" Τι εννοείς θα κάνεις κάποιες μικρές αλλαγές ! Εσύ σκοπεύεις να γκρεμίσεις όλο το σπίτι ! ", φώναξε αγανακτισμένη.
" Μην υπερβάλεις ! Μια εξωτερική ανακαίνιση θέλω να κάνω , να μεγαλώσω τα μπαλκόνια που βλέπουν στην θάλασσα, να βάψω το εσωτερικό και να κάνω μια μικρή αλλαγή στο παρκέ ! " της απάντησε εκείνος αθώα.
" Ακούς τι λες ; Αυτό θα στοιχίσει μια ολόκληρη περιουσία ! Που θα βρεις τα λεφτά ; Και επίσης χρειάζεσαι και τη δική μου άδεια, για να το κάνεις όλο αυτό ! "
" Ωραία, για αυτό σε φώναξα εδώ για να μου την δώσεις ! Όσον αφορά τα λεφτά δική μου υπόθεση ! " συνεχίζει εκείνος πηγαίνοντας από δωμάτιο σε δωμάτιο κοιτώντας και μετρώντας τα κουφώματα.
" Ε, λοιπόν δεν θα στην δώσω ! Το σπίτι θα παραμείνει ως έχει, τίποτα δεν θα αλλάξει ! " δήλωσε εκείνη τελεσίδικα.
" Μην λες βλακείες Έλλη, το σπίτι το χρειάζεται αυτό ". Της μιλούσε χωρίς να την κοιτάζει, λες και ήξερε πως στο τέλος θα την κατάφερνε, γεγονός που φούσκωνε τον εγωισμό της όλο και πιο πολύ.
Δεν είχε καμία πρόθεση να περάσει την τελευταία της μέρα στην Πάρο μαζί του, μέσα σε αυτό το σπίτι, συζητώντας για " δουλείες που πρέπει να γίνουν ", όπως της είχε πει στο τηλέφωνο.
Το τελευταίο πράγμα που περίμενε να ακούσει, λίγο αφότου ξύπνησε, ήταν η φωνή του. Δεν ξεκίνησε καλά η μέρα, σκέφτηκε καθώς ετοιμαζόταν. Είχαν δώσει ραντεβού έξω από το αρχοντικό σε μισή ώρα και το χειρότερο από όλα ήταν πως ήταν αναγκασμένη να πάει, σαν συνιδιοκτήτρια.
" Το σπίτι θα μείνει όπως το άφησε η θεία μου ! Τέλος ! " . Η φωνή της ήταν τόσο αυταρχική που για πρώτη φορά από τότε που έφτασαν γύρισε να την κοιτάξει.
Ήταν αναμενόμενο. Φυσικά και δεν θα συναινούσε σε αυτή την άσκοπη ανακαίνιση εφόσον κανένας από του δύο δεν επρόκειτο να πατήσει το πόδι του εκεί μέσα αφότου εκείνη φύγει. Ειδικά με τις αναμνήσεις να καλύπτουν τους τοίχους σαν τη μούχλα.
Ήξερε πως μια ανακαίνιση θα την ανάγκαζε να μείνει και άλλο στην Πάρο, για να επιβλέπει τις εργασίες και αυτό ακριβώς επιδίωκε εκείνος... να μείνει περισσότερο. Την ήθελε κοντά του. Την ζητούσε το κορμί του. Δεν μπορούσε να αγνοήσει αυτά τα σημάδια, σημάδια που έδειχναν ότι κάτι αληθινό παιζόταν μεταξύ τους. Γνώριζε καλά όμως πως αν την έχανε ξανά, θα ήταν για πάντα. Αυτό ήταν ή όλα ή τίποτα.
