Susmak. İçin dışın paramparça olsa bile susmak. Bağırmak ama içine doğru. Ağlamak ama göz yaşlarını kimsenin görmesini iste memek, hatta bazen gözle değil yürek ile ağlamak. Bakmak, tam olarak nereye baktığını bilmemek boşluğa odaklanmak. Omuzlarını öne eğmek.
Yukarıda anlattıklarımın hepsi, hemen hemen kalp taşıyan ve o kalbi boş değilde duygularla besleyen her kesin, hayatımızın farklı evrelerinde yaşayıp, birilerine anlatmak isteyip de
anlatmadan yerini "Sessiz Bombalama" ya bıraktığımız bir takım olaylardır. Neden böyle yaparız ki? Bence asıl sebep bir dünya insan olsa bile kendimizi yapayalnız his etmemiz.
Siz biz olun ve hep beraber yalnızlığa meydan okuyalım. Hadi kalın sağlıcakla...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Tanrı gibi sev
Kurgu DışıBazen severiz ama Tanrı hep sevdi. Bazen küseriz, ama Tanrı asla. Bazen üzülürüz, hah işte peki o zaman?!
