Νομίζω ότι είσαι σκληρή μαζί της... Η μαμά σου σε αγαπάει"
"Η μαμά δεν αγαπάει κανέναν... Αν με αγαπούσε θα μου έδινε και σημασία... περνάω από δίπλα της και ούτε που με προσέχει... Όταν ήμουν μικρή μπορεί να μην καταλάβαινα και να την δικαιολογούσα αλλά τώρα είναι δεκατεσσάρων χρονών Μάξιμε... Καταλαβαίνω πολλά περισσότερα από όσα νομίζετε... Η μαμά μου δεν με θέλει... Φροντίζει να μου το δείχνει κάθε μέρα αυτό"
"Λιζάκι... Η μαμά σου έχει πολλές δουλειές... Δωστης λίγο χρόνο και πλησίασε την και εσύ"
"Γιατί είσαι Πάντα τόσο καλός με όλους;"
"Δεν είναι αυτό...απλά..... Εγώ μεγάλωσα χωρίς την μητέρα μου γιατί πέθαινε όταν γεννήθηκα εγώ και ο αδερφός μου...και ξέρω πως είναι να μην έχεις μητέρα ενώ εσύ έχεις... Εκμεταλλευσου το"
"Δεν έχω μητέρα Μάξιμε... μητέρα είχα μέχρι τα 6 μου... Από τότε που πέθανε ο μπαμπάς πέθαινα και εγώ για την μάνα μου"
"Τώρα είσαι άδικη Λίζα... Τι κουβέντες είναι αυτές;"
"Η πραγματικότητα είναι... είσαι εδώ δύο χρόνια... Πόσες φορές την έχεις δει να με αγκαλιάζει; Πόσες φορές την έχεις δει να μου λέει μια γλυκιά κουβέντα; Πόσες φορές την έχεις δει να μου πει να κάτσω να της κάνω παρέα... Να με πάρει μαζί της όταν βγαίνει... πόσες;"
Ο Μάξιμος δεν μίλησε και απλά την κοιτούσε.
Πως το έκανε; Ήταν μόνο δεκατεσσάρων χρονών και όμως μιλούσε και σκεφτόταν σαν ενήλικη. Ήταν έξυπνο κορίτσι... Και αν και ήταν μικρή ο Μάξιμος μπορούσε εύκολα να συζητήσει μαζί της. Για αυτό και παντα τα πήγαιναν τόσο καλά.
"Λίζα "
"Πες μου πόσες φορές την έχεις δει να κάνει όσα σου είπα"
Ο Μάξιμος δεν μίλησε.
"Καμία Μάξιμε... Καμία... Μην την δικαιολογείς άλλο... Έχω βαρεθεί να ακούω από όλους να την δικαιολογείται" του είπε και γρήγορα σηκώθηκε από την καρέκλα και πήγε τρέχοντας και κλείστηκε στο δωμάτιο της.

Εκάλη 2018

"Ξέρεις Μαρίνα γιατί αυτό το δωμάτιο έχει σκούρα χρώματα;" Την ρώτησε η Ελισάβετ.
"Δεν αναρωτήθηκα ποτέ"
"Τα σκούρα χρώματα δείχνουν πόνο... Ψυχικό πόνο... Από εδώ καταλαβαίνεις ότι η Λίζα ένιωθε πόνο απλά τον εξέφραζε με τον δικό της τρόπο που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε"
"Δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει αυτή η συζήτηση"
"Εσύ είχες αναρωτηθεί ποτέ γιατί η Λίζα πονούσε;"
"Η αδερφή μου μεγάλωσε την Λίζα... Η μητέρα ήταν Πάντα αδιάφορη... Μέχρι και τα γενέθλια της ξεχνούσε... Παιδί ήταν και εκείνη... Είχε ανάγκη την μάνα της"
"Όπως όλα τα παιδία... Η Λίζα όμως έβρισκε την μάνα στο πρόσωπο της Άννας"
"Την αγαπούσε η Λίζα την Άννα.. όπως και η Άννα λάτρευε την Λίζα... από μωρό στα χέρια της μεγάλωσε"
"Πόνος για την αδιαφορία της μάνας.... Και παρόλο που εκείνη αδιαφορούσε η Λίζα .. δεν σταμάτησε ποτέ να την αγαπάει"
"Ελισάβετ τι σε έπιασε σήμερα κορίτσι μου; Τι λες;"
"Κάθησε εδώ μαζί μου" της είπε και κάθησαν Μαζί στο κρεβάτι.
"Χθες βράδυ είπες ότι ήθελες κάτι να μου πεις"
"Μαρίνα την θυμάσαι την Λίζα;"
"Δεν σε καταλαβαίνω"
"Αν ζούσε η Λίζα και την έβλεπες τώρα θα την αναγνωριζες;"
"Πιθανότατα όχι έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που έχω να στην δω και από τότε που πέθανε...αλλά εσύ γιατί μου τα ρωτάς όλα αυτά;"
"Γιατί ξέρω"
"Τι ξέρεις;"
"Τα παντα Μαρίνα... Ότι αφορά την οικογένεια Ταξοπούλου... Από τα πιο σημαντικά μέχρι τα πιο ασήμαντα... Ξέρω πως έπιασε η φωτιά πως πέθαινε η Ηλέκτρα... ξέρω για τις σχέσεις που είχε με την κόρη της ξέρω για τον Μάξιμο και τον Λεωνίδα που ζούσαν εδώ...τα ξέρω όλα"
"Πως είναι δυνατόν να τα ξέρεις κορίτσι μου;"
"Ελισάβετ Ταξοπούλου"
"Τι;"
"Το όνομα μου είναι Ελισάβετ Ταξοπούλου"
"Τι είπες;"
"Είμαι η Λίζα Μαρίνα... Και είμαι ζωντανή"

______________________________________________

Γεια σας

Τι κάνετε;

Αυτό είναι το κεφάλαιο λοιπόν.

Τι βόμβα έσκασε Μόλις τώρα;

Η Λίζα Ταξοπούλου και η Ελισάβετ Σοφιανού είναι το ίδιο πρόσωπο.

Η πρώτη σημαντική αποκάλυψη έγινε.

Το περιμένατε αυτό;

Για να δούμε την εξέλιξη.

Αυτά από εμένα

Τα λέμε στο επόμενο κεφάλαιο.

Φιλάκια πολλά 😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘😘

❦ⓐⓝⓓⓡⓘⓐⓝⓐ❦