SİYAH (TAMAMLANDI)

İ.

İçimde ki çocuk çığlık çığlığa haykıyor, duymuyor musun?

Ellerim titriyor, hissetmiyor musun?

Nasılım ben biliyor musun?

Ölüyorum, Alper. İçimde ki sana aşık olan kalbim duruyor.

Eli yanağımda beklerken, saydığım vakite kadar çekmemiş olması beni rahatlatıyordu. Bir anda çektiği vakit, uçurumdan yere düşmüş gibi olmuştum.

"Kalk."

Ayağa kalktım ve yalpalaya yalpalaya yanında yürümeye çalıştım. Sıkıntıyla nefesini vererek, bana döndü.

"Neden bu kadar içiyorsun, kızım?"

Omuz silktim ve cevap vermedim. Birkaç dakika sonra evin önüne geldiğimizde, onu arkamda bırakarak ilerleyecektim ki, kolumdan tutmasıyla hafifçe irkildim.

Tuttuğu yer yanmaya başlarken, zar zor gözlerine baktım ve hafifçe yutkundum. Gözlerimin içine bakmaya devam ederken, bir büyük edasıyla konuşmaya çalıştı.

"Kimi seviyorsun? Bilmiyorum," sözleri beni yıkmaya yeterken, dudaklarımda ki mührü yok edemedim.

Sensin.

Sensin benim gözyaşlarım.

"Ama kendini bu denli harap etmene gerek yok. Bir sıkıntın olursa, bir abi gibi yanında olacağımı bil istedim."

Gözlerim dolmuştu. Yere döndürdüğüm bakışlarımı tekrardan ona çevirdim. Ağladığımı gören Alper'in gözlerinde ki acımaya şahit olmuştum. Ne yani? Bana acıyor musun?

Kolumda ki elini çektim. O da geri çekerken, elimi kolundan çekmeyişim nefesimi kesmişti. Şuan ona dokunuyor muydum?

Elimi hızla çektim.

"Kim olduğunu bilmek ister misin?"

İsteksiz sesimi duyar duymaz, elimde olan bakışları direk bana döndü.

"Sadece merak ediyorum."

Derin bir nefes verdim ve gözlerimi hafifçe kıstım. "İstiyorsun, işte."

Kafasını salladı. Derin bir nefes verdim ve son bir kez gözlerimi kapatıp açtım. Şuan diyeceklerime sonra pişman olacaktım ama umursamadım. Sadece bir kere, sadece bir kere umursamadım.

"Bir kere sarılabilir miyim?"

Dediklerim onu şaşırtmıştı. Bunu hissettiğimde, kalbimde oluşan o derin acıyı, yutkunarak içime attım. Arkamı döndüm ve kapıyı hafifçe ittirdim. Sadece bir umut sarılır sanmıştım.

Evet, sarılmamıştı.

Eve çıktığımda, düşündüğüm tek şeyin o olması beni yormuştu.

Eve girdiğimde, telefonum titredi. Arka cebimden halsizce çıkardım ve bayık gözlerle bakındım.

Alper: Sarılabilirdin, bana.

Alper: Sormana gerek yok ki?