Depress at Anxiety dalawang salita palagi kong nararamdan, walang araw na di pumapasok sa isip ko ang mga iba't ibang klase ng mga SUICIDAL. Pero alam mo paano ko nalalabanan yan? Simple lang, I met a guy who gave me reason to live. Everytime I feel lose. I always think about him.
But in the end, kwe-kwesyionin lang niya yung pagmamahal mo. Kahit na sinong tarantado masasaktan, syempre. Yung ikaw tipong binuhos mo na lahat, di pa pala sapat.
Yung tipong siya na lang iniisip mo, pero di niya ata na a-appreciate.
Yung tipong sayo at sa mga pili-pili ko na lang na mga kaibigan ako nagiging totoo. Sayo ko lang napapakita yung tunay na ako, kung gaano ako ka loka-loka, maldita, snabera, isip-bata at iba pa. Di ako nagiging tunay na ako sa mga taong nasa paligid ko kasi akala nila I'm strong and matured enough to conquer all of my problems. Pero di nila alam. Sukong-suko na ako sa buhay ko.
Yung tipong sinusundan ka parin ng mga bangungot ng nakaraan mo.
Yung tipong nakaraan na pero binabalik-balik pa rin nila.
Pamilya mo na dapat sila yung unang andyan para sayo.
Pero sila pa mismo ang unang nagsasampal sayo ng mga kamalian mo. Di ba sila yung dapat umintindi sa'kin? Sa'tin?
I'm very thankful to met you again because you cheer me up. Mas sayo ako kumukuha ng lakas para harapin ko yung mga pinagdadaanan ko.
Ikaw yung taong nagiging sandalan ko sa tuwing na papagod na ako.
Kaya araw-araw ko ding ginugustong makita ka. Wala lang, mas nanaging okay ako, yung bad mood turn into happy slash kilig. Mas nawawala galit ko, inis, at tampo pag nasaharap kita. Kahit ilang beses mn kitang awayin but in the end I'm still afraid to lose you.
