" Κοίτα το, είναι δικό μας ". Η ανάσα του καυτή ακόμα στο αυτί της στέλνει ριπές κρύου αέρα στο σώμα της " Η ευχή μας πραγματοποιήθηκε Έλλη " ψιθυρίζει για μια τελευταία φορά και έπειτα περνάει το κατώφλι του αρχοντικού.
Μόνο όταν έφυγε από το πεδίο όρασής της μπόρεσε να χαλαρώσει. Κάθε φορά που βρισκόταν κοντά του τα νεύρα της τεντώνονταν και το σώμα της βρισκόταν σε εγρήγορση. Φοβόταν ότι η καρδιά της θα έβγαινε από τη θέση της για να συναντήσει τη δικιά του. Όπως τότε...
Όχι. Το τότε ήταν ένα μεγάλο λάθος, οι συνέπειες του οποίου καθρεφτίζονται στο τώρα με μια μανία που δεν έλεγε να κοπάσει. Χρειαζόταν το κεφάλι της καθαρό, για την ίδια αλλά και τον Λεωνίδα. Πήρε μια βαθιά ανάσα, γεμίζοντας αυτοπεποίθηση και υψώνοντας ένα φανταστικό τοίχος άμυνας γύρω της. Ήταν δυνατή.
Μπήκε στο σπίτι και το γνωστό άρωμα λεβάντας επιτέθηκε στα ρουθούνια της. Έκλεισε τα μάτια για το απολαύσει στιγμιαία. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Τα ίδια περίτεχνα σκαλιστά έπιπλα, η ίδια μικρή χαριτωμένη κουζινούλα και τέλος το μεγάλο σαλόνι με την ίδια ασύμμετρη μικρή τηλεόραση. Χαμογέλασε αχνά θυμούμενη πόσες φορές είχαν μείνει χωρίς ρεύμα εξαιτίας της.
" Έπρεπε να την είχα πετάξει τότε " σκέφτηκε με πικρία. Η θεία της αγαπούσε αυτό το μικρό μαύρο κουτί και δεν μπορούσε να το αποχωριστεί με τίποτα. Την είχαν πάρει μαζί με τον συγχωρεμένο τον άντρα της και ήταν το μόνο πράγμα που της τον θύμιζε. Που να ήξερε τότε ότι θα πέθαινε εξαιτίας της.
Ηλεκτροπληξία χαμηλής τάσης είχε πει ο ιατροδικαστής. Σχεδόν ακίνδυνο για τους περισσότερους ανθρώπους, όμως σε συνδυασμό με τα καρδιακά προβλήματα της θείας της οι συνέπειες ήταν μοιραίες. Ακαριαίος θάνατος. Ειρωνεία είχε σκεφτεί τότε.
" Να σας εξηγήσω λοιπόν ". Ο κύριος Αρβανιτάκης την πλησίασε και από πίσω του ακολουθούσε ο Γιώργος. Κοιτούσε τριγύρω διερευνητικά και χαμογέλασε πονηρά όταν το βλέμμα του έπεσε πάνω στον μπουφέ. Έσπευσε να την κοιτάξει και εκείνη ένωσε τα μάγουλά της να κοκκινίζουν ανεξέλεγκτα. Θεέ μου τι ντροπή...
" Το κάτω μέρος του σπιτιού το έχετε από κοινού. Τώρα στο πάνω μέρος... το δωμάτιο που είναι δίπλα στο μπάνιο ανήκει στην κυρία Παπαδάτου ενώ αυτό δίπλα στην εξωτερική σκάλα σε εσάς κύριε Δομάζο. " συνέχισε ο δικηγόρος που δεν είχε διαισθανθεί την φλογερή ατμόσφαιρα.
" Και η κρεβατοκάμαρα της θείας ; " βιάστηκε να ρωτήσει η Έλλη που δεν μπορούσε να κατανοήσει με πιο κριτήριο έκανε την μοιρασιά η θεία της.
