နှင်းဆီဖြူပုံပြင်

၁၂

                                အခန်း (၁၃)
အချစ်က ဆန်းကြယ်သည်။ အချစ်က တစ်ခါတလေ  သိုးကို မခံမရနိုင်အောင် ပူလောင်မက်မော နေစေတတ်သည်။ တစ်ခါတရံကျတော့ သာမန်ထက် ရောင့်ရဲအေးချမ်းစေပြန်သည်။ မည်လို ခံစားချက်တို့ပင် ရှိပါစေ လက်လျော့သွားသည်၊ အချစ်လျော့သွားသည်တော့ မရှိပေ။ တစ်ယောက်တည်း နေ့ရက်များစွာ ဖြတ်ကျော်ရင်း သိုး ဘဝအတွက် ကြိုးစားနေသည်။ စာအုပ်တွေက သိုး၏အဖော်ဖြစ်နေသလို၊ သိုး၏ ဆရာလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။ ထို့အတူ သိုးအတွက် လှေခါးထစ်များလည်း ဖြစ်သည်။
သူဌေးဆီပြေးသွားချင်စိတ်၊ သူဌေးကိုဟပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တို့ကို စာအုပ်များကရသော အသိဖြင့် သိုး ထိန်းချုပ်တတ်လာသည်။  သိက္ခာမမဲ့စေသော ချစ်နည်းဖြင့် သိုးအချစ်ကို တန်ဖိုးမကျစေအောင် ကြိုးစားထိန်းသိမ်းသည်။ သူဌေးက သိုးကို မချစ်လျှင်တောင် သိုးကိုရော သိုးအချစ်ကိုပါ အထင်မသေူစေလိုပေ။ ဒါကပင် သိုး၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားမှု တစ်မျိုးပင်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ကြီးမြတ်သူတို့သာ ရရှိတတ်သော နက်ရှိုင်းသာ ခံစားချက်ဟု သိုး ခံယူထားကာ ထိုအချစ်ကပင် သိုးကို ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာစေသည်။
သိုးအချစ်က ဖြူစင်သလို သိုးကိုလည်း ဖြူစင်စွာ ပြန်ချစ်စေလိုသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်မာယာ လှည့်ကွက်များ၊ မသမာသောနည်းလမ်းများကိုမှ မသုံးရန် သိုး ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သိုး မရည်ရွယ်ပါပဲနှင့် မာယာလှည့်ကွက်များ သိုးတို့ကြားကို ဝင်ရောက်လာသည်။
အဲဒီနေ့က သိုး ဇာတ်ညွှန်းရေးသင်တန်းကအပြန် ဖြစ်သည်။ သိုးနှင့်အတူ သင်တန်းတွင် ခင်မင်သွားသော ကိုသက်ပါ အင်းယားကန်ဘောင်တွင် အကြော်စားပြီး IBC ဘက်ကို ဦးတည်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားဖြင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူတွဲလျှောက်လာသော သူဌေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သိုး ရုတ်တရက်ပြာဝေသွားကာ ငိုချင်လာသည်။ ထိုအနေအထားမျိုး ပထမဆုံးကြုံတွေ့ရသည်ဖြစ်၍ သိုး ခံနိုင်ရည် မရှိပါ။ ချွေးစေးများပြန်လာကာ အင်အားများ ချိနဲ့သွားသည်။ သိုး ခြေလှမ်းများ မခိုင်ချင်တော့ပေ။ သိုးအခြေအနေကို သတိထားမိပြီး ကိုသက်က ပြာပြာသလဲဖြင့် ဂရုစိုက်ရှာသည်။ သိုးကို ဖက်ကာတွဲကာ တွဲပေးသည်။ သူဌေးက သိုးကို မြင်ဟန်မတူဘဲ သိုးတို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ သိုး ကံကောင်းသည်ဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်ထိ မာယာဆိုသည်ကို သိုး သတိမရပေ။